lektura szkolna
| Autor | Antoine de Saint-Exupéry, francuski pisarz i pilot. |
| Rok wydania | 1943, napisana w Nowym Jorku podczas II wojny światowej. |
| Gatunek | Powiastka filozoficzna, przypowieść z elementami baśni. |
| Czas akcji | Akcja na pustyni trwa 8 dni, cała fabuła obejmuje rok z życia Małego Księcia. |
| Miejsce akcji | Pustynia Sahara na Ziemi oraz małe planety w kosmosie, w tym asteroida B-612. |
Pilot (narrator) rozbija swój samolot na Saharze i ma mało wody.
Spotyka tam tajemniczego chłopca, Małego Księcia, który prosi o narysowanie baranka.
Pilot dowiaduje się, że chłopiec pochodzi z małej asteroidy B-612.
Na swojej planecie Mały Książę codziennie czyścił wulkany i wyrywał pędy baobabów.
Opuścił swoją planetę z powodu trudnej relacji z kapryśną, ale ukochaną Różą.
Postanowił wyruszyć w podróż, by znaleźć prawdziwego przyjaciela.
Mały Książę odwiedza sześć planet zamieszkanych przez samotnych dorosłych.
Spotyka Króla, który chce wszystkim rozkazywać, chociaż nie ma poddanych.
Odwiedza Pyszałka, który pragnie tylko być podziwiany i oklaskiwany.
Poznaje Pijaka, który pije, żeby zapomnieć, że wstydzi się picia.
Trafia do Biznesmena, który jest zajęty liczeniem gwiazd i uważa je za swoją własność.
Spotyka Latarnika, który bez sensu zapala i gasi latarnię co minutę, oraz Geografa, który nigdy nie opuszcza biurka.
Siódmą planetą, którą odwiedza, jest Ziemia.
Na pustyni spotyka Żmiję, która mówi zagadkami o śmierci i samotności.
W ogrodzie pełnym róż przeżywa rozczarowanie, bo myślał, że jego Róża jest jedyna na świecie.
Spotyka Lisa, który uczy go, na czym polega "oswajanie", czyli tworzenie więzi i przyjaźni.
Dzięki Lisowi rozumie, że jego Róża jest wyjątkowa, bo to jej poświęcił swój czas.
Postanawia wrócić do niej, pozwalając Żmii się ukąsić, by porzucić swoje ciężkie ciało.
Jest wrażliwy, ciekawski i zadaje dużo pytań, by zrozumieć świat.
Sumiennie opiekuje się swoją planetą – czyści wulkany i wyrywa baobaby.
Kocha swoją Różę, ale czuje się przez nią zraniony, dlatego wyrusza w podróż.
W trakcie wędrówki uczy się, czym jest przyjaźń, miłość i odpowiedzialność.
Symbolizuje dziecięcą niewinność, wyobraźnię i patrzenie na świat sercem.
Jest alter ego samego autora, Antoine'a de Saint-Exupéry'ego.
W dzieciństwie dorośli nie rozumieli jego rysunków, przez co czuł się samotny.
Spotkanie z Małym Księciem na nowo budzi w nim dziecięcą wrażliwość i wyobraźnię.
Uczy się od chłopca, że najważniejsze wartości są niewidoczne dla oczu.
Staje się jedynym prawdziwym przyjacielem Małego Księcia na Ziemi.
Pełni rolę nauczyciela i duchowego przewodnika.
Uczy chłopca, czym jest "oswajanie" – powolne tworzenie więzi opartej na zaufaniu i potrzebie.
Wyjaśnia, że stajemy się na zawsze odpowiedzialni za to, co oswoiliśmy.
"Dobrze widzi się tylko sercem".
Dzięki niemu Mały Książę rozumie, dlaczego jego Róża jest dla niego wyjątkowa.
Jest kapryśna, dumna i wymagająca – ciągle żąda opieki i komplementów.
Pod pozorami próżności ukrywa wrażliwość i strach przed samotnością.
Jej trudny charakter sprawia, że Mały Książę postanawia ją opuścić.
Symbolizuje trudną, niedojrzałą miłość, której trzeba się nauczyć.
Była inspirowana postacią żony autora, Consuelo de Saint-Exupéry.
Krytyka świata dorosłych, którzy skupiają się na liczbach i rzeczach materialnych, tracąc wyobraźnię.
↺Prawdziwa przyjaźń i miłość wymagają czasu, cierpliwości i zaangażowania (proces "oswajania").
↺Jesteśmy na zawsze odpowiedzialni za tych, których kochamy i z którymi stworzyliśmy więź.
↺Najważniejsze wartości w życiu, takie jak miłość, przyjaźń czy piękno, są niewidoczne dla oczu.
↺Samotność można pokonać tylko poprzez otwarcie się na drugą osobę.
↺Dojrzewanie to proces nauki i zrozumienia, czym jest prawdziwa miłość i odpowiedzialność.
↺symbol dojrzewania, zdobywania wiedzy o sobie i świecie.
pokazana jako proces "oswajania", czyli tworzenia wyjątkowej więzi.
symbol miłości – pięknej, ale wymagającej troski i zrozumienia.
symbol zła, złych myśli i nawyków, które trzeba niszczyć w zarodku.
symbol nadziei, życia duchowego i celu, który nadaje sens wysiłkowi.
symbol samotności, duchowej pustki, ale też miejsce, gdzie można odkryć to, co najważniejsze.