lektura szkolna
| Autor | Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy). |
| Czas powstania i publikacji | Dramat pisany w latach 1927–1934, opublikowany po raz pierwszy w 1948 roku w miesięczniku „Twórczość”. |
| Gatunek literacki | Dramat awangardowy, groteska. Autor określił go jako „Naukowa sztuka ze »śpiewkami« w trzech aktach”. |
| Epoka literacka | Dwudziestolecie międzywojenne. |
| Najważniejsza tematyka | Katastroficzna wizja upadku cywilizacji, analiza mechanizmów rewolucji, kryzys indywidualizmu, rola erotyzmu w polityce, upadek kultury i sztuki. |
Akcja rozpoczyna się w warsztacie szewskim, gdzie majster Sajetan Tempe i dwaj Czeladnicy narzekają na swój los i marzą o rewolucji.
Do warsztatu przybywa prokurator Robert Scurvy, reprezentant burżuazji, oraz arystokratka Księżna Irina, która staje się obiektem pożądania wszystkich mężczyzn.
Pomiędzy postaciami wywiązują się dyskusje filozoficzne, które mieszają się z wulgarnym językiem i narastającym napięciem klasowym.
Sajetan uderza Księżną, co staje się pretekstem do interwencji.
Scurvy, na czele faszyzującej bojówki „Dziarskich Chłopców”, dokonuje puczu, aresztuje szewców i ogłasza się dyktatorem.
Szewcy zostają zamknięci w „Sali Przymusowej Bezrobotności”, gdzie Scurvy poddaje ich torturze bezczynności, zakazując im pracy.
Bezczynność doprowadza rzemieślników do szaleństwa; praca, której nienawidzili, staje się obiektem obsesyjnego pożądania.
Księżna, również uwięziona, manipuluje erotycznie zarówno Scurvym, jak i Sajetanem, pogłębiając chaos.
Scurvy przeżywa kryzys tożsamości, niepewny swojej roli jako dyktatora.
W akcie desperacji szewcy wpadają w szał pracy, rozbijają więzienie i dokonują spontanicznej rewolucji, obalając rządy Scurvy'ego.
Szewcy przejmują władzę, ale szybko ogarnia ich nuda i deprawacja. Upodabniają się do elit, które obalili.
Scurvy zostaje zdegradowany do roli psa na łańcuchu, co jest groteskowym obrazem jego upadku.
Czeladnicy, znużeni filozofowaniem Sajetana, mordują go ciosem siekiery.
Na scenę wkracza Hiper-Robociarz, a po nim bezimienni technokraci: Towarzysz X i Towarzysz Abramowski.
Następuje trzecia, bezkrwawa rewolucja. Władzę przejmuje bezduszny aparat biurokratyczny, wprowadzając zmechanizowany totalitaryzm, w którym nie ma miejsca na indywidualizm i uczucia.
Dramat jako katastroficzna wizja nieuchronnego końca cywilizacji zachodniej, jej kultury i wartości.
↺każdy kolejny przewrót prowadzi do jeszcze większego zniewolenia i brutalizacji życia.
↺Kryzys indywidualizmu i zanik „uczuć metafizycznych” w zmechanizowanym, masowym społeczeństwie.
↺Upadek kultury, sztuki i filozofii, które tracą znaczenie w obliczu brutalnej walki o władzę i zaspokojenie podstawowych instynktów.
↺Rola erotyzmu i popędów jako sił napędowych historii, okazujących się potężniejszymi niż jakakolwiek ideologia.
↺Konflikt między jednostką a masą, który w wizji Witkacego zawsze kończy się zniszczeniem indywidualności.
↺szewcy (proletariat), Scurvy (burżuazja) i Księżna (arystokracja) walczą o dominację, powielając te same schematy.
↺praca jest jednocześnie przekleństwem, upokorzeniem, ale też obsesyjną potrzebą nadającą sens życiu.
↺Uniwersalna krytyka totalitaryzmów (faszyzmu, komunizmu, technokracji) i ich destrukcyjnego wpływu na ludzką duszę.
↺dramat pokazuje, że władza nieuchronnie deprawuje i służy zaspokajaniu żądz, a nie realizacji wzniosłych idei.
↺ukazana jako cykliczny, destrukcyjny proces, który zamiast wyzwolenia przynosi nowe formy tyranii.
przedstawiona jako siła nieuchronnie deprawująca, niszcząca zarówno rządzonych, jak i rządzących.
ukazana w sposób ambiwalentny – jako źródło udręki i alienacji, ale też jako jedyny sens istnienia i motor buntu.
Księżna Irina jako ucieleśnienie niszczycielskiej siły erotyzmu, który paraliżuje męską wolę działania.
zanik wartości wyższych (sztuki, filozofii, religii) w zmechanizowanym, zbrutalizowanym świecie.
warsztat szewski staje się sceną, na której rozgrywa się dramat całej ludzkości.
symbol mikrokosmosu społecznego i sceny świata, na której rozgrywa się historia.
symbol przyziemności, podstawy egzystencji, ale też zniewolenia przez mechaniczną, odczłowieczającą pracę.
parodystyczne nawiązanie do „Wesela” Wyspiańskiego; symbolizuje pustkę i anachronizm dawnych mitów narodowych w nowej epoce.
symbol ostatecznej degradacji, utraty człowieczeństwa i zezwierzęcenia pod wpływem żądzy.
symbole nadchodzącej ery bezdusznej mechanizacji, uniformizacji i totalitaryzmu.
Scurvy (szkorbut), Zbereźnicka (zberezeństwo), Puczymorda – groteskowe etykiety demaskujące charaktery postaci.