Motyw kamizelki i motyw śniegu w utworze
Tytułowa część garderoby z noweli Bolesława Prusa to nie tylko zniszczony przedmiot, ale przede wszystkim świadek wielkiej miłości i dramatycznej walki z chorobą. Z kolei pojawiający się w tle śnieg wyznacza rytm przemijania i nadaje całej historii głębszy, uniwersalny sens. Zestawienie tych dwóch elementów pozwala zrozumieć, jak silne uczucia potrafią pokonać nawet najtrudniejsze chwile.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 3 min
Spis treści
Motyw kamizelki w utworze
Narrator noweli już na samym początku dokładnie opisuje tytułowy przedmiot. Zwraca uwagę na jego zniszczony wygląd i ślady codziennego użytkowania.
Oto ona. Przód spłowiały, a tył przetarty. Dużo plam, brak guzików, na brzegu dziurka, wypalona zapewne papierosem. Ale najciekawsze w niej są ściągacze. Ten, na którym znajduje się sprzączka, jest skrócony i przyszyty do kamizelki wcale nie po krawiecku, a ten drugi, prawie na całej długości, jest pokłuty zębami sprzączki.
Motyw literacki to powtarzający się w utworze element, na przykład przedmiot, postać lub sytuacja. W noweli Prusa tytułowy ubiór i padający śnieg to główne motywy budujące nastrój opowieści.
Stara kamizelka łączy losy narratora z historią jego sąsiadów. To właśnie ona buduje całą fabułę utworu. Towarzyszy bohaterom w najważniejszych momentach ich życia.
Tytuł noweli od razu sugeruje, że zniszczone ubranie ma ukryte znaczenie. Utwór Prusa to parabolaUtwór, w którym przedstawione wydarzenia mają głębszy, uniwersalny i symboliczny sens.. Kamizelka przestaje być zwykłym kawałkiem materiału. Staje się powiernicą ludzkich sekretów i świadkiem zmagania się z ciężką chorobą.
Przedmiot ten symbolizuje ogromną siłę małżeńskiej miłości. Narrator traktuje kamizelkę niemal jak żywą istotę. Świadczą o tym animizacjeNadanie przedmiotom lub zjawiskom cech istot żywych.. W tekście czytamy o pasku "pokłutym zębami sprzączki" oraz o "chorej kamizelczynie".
Słowo "kamizelka" pojawia się w tekście aż dwadzieścia dziewięć razy. Ten stary ubiór jest obecny w każdej wersji wydarzeń przedstawionej przez narratora. Najpierw działa jak zegar, który odmierza czas postępującej choroby urzędnika.
Później kamizelka zostaje w domu jako jedyna pamiątka, gdy małżeństwo wyprzedaje inne rzeczy. Na koniec staje się głównym powodem wspomnień narratora. Tworzy ona kompozycję ramowąBudowa utworu, w którym początek i koniec spinają całą historię w jedną całość, tworząc "ramę". noweli. Pojawia się na samym początku opowieści i to o niej narrator wspomina w ostatnich akapitach.
Motyw śniegu w utworze
Drugim niezwykle ważnym elementem w utworze jest śnieg. Nadaje on losom bohaterów ogólny, ponadczasowy charakter. Słowo to pada w tekście zaledwie siedem razy, ale zawsze w bardzo ważnych momentach.
Akcja noweli rozpoczyna się w kwietniu, a kończy w listopadzie. Wiosna oznacza tu życie i nadzieję. Z kolei pierwszy śnieg zapowiada śmierć i smutek.
Śnieg towarzyszy narratorowi, gdy ten kupuje kamizelkę od handlarza. Pojawia się także podczas jego rozmyślań o zmarłym sąsiedzie. Widać go wyraźnie w dramatycznym zakończeniu utworu.
Padał tylko śnieg taki gęsty i zimny, że nawet w grobach marzły ludzkie popioły.
Gdyby nowela kończyła się tymi słowami, jej wymowa byłaby bardzo smutna. Śnieg przykryłby wszystko, skazując ludzkie wysiłki na zapomnienie. Prus dodaje jednak jeszcze jedno, kluczowe zdanie.
Ostatnie słowa brzmią: "Któż jednak powie, że za tymi chmurami nie ma słońca?". To zdanie wprowadza do historii promyk nadziei. Słońce ukryte za chmurami symbolizuje ludzką dobroć i prawdziwą miłość.
Dzięki wzajemnemu poświęceniu małżonków zimny śnieg w końcu stopnieje. Zniknie też smutek, który mu towarzyszy. Pamięć o wielkim uczuciu przetrwa najtrudniejsze chwile.