lektura szkolna
| Autorka | Małgorzata Musierowicz, twórczyni słynnej serii „Jeżycjada”. |
| Rok wydania | 1986. |
| Gatunek | Powieść młodzieżowa, powieść obyczajowa. |
| Czas akcji | Zima 1983 roku, w trudnych czasach PRL-u. |
| Miejsce akcji | Poznań, głównie w dzielnicy Jeżyce, przy ulicy Roosevelta. |
| O czym jest lektura | O samotnej dziewczynce szukającej miłości oraz o problemach i pierwszej miłości nastolatków. |
Sześcioletnia dziewczynka, która przedstawia się jako Genowefa, zaczyna odwiedzać obce mieszkania.
Wprasza się na obiady do różnych rodzin, m.in. do państwa Lewandowskich i Borejków, szukając ciepła.
Równocześnie poznajemy Maćka Ogorzałkę, który zakochuje się w pięknej, ale próżnej Matyldzie.
Maciek nie zauważa, że podkochuje się w nim jego koleżanka, Kreska (Janina Krechowicz).
Genowefa pojawia się w życiu nastolatków, idzie z nimi do opery i wywołuje tam komiczny skandal.
Kreska czuje się zraniona i zlekceważona przez Maćka, który jest całkowicie zafascynowany Matyldą.
Kreska i jej klasa buntują się przeciwko swojej surowej wychowawczyni, Ewie Jedwabińskiej.
Okazuje się, że Ewa Jedwabińska to matka małej „Genowefy”, której prawdziwe imię to Aurelia.
Maciek powoli odkrywa, że Matylda jest sztuczna i zaczyna coraz częściej myśleć o Kresce.
Dziadek Kreski, profesor Dmuchawiec, trafia do szpitala, a dziewczyna musi radzić sobie sama.
Aurelia w domu jest nieszczęśliwa, bo matka nie okazuje jej uczuć i jest bardzo wymagająca.
Kreska odrzuca Maćka, mówiąc, że nie chce być „nagrodą pocieszenia” po Matyldzie.
Ewa Jedwabińska odkrywa, że jej córka w tajemnicy odwiedza obcych ludzi.
W złości wyrzuca ulubioną zabawkę Aurelii, pluszowego Pieska, a dziewczynka ucieka z domu.
Zrozpaczona matka rozpoczyna poszukiwania i w końcu, dzięki rozmowom z sąsiadami, rozumie swoje błędy.
Maciek ostatecznie zrywa z Matyldą i wyznaje Kresce prawdziwe uczucie.
Aurelia bezpiecznie wraca do domu, gdzie czeka na nią odmieniona, gotowa okazać miłość matka.
Powieść kończy się pojednaniem w rodzinie Jedwabińskich oraz szczęśliwym związkiem Maćka i Kreski.
Jest bardzo odważna i sprytna – wymyśla sobie imię Genowefa i wprasza się na obiady do obcych.
Szuka ciepła, uwagi i rodzinnej atmosfery, której brakuje jej w sterylnym, idealnym domu.
Jest świetnie wygimnastykowana, potrafi robić szpagat i mostek, by zwrócić na siebie uwagę.
Jej wędrówki łączą ze sobą losy wszystkich pozostałych bohaterów.
Jej ukochaną zabawką jest pluszowy Piesek, który symbolizuje potrzebę bezpieczeństwa.
Jest wrażliwa, inteligentna i dumna, nie lubi prosić o pomoc, nawet gdy jest w trudnej sytuacji.
Ubiera się oryginalnie, często sama szyje lub przerabia ubrania, bo nie ma pieniędzy.
Potajemnie kocha się w Maćku Ogorzałce, ale długo ukrywa swoje prawdziwe uczucia.
Ma wielkie serce – opiekuje się małą Aurelią i zaprzyjaźnia się z klasowym buntownikiem, Jackiem Lelujką.
W szkole odważnie sprzeciwia się niesprawiedliwym metodom wychowawczyni.
Na początku jest romantykiem, który łatwo ulega pozorom i zakochuje się w pięknej Matyldzie.
Nie dostrzega próżności Matyldy ani prawdziwego uczucia, którym darzy go Kreska.
Dopiero z czasem odkrywa, że tak naprawdę zależy mu na mądrej i dobrej Kresce.
Przechodzi przemianę – z powierzchownego chłopaka staje się dojrzałym i opiekuńczym mężczyzną.
Udziela Kresce korepetycji z matematyki, co staje się pretekstem do ich spotkań.
Jest nauczycielką matematyki, która pisze doktorat z psychologii.
W domu i w szkole jest chłodna, surowa i pedantyczna, dba tylko o porządek i zasady.
Nie potrafi okazywać uczuć córce, skupia się na karierze i naukowych teoriach.
Uważa, że nowoczesne metody wychowawcze są ważniejsze niż miłość i empatia.
Pod wpływem ucieczki córki przechodzi głęboką przemianę i uczy się kochać.
Poszukiwanie miłości i akceptacji, których brakuje w rodzinie.
↺Samotność dziecka w świecie dorosłych, którzy nie mają dla niego czasu.
↺Różne modele rodziny – od chłodnej i pedantycznej po ciepłą, choć chaotyczną.
↺Dojrzewanie i pierwsza miłość – od ślepego zauroczenia do prawdziwego uczucia.
↺Ważność przyjaźni, empatii i wzajemnego wsparcia w trudnych czasach.
↺Krytyka wychowania bez uczuć, opartego tylko na zasadach i własnych ambicjach.
↺Pokazany jako zimne, sterylne miejsce (u Jedwabińskich) lub ciepły, gościnny azyl (u Borejków).
Symbolizuje domowe ciepło, miłość i bezpieczeństwo, których szuka Aurelia.
Dotyka nie tylko Aurelię, ale też Kreskę, profesora Dmuchawca i Ewę Jedwabińską.
Przedstawiona jako „opium” – coś, co uzależnia i jest niezbędne do życia.
Wielu bohaterów (Ewa, Maciek) zmienia się na lepsze pod wpływem trudnych doświadczeń.
Aurelia ucieka z domu fizycznie, ale też w świat fantazji (jako Genowefa), by poradzić sobie z samotnością.