na 6!
Bóg w centrum wszechświata i ludzkich działań. Fundament epoki widoczny w każdym utworze, np. w
filozofia oparta na dualizmie duszy i ciała, podkreślająca dramat człowieka rozdartego między Bogiem a grzesznym światem. Główne dzieło:
system godzący wiarę z rozumem i nauką Arystotelesa, wprowadzający koncepcję hierarchicznej „drabiny bytów”, gdzie wszystko ma swoje miejsce. Główne dzieło:
postawa oparta na radosnej wierze, miłości do natury, ubóstwie i afirmacji świata jako dzieła Bożego. Źródło:
metoda filozoficzna (np. u św. Tomasza) dążąca do rozumowego uzasadnienia dogmatów wiary za pomocą logicznego dowodzenia.
dążenie do jedności Europy opartej na wspólnej religii (chrześcijaństwo), języku (łacina) i władzy (papież i cesarz). Przykład:
utwór o czynach idealnego wojownika na tle wydarzeń historycznych. Przykład:
opowieść o życiu i cudach świętego, prezentująca wzorzec ascety. Przykład:
dzieło historyczne opisujące dzieje państwa lub dynastii. Przykład:
utwór liryczny o charakterze modlitewnym, często wykonywany śpiewnie. Przykład:
opowieść o przygodach rycerza, którego główną motywacją jest miłość do damy. Przykład:
utwór o charakterze dydaktycznym lub satyrycznym, oparty na rozmowie dwóch postaci. Przykład:
gatunek prozy artystycznej o charakterze religijnym i moralizatorskim. Przykład:
pierwszy polski kronikarz, który w swoim dziele gloryfikował czyny dynastii Piastów, zwłaszcza Bolesława Krzywoustego.
biskup i kronikarz, który dla podniesienia prestiżu państwa łączył fakty z legendami (o Kraku, Wandzie) i mitami antycznymi.
najwybitniejszy polski dziejopis epoki, który jako pierwszy poddawał źródła krytyce i dążył do obiektywizmu, zapowiadając renesans.
nieznany twórca najstarszej polskiej pieśni religijnej, wyróżniającej się kunsztem poetyckim i realizacją motywu deesis.
twórca najstarszego zabytku polskiej prozy artystycznej, o erudycyjnym, skierowanym do intelektualistów stylu.
filozof, który stworzył system (augustynizm) oparty na dualizmie duszy i ciała, dominujący we wczesnym średniowieczu.
filozof i teolog, który pogodził myśl Arystotelesa z chrześcijaństwem, tworząc podstawy scholastyki (tomizm).
włoski poeta, który stworzył syntezę średniowiecznej wiedzy i teologii, a jednocześnie zapowiedział nadejście renesansu.
„Wielki Testament” — francuski poeta, który przełamał średniowieczne konwencje, wprowadzając do poezji osobisty ton, bunt i ironię.
twórca postawy radosnej wiary, miłości do natury i ubóstwa (franciszkanizm).
autor najpopularniejszego w średniowieczu zbioru żywotów świętych, który ukształtował wyobraźnię religijną epoki.
modlitwa zbiorowa do Chrystusa za pośrednictwem Maryi i Jana Chrzciciela. Na maturę: motyw deesis, teocentryzm, archaizmy językowe, rola pieśni jako pierwszego hymnu (carmen patrium).
monolog Matki Boskiej stojącej pod krzyżem. Na maturę: motyw Stabat Mater Dolorosa, uczłowieczenie Maryi (kontrast do „Bogurodzicy”), rola apostrofy.
opowieść o życiu ascety, który porzuca wszystko dla Boga. Na maturę: wzorzec parenetyczny ascety-świętego, motyw ascezy i ucieczki od świata (fuga mundi).
dialog mędrca z upersonifikowaną Śmiercią. Na maturę: motyw danse macabre, groteskowy wizerunek śmierci, satyra stanowa, dydaktyzm.
dzieje dynastii Piastów. Na maturę: wzorzec idealnego władcy (Bolesław Chrobry, Krzywousty), rola historiografii w budowaniu tożsamości państwa.
francuski epos rycerski o śmierci hrabiego Rolanda. Na maturę: wzorzec idealnego rycerza (wierność Bogu, królowi i ojczyźnie), motyw ars moriendi (sztuka dobrego umierania).
romans rycerski o tragicznej miłości. Na maturę: motyw miłości silniejszej niż śmierć, konflikt między miłością a honorem (kontrast do „Pieśni o Rolandzie”).
poemat o wędrówce przez zaświaty. Na maturę: synteza światopoglądu średniowiecznego (tomizm), alegoryczna podróż duszy, zapowiedź renesansu.
zbiór legend o życiu św. Franciszka. Na maturę: idea franciszkanizmu, radosna wiara, miłość do natury, wzorzec świętego (inny niż Aleksy).
osobista spowiedź poety-skazańca. Na maturę: indywidualizm, bunt przeciwko śmierci, przełamanie anonimowości, zapowiedź nowej epoki.