Sokół - treść noweli
Nowela z piątego dnia „Dekameronu” przedstawia losy zubożałego szlachcica, który dla ukochanej kobiety poświęca swój najcenniejszy skarb. Historia ukazuje ewolucję uczuć głównej bohaterki, początkowo obojętnej na zaloty, a ostatecznie doceniającej charakter adoratora. Utwór stanowi klasyczny przykład kompozycji z centralnym motywem, wokół którego osnuta jest cała intryga.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 4 min
Spis treści
Wstęp do opowieści
Narratorką dziewiątej opowieści piątego dnia jest królowa FiammettaW Dekameronie każdemu z dziesięciu dni patronował inny narrator, nadając ton opowieściom.. Zanim przechodzi do właściwej historii, zaznacza, że oprócz DioneaJeden z dziesięciu narratorów Dekameronu, znany z opowiadania najbardziej pikantnych i niekonwencjonalnych historii., który cieszy się osobnym przywilejem, tylko ona nie zabrała jeszcze głosu. Jej opowieść ma udowodnić potęgę kobiecych wdzięków nad męskimi sercami.
Źródłem tej historii jest szanowany florentczykW renesansie jedno z najbogatszych miast-państw we Włoszech, centrum handlu i sztuki., Coppo di Borghese Domenichi. Mężczyzna ten słynął z pięknego języka i doskonałej pamięci do dawnych dziejów.
Nieszczęśliwa miłość i bankructwo Federiga
Głównym bohaterem jest Federigo degli Alberighi, syn Filipa. Młodzieniec zakochuje się bez pamięci w Monnie Giovannie, uznawanej za najpiękniejszą kobietę w mieście. Aby zdobyć jej serce, Federigo podejmował szereg kosztownych działań:
- stawał do niebezpiecznych turniejówZawody, w których rycerze popisywali się zręcznością i odwagą, często dedykując walkę damie serca.,
- wyprawiał niezwykle hojne uczty,
- obsypywał ukochaną drogimi podarunkami.
Dama pozostaje jednak całkowicie obojętna. Rozrzutność szybko doprowadza Federiga do skrajnej nędzy. Z ogromnego majątku zostaje mu jedynie niewielka posiadłość wiejska oraz wspaniały sokółPtak drapieżny używany do polowań. Posiadanie sokoła było przywilejem i symbolem statusu szlachty.. Szlachcic przenosi się na wieś, gdzie cierpliwie znosi ubóstwo.
Choroba syna i wizyta Monny Giovanny
W tym samym czasie mąż Monny Giovanny zapada na śmiertelną chorobę. W testamencieAkt woli na wypadek śmierci; w średniowieczu i renesansie kluczowy dla zabezpieczenia majątku rodu. przekazuje fortunę dorastającemu synowi. Po śmierci męża wdowaKobieta po śmierci męża. W dawnych wiekach bogate wdowy często zmuszano do ponownego zamążpójścia ze względów majątkowych. wyjeżdża z dzieckiem na lato do wiejskiej posiadłości.
Chłopiec zaprzyjaźnia się z sąsiadem. Szczególną fascynacją darzy jego sokoła. Wkrótce syn Giovanny ciężko zapada na zdrowiu. Zrozpaczona matka czuwa przy nim dniami i nocami. Chłopiec wyznaje, że wyzdrowieje, jeśli tylko dostanie sokoła Federiga.
W kulturze dworskiej sokół był symbolem szlachectwa, wierności i wysokiego statusu społecznego. Dla zubożałego Federiga ptak ten stanowił ostatni łącznik z jego dawnym, rycerskim życiem. Motyw sokoła stał się później w teorii literatury podstawą pojęcia „teorii sokoła”, oznaczającego klasyczną, rygorystyczną kompozycję noweli.
Tragiczna uczta i poświęcenie sokoła
Giovanna staje przed dramatycznym dylematem. Miłość macierzyńska bierze górę nad skrupułami. Następnego ranka kobieta odwiedza dom Federiga. Deklaruje chęć zjedzenia z nim wspólnego obiadu. Zaskoczony szlachcic wita ją z pokorą. Dopiero teraz boleśnie uświadamia sobie rozmiar swojej nędzy.
Zdesperowany zauważa swojego sokoła. Uznaje, że tak szlachetny ptak będzie idealnym posiłkiem. Bez wahania ukręca mu łeb, każe służącej upiec mięso na rożniePręt do pieczenia mięsa nad otwartym ogniem, popularny sposób przygotowywania dziczyzny i ptactwa.. Kobiety zjadają sokoła, nie mając pojęcia, co znajduje się na talerzach.
Śmierć chłopca i nieoczekiwany finał
Po posiłku Giovanna wyznaje prawdziwy cel swojej wizyty. Błaga Federiga o podarowanie sokoła. Słysząc to, rycerz wybucha gorzkim płaczem.
MadonnoStarowłoski zwrot grzecznościowy oznaczający „moja pani”, stosowany wobec kobiet z wyższych sfer., od kiedy się Bogu podobało, abym serce moje ku wam obrócił, niejedną miałem sposobność doświadczenia niełaski losu i nieraz się nań żaliłem; wszystko to jednak było rzeczą krotochwilnąPrzestarzałe określenie na żart, błahostkę lub zabawną sytuację. w porównaniu z krzywdą, którą mi obecnie los wyrządził.
Federigo tłumaczy, że chcąc ugościć ją najdroższą potrawą, kazał upiec sokoła. Na dowód pokazuje pióra, szponyOstre, zakrzywione pazury ptaków drapieżnych, służące do chwytania i rozrywania ofiary. i dziób ptaka. Giovanna początkowo gani go za zabicie cennego stworzenia, ale w głębi duszy podziwia jego szlachetnośćZespół cech takich jak honor, hojność i wierność, przypisywanych idealnemu rycerzowi..
Kobieta wraca do domu z pustymi rękami. Kilka dni później jej syn umiera, a ona dziedziczyPrzejście praw majątkowych na inną osobę po śmierci spadkodawcy. ogromny majątek. Jej braciaW ówczesnym prawie i obyczaju to męscy krewni decydowali o losie i małżeństwach kobiet w rodzinie. naciskają, by ponownie wyszła za mąż. Ostatecznie zgadza się pod jednym warunkiem – jej mężem może zostać tylko Federigo.
Krewni wyśmiewają ten pomysł. Giovanna odpowiada im stanowczo, że woli mężczyznę bez majątku niż majątek bez mężczyzny. Rodzina ustępuje. Federigo żeni się z ukochaną, odzyskuje bogactwo i odtąd rozsądnie zarządza swoją fortunąW ujęciu renesansowym zmienny los, ślepy traf, który potrafi wynieść człowieka na szczyt lub strącić w nędzę..