Dzika kaczka - streszczenie krótkie i szczegółowe

Streszczenie w pigułce

Akcja rozpoczyna się w domu bogatego kupca Hakona Werlego, który wydaje przyjęcie na cześć swojego syna, Grzegorza. Młody Werle dowiaduje się, że jego dawny przyjaciel, Hialmar Ekdal, poślubił Ginę – byłą służącą i kochankę Hakona. Ojciec Hialmara, stary Ekdal, został przed laty wrobiony przez Werlego w nielegalne interesy i zrujnowany. Zbulwersowany zakłamaniem ojca Grzegorz postanawia naprawić jego błędy i wyjawić Hialmarowi całą prawdę. Wprowadza się do skromnego mieszkania Ekdalów, gdzie poznaje czternastoletnią Jadwigę oraz tytułową dziką kaczkę, trzymaną przez rodzinę na strychu. Ptak staje się symbolemMotyw mający jedno znaczenie dosłowne i nieskończenie wiele znaczeń ukrytych. okaleczonych, żyjących w iluzjiZłudzenie, błędne postrzeganie rzeczywistości. bohaterów. Hialmar uważa się za genialnego wynalazcę, choć w rzeczywistości to Gina utrzymuje dom, prowadząc zakład fotograficzny. Grzegorz, zaślepiony ideą absolutnej szczerości, uświadamia przyjacielowi przeszłość jego żony. Hialmar dowiaduje się również, że Jadwiga, która stopniowo traci wzrok, może być biologiczną córką Hakona Werlego. W przypływie gniewu odtrąca dziewczynkę. Grzegorz manipuluje zdesperowaną Jadwigą, sugerując, by w dowód miłości do ojca zabiła ukochaną dziką kaczkę. Zrozpaczona nastolatka zamyka się na strychu, jednak zamiast do ptaka, strzela do samej siebie. Dramat kończy się gorzką konkluzją doktora Rellinga, który stwierdza, że pozbawienie człowieka jego życiowych złudzeń niszczy go bezpowrotnie.

Streszczenie szczegółowe

AKT I

Grzegorz Werle wraca do miasta po siedemnastu latach spędzonych w górach. Zatrzymuje się w domu swojego ojca, bogatego kupca i fabrykanta, Hakona Werlego. Z okazji powrotu syna Hakon wydaje wystawne przyjęcie. W trakcie uczty w domu pojawia się niespodziewanie stary Ekdal. To dawny wspólnik Hakona i były porucznik. Przed laty został skazany na więzienie za nielegalny wyrąb lasu. Teraz, zrujnowany i zhańbiony, pracuje dla Werlego jako zwykły kopistaOsoba zajmująca się zawodowo ręcznym przepisywaniem dokumentów..

Gdy otwierają się drzwi jadalni, stary Werle spogląda ukradkiem na Hialmara Ekdala. Szepta Grzegorzowi do ucha, że przy stole jest o jedną osobę za dużo. Hialmar słyszy tę uwagę. Czuje się nieswojo i przyznaje, że Grzegorz nie powinien był go zapraszać. Młody Werle staje w obronie przyjaciela. Zabiera go na bok, by porozmawiać na osobności.

Hakon opowiada synowi, jak zmieniło się życie Ekdalów po kompromitacjiCałkowita utrata dobrego imienia i szacunku w społeczeństwie. starego porucznika. Grzegorz ze zdziwieniem odkrywa, że jego ojciec pomógł Hialmarowi otworzyć studio fotograficzne. Hakon posunął się nawet do tego, że zeswatał Hialmara z Giną – kobietą, która pracowała w domu Werle’ów za życia matki Grzegorza. Hialmar chwali swoją żonę, nazywając ją zapobiegliwą i dzielną.

Do rozmawiających podchodzi Hakon w towarzystwie Pani Sørby, zarządczyni jego domu. Pogawędkę przerywa ponowne pojawienie się starego Ekdala. Werle patrzy na byłego wspólnika z obrzydzeniem. Hialmar ze wstydu udaje, że nie widzi własnego ojca. Grzegorz jest zszokowany tym wyparciem. Hialmar tłumaczy, że każdy postąpiłby tak samo, po czym opuszcza przyjęcie.

Grzegorz zostaje sam na sam z ojcem. Otwarcie oskarża Hakona o zrujnowanie Ekdalów. Jest przekonany, że to Werle wrobił starego porucznika w nielegalny handel drewnem. Wyjawia też, że wie o dawnym romansie ojca z Giną. Hakon próbuje załagodzić sytuację. Prosi syna o błogosławieństwo dla swojego planowanego małżeństwa z Panią Sørby. Grzegorz odmawia. Uważa, że ojciec bezcześci pamięć zmarłej matki. Opuszcza dom, deklarując, że wreszcie odnalazł w życiu cel.

AKT II

Hialmar wraca do swojego skromnego mieszkania na poddaszu. Opowiada Ginie i czternastoletniej córce Jadwidze o przebiegu przyjęcia. Wkrótce w ich drzwiach staje Grzegorz. Młody Werle dowiaduje się, że Jadwiga stopniowo traci wzrok. Hialmar uważa, że to choroba dziedziczna.

W pokoju pojawia się stary Ekdal. Wbrew protestom syna, postanawia pokazać gościowi największy skarb rodziny. Na strychu Grzegorz widzi koszyk, w którym siedzi tytułowa dzika kaczka. Domownicy wyjaśniają, że ptak został postrzelony w skrzydło podczas polowania przez Hakona Werlego. Kaczka opadła na dno, ale pies myśliwski wyciągnął ją na powierzchnię. Teraz żyje na poddaszu, z dala od naturalnego środowiska.

Zaintrygowany sytuacją Grzegorz postanawia wynająć u Ekdalów wolny pokój. Chce zamieszkać z nimi, upodabniając się do dzikiej kaczki. Gina jest przeciwna. Uważa, że pokój jest brzydki, a w sąsiedztwie mieszkają hałaśliwi lokatorzy: doktor Relling i były nauczyciel Molvik. Ostatecznie ulega. Hialmar zapewnia śpiącego ojca, że wkrótce przywróci nazwisku Ekdal dawny blask.

AKT III

Nadchodzi poranek. Hialmar siada do biurka, udając, że zajmuje się retuszowaniemRęczne poprawianie i korygowanie wywołanych fotografii. zdjęć. W rzeczywistości to młodziutka Jadwiga, mimo słabego wzroku, wykonuje całą pracę. Hialmar woli snuć plany o swoim wielkim, choć niesprecyzowanym wynalazku.

Grzegorz zagląda na strych. Zauważa, że kaczka wygląda inaczej w świetle dnia. Jadwiga opowiada mu o swoim życiu. Z powodu pogarszającego się wzroku musiała przerwać naukę. Całe dnie spędza na poddaszu, otoczona starymi książkami i przedmiotami pozostawionymi przez tajemniczego żeglarza, zwanego Latającym HolendremZłowieszczy statek widmo z żeglarskich legend, skazany na wieczną tułaczkę.. Nagle rozlega się wystrzał. To Hialmar i stary Ekdal polują na strychu na króliki.

Grzegorz dowiaduje się, że to Gina faktycznie prowadzi zakład fotograficzny. Hialmar tłumaczy, że jego życiowym celem jest oczyszczenie imienia ojca dzięki pracy nad wynalazkiemOsoba tworząca nowe, nieznane dotąd rozwiązania techniczne.. Grzegorz trafnie przyrównuje przyjaciela do dzikiej kaczki.

Jak ona, poszedłeś na dno i zaryłeś się głęboko w porostach i mule (...) wpadłeś w zatrute bagnisko, twoje ciało owładła powolna choroba i trawić cię będzie, dopóki nie skonasz.

Na śniadanie przychodzi doktor Relling. Od razu rozpoznaje Grzegorza – spotkali się kiedyś w górach i szczerze się nienawidzą. Relling wznosi toast za Jadwigę, która jutro kończy piętnaście lat. Grzegorz krytykuje atmosferę domu, nazywając ją wyziewami bagniska. Relling ripostuje, oskarżając Werlego o przynoszenie toksycznych, idealistycznych mrzonek. Kłótnię przerywa Gina, grożąc doktorowi eksmisją.

W pracowni zjawia się Hakon Werle. Prosi syna o rozmowę i powrót do domu. Grzegorz odmawia. Oświadcza, że jego nowym celem jest przywrócenie moralnej czystości rodzinie Ekdalów.

Zniszczyłeś całe moje życie. Nie mówię już nawet o matce i wszystkiem, co... Ale tobie to zawdzięczam, że błąkam się ścigany i dręczony wyrzutami sumienia.

AKT IV

Zapadający zmierzch potęguje napięcie. Hialmar wraca z długiego spaceru z Grzegorzem. Jest ponury i zamyślony. Od progu ogłasza, że porzuca prace nad wynalazkiem i nigdy więcej nie postawi nogi na strychu. W przypływie złości grozi, że ukręci łeb dzikiej kaczce. Po chwili uspokaja się i przeprasza przerażoną Jadwigę.

Hialmar żąda od Giny prawdy o domowym budżecie. Pyta wprost, czy była konkubinąKobieta żyjąca z mężczyzną w nieformalnym związku. Hakona Werlego. Zawstydzona kobieta przyznaje się do dawnego romansu. Świat Hialmara legnie w gruzach. Traci resztki nadziei na ukończenie wynalazku.

Wchodzi Grzegorz. Jest zdziwiony, że prawda nie przyniosła małżeństwu duchowego oczyszczenia. Wierzył, że szczerość zbuduje ich związek na nowych, zdrowych podstawach. Relling, który przysłuchuje się rozmowie, ostro krytykuje Werlego za sianie zamętu. Ostrzega, że konflikty dorosłych zniszczą psychikę Jadwigi.

Pojawia się Pani Sørby. Przyszła pożegnać się z Giną przed wyjazdem do fabryki w Hochtal. Wyznaje, że w przeszłości łączyło ją uczucie z Rellingiem, ale teraz szczerze kocha Hakona. Zdradza też powód pośpiechu – stary Werle traci wzrok. Ta informacja wstrząsa Hialmarem. Zaczyna łączyć fakty dotyczące ślepoty Hakona i choroby oczu Jadwigi.

Pani Sørby zostawia Jadwidze prezent urodzinowy – list od Hakona. Hialmar nie wytrzymuje i otwiera kopertę. Werle przyznaje w nim staremu Ekdalowi emeryturę w wysokości stu koron miesięcznie. Po śmierci porucznika pieniądze mają przejść na Jadwigę. Grzegorz nazywa to sidłami. Hialmar drze list na pół. Zwraca się do Giny z dramatycznym pytaniem: czy Jadwiga jest jego córką? Kobieta odpowiada ze łzami, że nie wie.

Hialmar wpada w furię. Odpycha córkę, zakazując jej zbliżania się do niego. Wybiega z mieszkania. Zrozpaczona Jadwiga szuka pocieszenia u Grzegorza. Młody Werle, owładnięty fanatyzmemSkrajna, bezkrytyczna wiara w słuszność jakiejś idei., podsuwa jej makabryczny pomysł. Sugeruje, by w dowód bezwarunkowej miłości do ojca złożyła w ofierze to, co kocha najbardziej – dziką kaczkę.

AKT V

Kolejny poranek jest szary i zimny. Za oknem szaleje śnieżna burza. Hialmar, który spędził noc w pokoju Rellinga, wpada do mieszkania. Ogłasza, że pakuje swoje rzeczy i opuszcza rodzinę oszustów. Jadwiga rzuca się ojcu na szyję, ale ten brutalnie ją odpycha. Nazywa dziewczynkę obcą. Przerażona nastolatka chwyta pistolet leżący na półce i niepostrzeżenie zamyka się na strychu.

Relling diagnozuje stan Grzegorza. Uważa go za niebezpiecznego marzyciela, który niszczy ludzi swoimi idealistycznymi żądaniami. Doktor wyznaje swoją filozofię: jedynym ratunkiem dla człowieka jest złudzenie życioweKłamstwo lub iluzja, która pozwala człowiekowi przetrwać trudną rzeczywistość.. Bez niego życie staje się nie do zniesienia.

Hialmar siada do śniadania. Jego gniew powoli słabnie. Zgadza się zostać w domu jeszcze przez kilka dni. Zaczyna nawet starannie sklejać podarty list od Hakona Werlego, nie chcąc stracić obiecanych pieniędzy. Nagle z poddasza dobiega huk wystrzału. Grzegorz triumfuje. Jest przekonany, że Jadwiga zabiła dziką kaczkę, by udowodnić ojcu swoją miłość.

Hialmar myśli, że to stary Ekdal poluje na króliki. Kiedy jednak widzi ojca wychodzącego z własnego pokoju, ogarnia go przerażenie. Wyważa drzwi na strych. Na podłodze leży zakrwawiona Jadwiga. Relling bada ciało i stwierdza zgon. To nie był wypadek. Nabój spalił gorset – dziewczynka przyłożyła broń prosto do piersi.

Śmierć Jadwigi to ironia tragicznaSytuacja, w której działania bohatera przynoszą skutek odwrotny do zamierzonego, prowadząc do katastrofy.. Grzegorz wierzy, że ofiara uszlachetni Hialmara. Relling brutalnie pozbawia go złudzeń. Przewiduje, że za niespełna rok Hialmar zapomni o córce, a jej śmierć stanie się dla niego jedynie tematem do tanich, sentymentalnych deklamacji.

Życie mogłoby być wcale znośne, gdybyśmy się tylko ustrzegli od tych kochanych marzycieli, którzy nachodzą nasze domy ze swemi idealnemi zadaniami.