Stowarzyszenie umarłych poetów – N.H. Kleinbaum - streszczenie krótkie i szczegółowe

Streszczenie w pigułce

Akcja rozpoczyna się jesienią 1959 roku w konserwatywnej Akademii WeltonFikcyjna, prestiżowa szkoła z internatem dla chłopców, słynąca z surowej dyscypliny i wysokiego poziomu nauczania. w stanie Vermont. Neil Perry, Todd Anderson i ich koledzy rozpoczynają kolejny rok nauki pod dyktando surowych profesorów i ambitnych rodziców. Rutynę przerywa pojawienie się Johna Keatinga, nowego nauczyciela angielskiego. Zamiast sztywnych reguł, Keating proponuje chłopcom filozofię carpe diemZ łaciny „chwytaj dzień”; motyw literacki zachęcający do korzystania z życia i cieszenia się chwilą.. Uczy ich samodzielnego myślenia i życia pełnią. Zainspirowany jego słowami Neil odkrywa w starej kronice informacje o tajnym kółku poetyckim. Chłopcy reaktywują Stowarzyszenie Umarłych Poetów. Wymykają się nocami do indiańskiej jaskini, gdzie czytają wiersze i rozmawiają o swoich prawdziwych pragnieniach. Pod wpływem tych spotkań Todd przełamuje nieśmiałość, Knox walczy o miłość, a Neil postanawia zostać aktorem. Chłopak dostaje główną rolę w szkolnym spektaklu, łamiąc kategoryczny zakaz despotycznego ojca. Wieczór premiery okazuje się jego wielkim triumfem, ale zarazem początkiem tragedii. Pan Perry natychmiast zabiera syna ze szkoły, zapowiadając przeniesienie go do akademii wojskowej. Zrozpaczony Neil popełnia samobójstwo. Dyrekcja szkoły zmusza uczniów do obarczenia Keatinga winą za ten dramat. Nauczyciel zostaje zwolniony, ale w ostatniej scenie Todd Anderson i inni chłopcy stają na ławkach, żegnając go słowami O Captain, My Captain.

Streszczenie szczegółowe

Początek roku w Akademii Welton

Welton Academy wita nowych uczniów tradycyjną ceremonią. Chórzyści skandują cztery filary szkoły: Tradycję, Honor, Dyscyplinę i Doskonałość. Rodzice w galowych strojach z dumą obserwują uroczystość, wierząc, że kupują synom przepustkę do sukcesu. Neil Perry, wzorowy uczeń, dzieli pokój z nowoprzybyłym Toddem Andersonem. Todd to młodszy brat jednego z najwybitniejszych absolwentówOsoba, która ukończyła dany etap edukacji, w tym przypadku szkołę średnią. Welton. Chłopak jest tak chorobliwie nieśmiały, że niemal w ogóle się nie odzywa.

Grono pedagogiczne to zbiór surowych, przewidywalnych belfrów nastawionych wyłącznie na wyniki. Wyjątek stanowi John Keating. Na pierwszej lekcji języka angielskiego w ogóle nie otwiera podręcznika. Wygwizduje melodię, a następnie nawiązuje do poezji HoracegoRzymski poeta liryczny, autor słynnej pieśni zawierającej sentencję „carpe diem”.. Wyprowadza klasę na korytarz. Każe uczniom przyjrzeć się starym fotografiom dawnych roczników. Zwraca uwagę na twarze młodych mężczyzn, którzy dawno już odeszli.

I oni też byli przekonani, że są nieśmiertelni. Chwytajcie dzień, chłopcy. Sprawcie, żeby wasze życie było niezwykłe.

Te słowa na zawsze zmieniają sposób myślenia nastolatków.

Narodziny stowarzyszenia

Neil Perry nie potrafi zapomnieć o lekcji Keatinga. Przeszukuje szkolne archiwa i znajduje zdjęcie swojego nauczyciela z czasów młodości. Podpis głosi: Stowarzyszenie Umarłych Poetów. Chłopak pyta o to wprost. Keating opowiada, jak za swoich szkolnych lat wymykał się z przyjaciółmi do jaskini. Czytali tam utwory ThoreauAmerykański pisarz i filozof, czołowy przedstawiciel transcendentalizmu, piewca życia w zgodzie z naturą., Whitmana i Szekspira. Poezja nie była dla nich szkolnym obowiązkiem, ale prawdziwym życiem.

Neil błyskawicznie zaraża tą ideą swoich kolegów. Do grupy dołączają Todd, Charlie Dalton, Knox Overstreet, Richard Cameron i kilku innych. Pierwsza nocna wyprawa do lasu to mieszanka strachu przed nakryciem i ogromnej euforii. W świetle latarek chłopcy na głos recytują wiersze. Todd siedzi z boku, wciąż zbyt przerażony, by zabrać głos. Z kolei Charlie Dalton, znany z zamiłowania do buntu, deklamuje własne, prowokacyjne teksty. Stowarzyszenie odradza się na nowo.

Lekcje Keatinga

Metody Keatinga wywołują w szkole szok. Nauczyciel każe chłopcom wyrwać z podręczników wstęp profesora Pritcharda. Ten pedantyczny tekst proponuje mierzenie wartości poezji za pomocą matematycznych wykresów. Keating uważa to za absurd. Tłumaczy, że ludzie czytają i piszą wiersze, ponieważ są pełni pasji i należą do rodzaju ludzkiego.

Podczas kolejnych zajęć profesor wchodzi na biurko. Chce w ten sposób pokazać, jak zmiana perspektywy wpływa na postrzeganie świata. Innym razem wyprowadza klasę na dziedziniec i każe im maszerować. Szybko udowadnia, jak łatwo uczniowie dostosowują krok do narzuconego rytmu. Przestrzega ich przed konformizmemPostawa polegająca na bezkrytycznym podporządkowaniu się normom, wartościom i poglądom obowiązującym w danej grupie.. Wymaga od każdego ucznia improwizowanej recytacji. Todd, sparaliżowany lękiem przed publicznym wystąpieniem, pod presją Keatinga zamyka oczy i wyrzuca z siebie chaotyczny, ale niezwykle szczery wiersz. To przełomowy moment, w którym chłopak po raz pierwszy odnajduje własny głos.

Charlie, Knox i narastające ryzyko

Charlie Dalton przyjmuje pseudonim Nuwanda i zaczyna otwarcie testować szkolne granice. Publikuje w gazetce artykuł podpisany przez Stowarzyszenie Umarłych Poetów. Żąda w nim dopuszczenia dziewcząt do nauki w Welton. Dyrektor Nolan wpada we wściekłość. Wzywa Charliego do gabinetu i wymierza mu karę cielesnąW latach 50. XX wieku bicie uczniów (np. specjalną deską) było w wielu amerykańskich szkołach legalną i powszechną metodą dyscyplinowania.. Chłopak znosi ból w milczeniu i nie wydaje kolegów. Następnego dnia wraca do klasy z dumną miną.

Knox Overstreet przeżywa własną, prywatną rewolucję. Zakochuje się w Chris Noel, dziewczynie z pobliskiego liceum. Problem w tym, że Chris spotyka się z potężnym, agresywnym futbolistą. Knox, napędzany hasłem carpe diem, postanawia zaryzykować. Pisze dla niej wiersz, wchodzi do jej szkoły i czyta go na głos w trakcie lekcji. Dziewczyna jest zażenowana, a jej chłopak gotowy do bójki. Knox jednak nie żałuje swojego czynu – pokonał własny strach.

Na tle grupy wyróżnia się Richard Cameron. Zawsze trzyma się z boku podczas brawurowych akcji. Obserwuje sytuację, kalkuluje i unika kłopotów. Ta zachowawcza postawa wkrótce zadecyduje o losach całego stowarzyszenia.

Neil i teatr

Neil Perry odnajduje swoje powołanie – chce zostać aktorem. Jego ojciec ma jednak wobec niego zupełnie inne plany. Wymaga, by syn skończył medycynę, a wszelkie artystyczne pasje uważa za stratę czasu. Neil ukrywa swoje zamiary. Zgłasza się na przesłuchania do sztuki Sen nocy letniejJedna z najsłynniejszych komedii Williama Szekspira, opowiadająca o miłości, magii i zawirowaniach losu. w lokalnym teatrze i zdobywa rolę PukaPostać z komedii Williama Szekspira „Sen nocy letniej”; złośliwy, ale sympatyczny duszek leśny, wprowadzający chaos w życie bohaterów..

Chłopak pisze do ojca list z prośbą o zgodę na występy. Pan Perry dzwoni do szkoły i kategorycznie zabrania mu udziału w sztuce. Zrozpaczony Neil szuka pomocy u Keatinga. Nauczyciel radzi mu szczerą rozmowę z ojcem i walkę o własne marzenia. Neil nie potrafi jednak przeciwstawić się rodzicowi. Okłamuje profesora, że dostał pozwolenie, i kontynuuje próby.

Noc premiery to absolutny triumf Neila. Na scenie tryska energią, jest wolny i autentyczny. Publiczność nagradza go owacjami. Niestety, na widowni siedzi pan Perry z kamienną twarzą. Po spektaklu brutalnie wyciąga syna na korytarz. Ignoruje jego talent i oświadcza, że następnego dnia zabiera go z Welton. Neil ma trafić do szkoły wojskowej, a potem na studia medyczne. Próby oporu kończą się fiaskiem.

Śmierć Neila

Po powrocie do domu Neil zamyka się w gabinecie ojca. Zakłada na głowę wieniec Puka – jedyny rekwizyt, jaki zabrał z teatru. Otwiera okno, wpuszczając do pokoju mroźne powietrze. Wyciąga z szuflady rewolwer. Nikt nie słyszy strzału. Rodzice odkrywają tragedię dopiero nad ranem.

Wiadomość o samobójstwie wstrząsa Akademią Welton. Uczniowie są zdruzgotani, a Keating przeżywa głęboki ból. Dyrektor Nolan i rodzice natychmiast szukają kozła ofiarnego. Winą obarczają nowego nauczyciela. Uznają, że to jego niekonwencjonalne metody, poezja i filozofia carpe diem popchnęły chłopaka do ostatecznego kroku.

Polowanie na winnego i zdrada Camerona

Dyrekcja szkoły rozpoczyna bezwzględne śledztwo. Chłopcy są wzywani do gabinetu jeden po drugim. Richard Cameron, wierny swojej naturze kalkulatora, idzie na układ z administracją. Jako pierwszy podpisuje zeznanie i wydaje wszystkich członków stowarzyszenia. Nolan i rodzice wywierają na uczniów ogromną presję. Zmuszają ich do podpisania dokumentów, które przedstawiają Keatinga jako manipulatora winnego śmierci Neila.

Todd przeżywa ogromne rozdarcie. Doskonale wie, że oskarżenia są kłamstwem. W gabinecie dyrektora, pod czujnym okiem surowych rodziców, brakuje mu jednak sił na bunt. Łamie się i składa podpis. Keating zostaje zawieszony, a ostatecznie wyrzucony z pracy. Welton wraca do swoich czterech filarów, zamiatając tragedię pod dywan.

Ostatnia scena: O Captain, My Captain

Keating wraca do klasy w trakcie trwania lekcji, by zabrać swoje rzeczy z kantorka. Zajęcia prowadzi sam dyrektor Nolan. Uczy dokładnie tak, jak nakazuje podręcznik – sucho, schematycznie i bez emocji. Zwolniony nauczyciel cicho przeprasza za najście i rusza w stronę wyjścia.

W tym momencie Todd Anderson wstaje z miejsca. Ten sam chłopak, który na początku roku bał się własnego cienia, wchodzi na ławkę. Wypowiada słowa O Captain, My CaptainTytuł wiersza Walta Whitmana napisanego po śmierci Abrahama Lincolna. W powieści staje się symbolem szacunku i lojalności wobec Keatinga., oddając hołd swojemu mistrzowi i poecie Waltowi WhitmanowiAmerykański poeta, autor zbioru „Źdźbła trawy”, piewca demokracji, wolności i indywidualizmu.. Za jego przykładem idą kolejni chłopcy. Wstają na ławki, całkowicie ignorując wściekłe krzyki i groźby dyrektora Nolana.

Keating zatrzymuje się w progu. Patrzy na swoich uczniów z dumą i wzruszeniem. Odpowiada cichym „Dziękuję, chłopcy. Dziękuję”. Wychodzi, a drzwi zamykają się za nim na zawsze. To gest spóźniony, ale dowodzący, że lekcja wolności nie poszła na marne.