Motyw marzeń i ucieczki od rzeczywistości
W powieści Anny Onichimowskiej bracia wymyślają historię o ojcu marynarzu, aby poradzić sobie z jego odejściem. Ucieczka w świat fantazji staje się dla nich sposobem na uniknięcie trudnej prawdy przed rówieśnikami i samymi sobą. Z czasem jednak główny bohater musi zmierzyć się z rzeczywistością i porzucić dziecięce iluzje.
Autor: Małgorzata Haze
Czas czytania: 2 min
Spis treści
Motyw w skrócie
W Dalekim rejsie ucieczka od rzeczywistości to mechanizm obronnyNieświadome zachowanie, które pomaga umysłowi poradzić sobie z trudnymi emocjami lub stresem. przed ogromnym smutkiem. Główni bohaterowie nie potrafią zaakceptować faktu, że ich rodzina się rozpadła. Zamiast mierzyć się z bolesną prawdą o porzuceniu, budują w głowach bezpieczny świat iluzji. Fantazjowanie działa tu jak tarcza, która chroni wrażliwą psychikę przed wstydem.
Jak motyw się przejawia?
Wymyślona praca ojca
Paweł i Jacek opowiadają wszystkim, że ich tata jest marynarzem. Wmawiają otoczeniu, że mężczyzna wypłynął w długą podróż statkiem. Pilnują tej wersji wydarzeń przed sąsiadami i kolegami ze szkoły. Dzięki temu kłamstwu nie muszą przyznawać, że ojciec po prostu od nich odszedł.
Tytułowy „daleki rejs” to metafora. Oznacza nie tylko zmyśloną podróż ojca, ale przede wszystkim ucieczkę chłopców w bezpieczny świat marzeń.
Pisanie fałszywych listów
Bracia posuwają się o krok dalej i sami tworzą korespondencję od taty. Układają na papierze słowa pełne troski, których w rzeczywistości nigdy od niego nie usłyszeli. Głośne czytanie tych wiadomości daje im chwilowe poczucie bezpieczeństwa. Przez moment mogą udawać, że tata o nich pamięta i niedługo wróci do domu.
Wpływ Weroniki
Zbudowany z marzeń świat zaczyna pękać, gdy w życiu Pawła pojawia się Weronika. Chłopak zakochuje się w dziewczynie i czuje, że nie potrafi jej okłamywać. Jej obecność zmusza go do powolnego wychodzenia ze skorupy kłamstw. To pierwszy krok do tego, aby przestać uciekać i spojrzeć prawdzie w oczy.
Funkcja motywu
Anna Onichimowska uświadamia czytelnikom, że dziecięce kłamstwa często wynikają z bezradności. Autorka pokazuje proces dorastania jako trudną drogę od wygodnej iluzji do bolesnej, ale koniecznej prawdy. Zmyślanie historii nie jest tu traktowane jako coś złego, lecz jako naturalny etap radzenia sobie z traumąSilny uraz psychiczny wywołany przez bardzo trudne lub bolesne przeżycie.. Ostatecznym celem jest jednak odzyskanie odwagi, by żyć w prawdziwym świecie.