Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Morsztyn uchodzi za najwybitniejszego przedstawiciela polskiej poezji barokowej, ukształtowany przez niego styl tworzenia poezji uznawany jest za najbardziej typowy dla tej epoki na gruncie polskim.

U najsłynniejszego polskiego poety barokowego na próżno będziemy szukać tak charakterystycznego dla epoki rozdarcia wewnętrznego, konfliktów moralnych czy religijnych. Morsztyn to poeta dworski – takie środki artystyczne, jak paradoksy, wyszukane antytezy, zaskakujące koncepty nie służyły mu wyrażeniu treści ideowych (jak było w przypadku Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego czy angielskiego poety Johna Donne’a), lecz stanowiły cel sam w sobie, wyraz poetyckiego kunsztu, popis wirtuozerii artysty.


Jan Andrzej Morsztyn nie był jedynym polskim barokowym poetą o tym nazwisku. Bardzo znana i ceniona jest poezja jego krewniaków – Zbigniewa, Hieronima i Stanisława.

Bibliografia
1. Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, pod red. J. Sławińskiego, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1976.
2. Czesław Hernas, Jan Andrzej Morsztyn – mistrz barokowy, [w:] tegoż, Barok, PWN, Warszawa 1976, s. 269-291.
3. Tomasz Januszewski, Słownik pisarzy i lektur dla szkół średnich, wyd. Delta, Warszawa 2000.
4. Edmund Kotarski, Poezje Jana Andrzeja Morsztyna, Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa 1972.
5. Adam Kulawik, Poetyka. Wstęp do teorii dzieła literackiego, wyd. Antykwa, Kraków 1997.
6. Joanna Lupas-Rutkowska, Epoki literackie, wyd. Agencja Wydawnicza Jerzy Mostowski, Raszyn 2001.
7. Wiktor Weintraub, Wstęp, [w:] Jan Andrzej Morsztyn, Wybór poezji, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1988.

Mapa serwisu: