Kwiat kalafiora - kompozycja i narracja
Powieść Małgorzaty Musierowicz to wielowątkowa historia obyczajowa, która wiernie oddaje realia życia w czasach PRL-u. Utwór ma przemyślaną, zamkniętą kompozycję, w której wszystkie rozpoczęte wątki znajdują swoje szczęśliwe rozwiązanie. Wydarzenia relacjonuje wszechwiedzący narrator, a tekst urozmaicają liczne listy i dokumenty.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 2 min
Spis treści
Gatunek i budowa powieści
„Kwiat kalafiora” to klasyczna powieść młodzieżowaUtwór literacki skierowany do nastolatków, poruszający problemy dorastania, szkoły i pierwszych miłości.. Jednocześnie jest to powieść obyczajowa, ponieważ świetnie ukazuje codzienność w czasach PRL-u. Książka ma kompozycję zamkniętą.
Kompozycja zamknięta to taki układ wydarzeń, w którym na końcu utworu wszystkie zagadki zostają wyjaśnione, a losy bohaterów są jasne. Nie ma tu otwartego zakończenia.
Już w pierwszym rozdziale poznajemy najważniejsze postacie. Pojawia się rodzina Borejków, przyjaciele dziewczynek oraz sąsiadka Szczepańska. Od razu zawiązują się też główne wątki fabularne.
W ostatnim rozdziale wszystkie problemy znikają. Mama wraca ze szpitala, Gabrysia godzi się z Januszem Pyziakiem, a złośliwa sąsiadka przełamuje swoją niechęć do rodziny.
Wątki i tempo akcji
Książka trzyma w napięciu dzięki niespodziewanym zwrotom akcji. Codzienne życie bohaterek często przerywają nagłe wypadki. Należy do nich odkrycie dziury w ścianie, dziwne hałasy w piwnicy czy nagły telefon o chorobie mamy.
Utwór jest wielowątkowy. Główna oś wydarzeń skupia się na uczuciu między Gabrysią a Januszem. Ważne są też kłopoty ze złośliwą sąsiadką oraz działalność grupy ESDEksperymentalny Sygnał Dobra – tajna grupa założona przez bohaterów, by uśmiechem zmieniać nastawienie ponurych ludzi..
Dużo miejsca zajmuje choroba mamy i nowe obowiązki. Najstarsza z sióstr, Gabriela, musi nagle przejąć prowadzenie całego domu.
Kto opowiada historię?
Wydarzenia w książce relacjonuje narrator trzecioosobowy. Zna on doskonale przeszłość bohaterów. Wie dokładnie, co czują, myślą i jakie mają plany.
Narrator wszechwiedzący to taki opowiadacz, który wie o świecie przedstawionym absolutnie wszystko. Zna nawet ukryte myśli i tajemnice postaci.
Czasami jednak narrator usuwa się w cień i oddaje głos samym postaciom. Autorka chętnie posługuje się komizmem słownym. W dialogach znajdziemy mnóstwo żartów i zabawnych nieporozumień.
Tata dziewczynek, Ignacy Borejko, często rzuca łacińskimi sentencjami. Dodaje to rodzinnym rozmowom specyficznego, inteligenckiego uroku.
Różne formy wypowiedzi
Małgorzata Musierowicz urozmaiciła tradycyjny tekst powieści. Oprócz zwykłych opisów i dialogów wplotła w fabułę inne formy zapisu.
Czytelnik może przeczytać listy córek do mamy i odpowiedzi ze szpitala. Pojawia się też korespondencja między małżonkami Borejko.
W książce zacytowano nawet donos i listy nauczycieli do pana Ignacego. Znajdziemy tam również oficjalny protokół z posiedzenia grupy Dyskusyjnej „Eksperymentalny Sygnał Dobra”.