Przygody Tomka Sawyera - cytaty
Cytaty z powieści Marka Twaina doskonale oddają charakter głównego bohatera oraz realia życia w małym amerykańskim miasteczku. Wybrane fragmenty pokazują spryt chłopca, jego skomplikowane relacje z opiekunką oraz pierwsze miłosne rozterki. Zestawienie tych wypowiedzi ułatwia zrozumienie przemiany, jaką przechodzi tytułowa postać na kartach książki.
Spis treści
Ciotka Polly o swoim siostrzeńcu
Ciotka Polly wychowuje osieroconego chłopca. Kobieta często prowadzi ze sobą monolog wewnętrznyRozmowa bohatera z samym sobą, ukazująca jego myśli i uczucia.. Z jednej strony denerwują ją ciągłe psoty siostrzeńca. Z drugiej strony ma do niego ogromną słabość.
Ależ to spryciarz! A ja ciągle jakoś o tym zapominam! Ile to już razy nabrał mnie w ten sposób! [...] Wie, że jeśli zdoła na chwilę odwrócić moją uwagę, albo mnie rozśmieszyć, to zaraz o wszystkim zapomnę i nawet go nie tknę. [...] Ma chłopak diabła za skórą, ale, mój Boże, przecież to sierota po mojej siostrze i nie mam serca, żeby go bić.
Mimo wielu problemów wychowawczych, kobieta dostrzega w chłopcu dobro. Zawsze staje w jego obronie przed innymi dorosłymi.
Jak więc mówiłam – podjęła ciotka – on nie był zły, tylko, że się tak wyrażę, psotnik. Wie pani, po prostu roztrzepaniec i urwis. Rozsądku miał pewnie tyle, co młody źrebak. Ale złości w nim nie było. A serce miał ten chłopak złote jak...
Życiowa filozofia i spryt chłopca
Tomek Sawyer to postać pełna energii. Chłopiec nienawidzi nudy i szkolnych obowiązków. Jego zachowanie często opisuje ironiaUkryta kpina. Sytuacja, w której słowa znaczą coś odwrotnego niż dosłownie..
Tomek nie był wzorem cnót chłopięcych. Owszem, znał taki wzór, ale szczerze nim pogardzał.
W książce występuje narrator wszechwiedzący. To ktoś, kto nie bierze udziału w wydarzeniach, ale wie wszystko o bohaterach, zna ich myśli i ocenia ich zachowanie.
Główny bohater potrafi szybko zapomnieć o problemach. Wystarczy, że na horyzoncie pojawi się nowa zabawa.
Nie minęły nawet dwie minuty, a Tomek zapomniał o wszystkich swoich zmartwieniach. [...] nowa i nadzwyczaj istotna sprawa wypędziła poprzednie troski z jego głowy – tak samo, jak dorosły zapomina o kłopotach w zapale nowych zamierzeń.
Najlepszym dowodem na spryt chłopca jest słynna scena malowania płotu. Tomek zamienia karę w dochodowy interes.
Tomek stwierdził, że świat właściwie wcale nie jest taki zły. Sam o tym nie wiedząc, odkrył wielkie prawo działań ludzkich, a mianowicie: jeżeli chcemy obudzić w mężczyźnie lub chłopaku pragnienie jakiejś rzeczy, powinniśmy ją przedstawić jako trudną do zdobycia.
Wielkie dramaty i miłość do Becky
Uczucia nastolatka są bardzo skrajne. Kiedy Becky Thatcher odrzuca jego zaloty, chłopiec wpada w rozpacz. Stosuje wtedy wyolbrzymienieInaczej hiperbola. Celowe pokazanie czegoś jako większego lub gorszego niż jest w rzeczywistości..
Rozpamiętywanie własnych smutków było dla niego tak przyjemne, że za nic w świecie nie zniósłby, gdyby ktoś próbował go teraz pocieszać. Jego doznania były zbyt święte, by psuć je czymś tak trywialnym jak radość.
Odrzucony chłopiec marzy o zemście. Chce wzbudzić poczucie winy w dziewczynce.
Gdyby tylko miał dobre świadectwo ze szkółki niedzielnej, chętnie odszedłby z tego świata i skończył z tym wszystkim. [...] Ach, gdyby tak mógł umrzeć – na jakiś czas!
Symbolem ich rozstania staje się miedziana gałka. Tomek podarował ją Becky, a ona mu ją zwróciła.
Nastąpiło głębokie, tęskne, potężne westchnienie – i serce mu pękło. Było to jego miedziana Galka! Stała się przysłowiowym gwoździem do trumny.
Zrozpaczony bohater postanawia uciec z domu. Planuje zostać piratem.
Stwierdził, że jest sam na świecie; nie ma przyjaciół i nikt go nie kocha. Jeśli się kiedyś dowiedzą, do czego go popchnęli – może im będzie przykro... [...] Tak, to oni zmusili go do tego, że będzie wiódł życie zbrodniarza. Nie ma wyboru...
Przemiana w bohatera
Z czasem chłopiec dojrzewa. Zmienia swój punkt widzeniaSposób, w jaki bohater patrzy na daną sytuację, zależny od jego wiedzy i doświadczeń.. Zaczyna rozumieć, że jego żarty ranią bliskich.
Był to dla Tomka zupełnie nowy punkt widzenia. Kłamstwo, które wymyślił dzisiaj rano, wydawało mu się dotąd dobrym żartem, ba! – żartem doskonałym. Teraz zaś dowcip wyglądał raczej nędznie.
Potrafi też zachować się szlachetnie. Ratuje Becky przed karą za zniszczenie książki nauczyciela.
Tomek zerknął na Becky. Kiedyś widział, jak przerażony i bezradny królik patrzy na fuzję wymierzoną w jego głowę. Becky patrzyła tak samo! W jednej chwili zapomniał o tym, że są skłóceni. Coś trzeba było zrobić, i to jak najszybciej!
Książka Marka Twaina to powieść przygodowa. Charakteryzuje się szybką akcją, licznymi niebezpieczeństwami i niezwykłymi losami głównych bohaterów.
Prawdziwą odwagą wykazuje się podczas procesu Muffa Pottera. Zeznaje prawdę i ratuje niewinnego człowieka.
Tomek znów był wielkim bohaterem, ulubieńcem dorosłych i obiektem zazdrości młodzieży. Nazwisko jego zostało nawet uwiecznione w druku, gdyż o jego czynie rozpisywała się miejscowa gazeta.
Na koniec powieści Tomek i Huck Finn odnajdują skarb. Stają się najbogatszymi chłopcami w miasteczku.
Gdziekolwiek zjawił się Tomek i Huck, wszyscy traktowali ich z niesłychaną atencją i patrzyli na nich z podziwem. [...] Widocznie zatracili już zdolność robienia i mówienia rzeczy zwyczajnych. Co więcej, ich przeszłość stała się przedmiotem badań i wykryto w niej znamiona wybitnej oryginalności.
Zakończenie opowieści
Książka należy do epikiJeden z trzech rodzajów literackich. Obejmuje utwory, w których narrator opowiada o wydarzeniach.. Narrator decyduje się przerwać historię w momencie triumfu chłopców. Tłumaczy to w bezpośrednim zwrocie do czytelnika.
I tu kończy się nasza opowieść. Zważywszy, że jest to historia chłopca, należy ją zamknąć w tym miejscu, inaczej bowiem byłyby to już dzieje mężczyzny. [...] Kto się zajmuje osobami nieletnimi, powinien skończyć tam, gdzie mu to wyjdzie najlepiej. Większość osób występujących w tej książce żyje jeszcze. Dobrze im się powodzi i są szczęśliwi.
Taki finał zostawia czytelnika z pozytywnym przesłaniem. Autor nie podaje wprost morałuPouczający wniosek płynący z opowiedzianej historii., ale pozwala samodzielnie ocenić losy bohaterów.