Przypadki Robinsona Kruzoe

Czas, miejsce i sposób opowiadania

„Przypadki Robinsona Kruzoe” ukazały się w Londynie w 1719 roku. Wydawcą pierwszego nakładu był William Taylor. Pełny, oryginalny tytuł książki to właściwie jej krótkie streszczenie. Brzmi on następująco:

The Life and Strange Surprizing Adventures of Robinson Crusoe, of York, Mariner: Who lived Eight and Twenty Years, all alone in an uninhabited Island on the Coast of America, near the Mouth of the Great River of Oroonoque; Having been cast on Shore by Shipwreck, wherein all the Men perished but himself. With An Account how he was at last as strangely deliver’d by Pyrates.

Głównym bohaterem jest Robinson Crusoe. To on opowiada swoją historię, pełniąc funkcję narratora pierwszoosobowegonarrator pierwszoosobowy Bohater, który sam opowiada o swoich losach, używając formy „ja” (np. zrobiłem, poszedłem).. Dzieli się z czytelnikiem swoimi przeżyciami, ale stara się zachować obiektywizm.

Crusoe unika sztucznej dramaturgii. Zamiast tego stawia na bardzo dokładny, niemal inwentaryzacyjny opis rzeczywistości. Emocje zdradza rzadko, zazwyczaj skupia się na konkretnych działaniach i faktach.

Czas akcjiczas akcji Ramy czasowe, w których rozgrywają się wydarzenia opisane w książce. powieści obejmuje lata 1659–1694. Bohater odwiedza wiele miejsc na świecie. Są to między innymi: angielski York, Londyn, port Sale w Afryce Północnej, Brazylia, bezludna wyspa na Karaibach oraz Lizbona.

Głównym problemem bohatera jest samotna walka o przetrwanie. Robinson musi zmierzyć się z dziką naturą, własną słabością i kanibalami. Wszystko zaczyna się, gdy chłopak sprzeciwia się ojcu i ucieka z domu na morze.

Po udanej wyprawie do Gwinei w Afryce i dorobieniu się w Brazylii, wyrusza po niewolników na swoją plantację. Wtedy następuje katastrofa statku. Robinson jako jedyny z załogi uchodzi z życiem i trafia na bezludną wyspę.

Rozwiązanie akcji to powolne oswajanie nowej rzeczywistości. Bohater buduje schronienie, gromadzi zapasy i ostatecznie godzi się ze swoim losem. Książka porusza problem podporządkowywania sobie przyrody przez człowieka oraz konieczności pokuty za dawne błędy.

Daniel Defoe – biografia pełna przygód

Daniel Defoe urodził się w 1660 roku jako Daniel Foe. Nazwisko zmienił dopiero w wieku trzydziestu pięciu lat, aby brzmiało bardziej arystokratycznie. Podobnie jak Robinson, był trzecim dzieckiem w rodzinie.

Jego rodzice, James i Mary Foe, byli protestantami. Odłączyli się od oficjalnego kościoła anglikańskiegokościół anglikański Narodowy kościół w Anglii, którego głową jest król lub królowa.. W dzieciństwie Daniel przeżył dwie wielkie tragedie, które nawiedziły Londyn w XVII wieku.

Widział epidemię dżumy oraz Wielki Pożar, który w 1666 roku zniszczył niemal całe miasto. Te wydarzenia mocno wpłynęły na jego wyobraźnię. W późniejszych książkach często opisywał katastrofy i ludzi, którzy cudem ocaleli.

Z powodu swojej religii nie mógł studiować na prestiżowych uczelniach, takich jak Oxford czy Cambridge. Uczył się w szkole w Dorking, gdzie przygotowywał się do roli duchownego w duchu prezbiterianizmuprezbiterianizm Jeden z odłamów religii protestanckiej, kładący duży nacisk na skromne życie i surowe zasady moralne..

Surowe życie zupełnie mu jednak nie odpowiadało. Młody Defoe wolał zająć się handlem i szybko wciągnął się w wir londyńskiego biznesu. W 1683 roku zaczął pracować jako wędrowny kupiec.

Zjeździł pół Europy, odwiedzając Holandię, Francję i Hiszpanię. Obudziło to w nim wielką pasję do podróży. Po powrocie otworzył pasmanterię w modnej dzielnicy Londynu i ożenił się z Mary Tuffley, córką bogatego kupca.

Polityka, więzienie i wielkie długi

Defoe miał talent nie tylko do handlu, ale też do polityki. W 1685 roku Anglią rządził król Jakub II, który prześladował protestantów. Pisarz głośno domagał się swobody wyznania.

Drukował pamfletypamflet Krótki tekst publicystyczny, który ostro krytykuje i wyśmiewa konkretną osobę lub zjawisko. wymierzone w nietolerancyjnego władcę. Było to wtedy bardzo niebezpieczne, ale poczucie niesprawiedliwości nie pozwalało mu milczeć. Później doradzał nowemu królowi, Wilhelmowi.

Niestety, dawne prześladowania i załamanie gospodarcze doprowadziły go do bankructwa w 1692 roku. Jego długi wynosiły aż siedemnaście tysięcy funtów. Problemy finansowe dręczyły go do końca życia, dlatego w jego książkach pieniądze odgrywają tak ważną rolę.

Po śmierci króla Wilhelma Defoe znów podpadł władzy. Za napisanie ostrej satyrysatyra Utwór literacki, który obnaża i wyśmiewa ludzkie wady, głupotę lub błędy polityków. na nowego monarchę trafił na trzy miesiące do więzienia. Jego interesy upadły, a rodzina cierpiała biedę.

Aby ratować bliskich, poszedł na układ z rządem królowej Anny. Zaczął wydawać gazetę, w której chwalił polityków. Jego buntownicza natura znów jednak dała o sobie znać.

Po publikacji kolejnych tekstów demaskujących władzę, ponownie trafił za kraty. Za jeden ze swoich artykułów został nawet zakuty na trzy dni w dyby.

Narodziny legendarnej powieści

Po tych przejściach Defoe postanowił pisać tylko bezpieczne teksty. Prawdziwą literaturę fikcji zaczął tworzyć bardzo późno, mając około sześćdziesięciu lat. W 1719 roku wydał „Przypadki Robinsona Kruzoe”.

Książka natychmiast stała się wielkim hitem. Historia opierała się na prawdziwych wydarzeniach. Pierwowzorem bohaterapierwowzór bohatera Prawdziwa osoba, której życie i cechy zainspirowały pisarza do stworzenia postaci literackiej. był szkocki marynarz, Aleksander Selkirk, który spędził kilka lat na bezludnej wyspie.

Defoe zrewolucjonizował literaturę. Zrezygnował z trudnego języka wyższych sfer i pisał prosto, by każdy mógł go zrozumieć. Nadał w ten sposób ostateczny kształt gatunkowi powieścipowieść Długi utwór pisany prozą, z rozbudowaną fabułą i wieloma wydarzeniami. Defoe uchodzi za jednego z jej twórców..

Mimo ogromnego sukcesu książki, pisarz nigdy nie spłacił swoich długów. Zmarł 24 kwietnia 1731 roku w biedzie, ukrywając się przed wierzycielami. Przyczyną śmierci był prawdopodobnie wylew krwi do mózgu.