Romeo i Julia - charakterystyka bohaterów

Romeo – charakterystyka

Romeo, jedyny syn rodu Montecchich, to młodzieniec szlachetny, ale niezwykle porywczy. Zawsze gotów bronić honoru rodowegoW renesansowej Italii nadrzędna wartość, nakazująca bezwzględną lojalność wobec rodziny i mszczenie zniewag., nie lęka się walki na śmierć i życie. Jednocześnie jest inteligentny i błyskotliwy, co świetnie widać w jego słownych potyczkach z przyjacielem, Merkucjem.

Na początku dramatu poznajemy go jako typowego melancholikaTyp temperamentu charakteryzujący się skłonnością do smutku, zadumy i głębokiego przeżywania emocji.. Udręczony nieodwzajemnioną miłością do nieugiętej Rozaliny, unika ludzi. Ponury i niechętny zabawom, zamyka się w swoim cierpieniu, wpisując się w modny wówczas petrarkizmKonwencja literacka opiewająca wyidealizowaną, często nieodwzajemnioną miłość, pełna skrajnych emocji i łez.. Tak opisuje swoje męki:

Tak, miłość jest jak zaraźliwa Choroba: smutek, co serce mi nęka, Ciebie zasmuca i moja udręka Z tego powodu rośnie dodatkowo: Współczucie staje się męką nową. Miłość to opar westchnienia: ulotny, Lecz ciężki; płomień spojrzenia: zalotny, Ale palący; morze łez: choć czyste, Jednak bezdenne. (...)

Przełomem jest bal u Capulettich. Spotkanie z Julią wymazuje Rozalinę z jego pamięci. Romeo sam przyznaje: „Kochałem dotąd? Nie, nie serce się myli: / Miłość poznałem dopiero w tej chwili”. Działa impulsywnie. Nie znając jeszcze imienia dziewczyny, całuje ją. Dopiero po chwili dociera do niego, że pokochał córkę największego wroga w WeronieWłoskie miasto, w którym toczy się akcja dramatu, rozdarte krwawym konfliktem dwóch zwaśnionych rodów..

Ojciec LaurentyFranciszkanin, zielarz i spowiednik Romea, który potajemnie udziela ślubu kochankom., spowiednik młodzieńca, jest zszokowany tak nagłą zmianą obiektu westchnień:

Święty Franciszku! A to ci odmiana! Więc Rozalina wczoraj ukochana, Dziś nic nic nie znaczy? Więc miłość młodzika Nie w sercu, ale w oczach się zamyka? (...) Patrzcie go: gotów był w jednej minucie Soloną wodą przyprawić uczucie, Które dziś nagle cały smak straciło!

Dla Romea pochodzenie Julii przestaje mieć znaczenie. Zakrada się do ogrodu wroga, wyznaje miłość i już następnego dnia bierze potajemny ślub. Szczęście trwa jednak krótko. Na ulicy wybucha awantura. TybaltPorywczy i agresywny kuzyn Julii, główny prowodyr ulicznych starć między rodami. obraża Romea, ale ten – jako świeżo upieczony mąż Julii – unika walki. Merkucjo, nie rozumiejąc tej uległości, sam staje do pojedynku i ginie. Romeo próbuje ich rozdzielić, co paradoksalnie ułatwia Tybaltowi zadanie śmiertelnego ciosu.

W Romeu pęka tama. Gniew bierze górę nad rozsądkiem. Zabija Tybalta, mszcząc przyjaciela, po czym ucieka. Kiedy dociera do niego, że zabił krewnego własnej żony i został wygnany, wpada w histerię. Próbuje pchnąć się sztyletem w celi zakonnika. Dopiero reprymenda Ojca Laurentego i perspektywa nocy poślubnej z Julią przywracają mu zmysły.

Miłość zmusza go do dojrzewania. Uczy się ustępliwości, podporządkowuje woli żony. Kiedy jednak dociera do niego fałszywa wieść o jej śmierci, dawna popędliwość wraca ze zdwojoną siłą. Kupuje truciznę. Pod grobowcem spotyka ParysaMłody, bogaty arystokrata, krewny księcia, któremu Capuletti obiecali rękę Julii.. Nie chce z nim walczyć, błaga go, by odszedł:

(...) Idź precz. Pomyśl, kto tutaj leży i dlaczego. Chcesz ściągnąć nowy grzech na moją głowę, Doprowadzając mnie do szału? Odejdź!

Zmuszony do obrony, zabija arystokratę. Okazuje mu jednak litość, składając jego ciało w grobowcu obok Julii. Rozumie, że Parys również był ofiarą nieszczęśliwej miłości. Romeo wypija truciznę i umiera u boku ukochanej. Jego życie to ciąg skrajności – od wielkiej miłości po śmiertelne potyczki, nad którymi ciążyło nieuchronne fatumNieuchronne, tragiczne przeznaczenie ciążące nad bohaterami, prowadzące ich do zguby niezależnie od podejmowanych decyzji..

Julia – charakterystyka

Julia Capuletti na początku dramatu to niespełna czternastoletnia, posłuszna i ułożona dziewczyna. Rodzice traktują ją jak dziecko, które wkrótce ma zostać wydane za mąż zgodnie z ich wolą. Wyróżnia się niezwykłą urodą, która natychmiast obezwładnia Romea podczas balu:

Światłość jej rysów gasi w moim oku Płomień pochodni! Lśni na skroni mroku Jak brylant w uchu etiopskiej królowej: Skarb zbyt bogaty na ten świat jałowy!

Spotkanie z młodym Montecchim całkowicie ją odmienia. Z potulnej córki staje się kobietą zdeterminowaną, by walczyć o swoje szczęście. Słynna scena balkonowaJedna z najsłynniejszych scen w historii teatru, symbolizująca szczere, nocne wyznanie miłości. obnaża jej dojrzałość. Julia jest świadoma zagrożeń, wie, że rodzina nigdy nie zaakceptuje tego związku. Wypowiada wtedy słowa, które przeszły do historii literatury:

Romeo! Czemuż ty jesteś Romeo? Wyrzecz się ojca i odrzuć nazwisko Lub, jeśli nie chcesz, powiedz, że mnie kochasz, A ja wyrzeknę się swojego rodu.

W rozmowie z ukochanym Julia odrzuca sztuczny konwenansOgólnie przyjęty, często sztuczny obyczaj lub norma zachowania obowiązująca w danym środowisku.. Jest szczera, bezpośrednia i praktyczna. Choć ulega nagłemu uczuciu, nie pozwala sobie na przelotny romans. Stawia twardy warunek: jeśli Romeo traktuje ją poważnie, musi się z nią ożenić.

(...) - lecz po co nam konwenans? Czy ty mnie kochasz? Wiem, że powiesz „tak”, A ja uwierzę; a jednak przysięgi Czasem się łamie. (...) Tak, jestem może dla ciebie zbyt czuła, Możesz pomyśleć, że się mało cenię; Lecz wierz mi - będę na pewno wierniejsza Od tych, co sprytniej umieją się droczyć.

Julia nie jest jednak postacią pozbawioną wad. Bywa niecierpliwa, co widać, gdy z irytacją czeka na MartęPiastunka Julii, prosta i rubaszna kobieta, stanowiąca łącznik między kochankami., która ma przynieść wieści od Romea. Potrafi jednak kochać bezwarunkowo. Kiedy dowiaduje się, że jej mąż zabił Tybalta, przeżywa krótki moment zwątpienia, ale ostatecznie staje po stronie Romea, wybaczając mu zbrodnię na własnym kuzynie.

Dla miłości Julia sprzeciwia się despotycznemu ojcu, który zmusza ją do ślubu z Parysem. Decyduje się na drastyczny krok – wypija miksturę usypiającą od Ojca Laurentego, ryzykując przebudzenie w pełnym trupów grobowcu. Kiedy po wybudzeniu widzi martwego Romea, nie waha się ani chwili. Przebija się jego sztyletem. Samobójstwo jest jej ostatecznym aktem lojalności – świat bez ukochanego traci dla niej jakikolwiek sens.