Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
José Arcadio Drugi – syn Arcadia i Santy Sofii de la Piedad. Początkowo był podobny do brata nie do odróżnienia. Z wiekiem bliźniacy zaczęli się różnić. Początkowo José Arcadio zdecydował się na służbę Bogu – przyjął nawet Pierwszą Komunię. Dzięki proboszczowi zajął się hodowlą kogutów walczących w pojedynkach. Dzięki talentowi szybko się wzbogacił. Jego największym wyczynem była próba pogłębienia koryta rzeki opływającej Macondo w celu usprawnienia żeglugi.

Jedynym jednak wodnym wehikułem, który przybył do Macondo drogą wodną była tratwa, na której przybyły panie z Francji. Gdy w Macondo rządy przejęła Kompania Bananowa zaczął pracować w niej jako nadzorca. Spowodowało to, że nie był miłym gościem w domu Buendiów (rozmawiał jedynie z pułkownikiem Aurelianem). Był kanciasty, uroczysty, wiecznie zamyślony jak Saracen. Żył nie zmierzając w żadnym konkretnym kierunku.

Aureliano Drugi – syn Arcadia i Santy Sofii de la Piedad. Początkowo był podobny do brata nie do odróżnienia. Z wiekiem bliźniacy zaczęli się różnić. Początkowo Aureliano był skryty, zamykał się często w pokoju Melquiadesa, studiując pozostawione przez niego manuskrypty, a z czasem zaczął rozmawiać z jego duchem. Nauczył się gry na akordeonie i grał przez wiele kolejnych lat. Jego pierwszą dziewczyną była kochanka jego brata Petra Cotes.

Pozostał jej jednak wierny do końca życia. Gdy przejął rządy w domu Buendiów zaczął prowadzić hulaszczy tryb życia. Szybko się bogacił, dzięki niezwykłej płodności swych zwierząt. Na karnawale poznał swoją żonę – Fernandę del Caprio. Szybko po ślubie odnowił swój romans z Petrą Costes, a z czasem przeniósł się do niej na stale. Gdy do Macondo przybyła Kompania Bananowa urządzał bardzo często uczty i biesiady dla wszelkiej maści przybyszów. Z czasem jego obżarstwo obrosło w legendę. Pewnego razu mało nie stracił życia stając w szranki z Elefantą. Od tego czasu zaczął regularnie bywać w domu, a na czas przyjazdu swej córki Meme z klasztoru pozorował wraz z żoną normalne rodzinne życie. Zmarł tego samego dnia co jego brat.

Petra Costes – czyta i młoda Mulatka z żółtymi oczami w kształcie migdałów. Do Macondo przybyła podczas wojny z przypadkowym mężem, zajmującym się loteria fantową. Początkowo wspólna dziewczyna José Arcadia Drugiego i Aureliana Drugiego. Gdy pierwszy z nich zaraził ją chorobą weneryczną ona zaraziła drugiego. Pozostała z nim jednak do końca życia. Costes miała wspaniałe serce i nadawała się do miłości.

Młody Aureliano – w dzieciństwie był wrażliwy, szczupły, obdarzony dociekliwością, która wytrącała z równowagi starszych. Jego spojrzenie było ruchliwe i trochę roztargnione. W miarę dojrzewania starał się coraz bardziej zamknięty i nieufny. Aureliano zaprzyjaźnił się z José Arcadiem Drugim. Mężczyzna nauczył go pisać i czytać, wprowadził w pergaminy Melquiadesa, a także wpoił swoją wersję wydarzeń o rzezi robotników. Po śmierci wujów zamknął się w pokoju Melquiadesa i studiując jego notatki doszedł do wniosku, że są spisane w sanskrycie.

Po śmierci Fernandy czas spędza wraz z przyjaciółmi uczęszczając do domów uciech, w jednym z nich poznaje Pilar Ternerę, z którą odbywa stosunek. Wciąż studiuje księgi od znajomego katalońskiego księgarza. Gdy ze studiów wraz z mężem powraca Amaranta Urszula chłopak zakochuje się w niej bez pamięci. Po wyjeździe męża między dwojgiem zawiązuje się płomienny romans. Kobieta umiera po narodzinach dziecka, zaś Aureliano doczytuje do końca historię Melquiadesa. Wraz z ostatnim zdaniem ginie Macondo.

José Arcadio – syn Fernandy i Aureliana Drugiego. Gdy był dzieckiem Urszula postanowiła go wychować na papieża. W tym celu, gdy miał dziesięć lat został wysłany do seminarium. Studia kontynuował w Rzymie, wciąż korespondując z matką. Gdy ponownie przybył do Macondo był do niej bardzo podobny – blady i wątły, ze zdziwionym spojrzeniem i zaciśniętymi ustami. Jego czarne włosy przedzielone przedziałkiem wyglądały sztucznie.

Miał białe, nerwowe dłonie o zielonych żyłach, a na palcu złocisty pierścień z okrągłym opalem. Tak naprawdę porzucił studia zaraz po przybyciu do Rzymu, powrócił do Macondo skuszony obietnicą spadku po matce. Wciąż prześladowały go wspomnienia z dzieciństwa – surowość Urszuli i delikatność granicząca z erotyką Amaranty. Wciąż za nią tęsknił. Zamieszkuje w domu Buendiów i sprowadza do niego młodych chłopaków, by ich „wychowywać”. Z jednym z nich znajduje ukryte złoto, za którego część odnawia dom. Ginie utopiony przez swych młodych przyjaciół.

Fernanda del Caprio – żona Aureliana Drugiego, matka Meme i (Renaty Remedios) i José Arcadia. Wychowała się w ponurym domu, oddalonym o tysiąc kilometrów od morza. Nie była stworzona do miłości, Jej matka przekonywała ja, ze w ich żyłach płynie królewska krew, wychowywana była na przyszłą królową z dala od uciech młodości.

Jej rodzice wyprzedali rodowy majątek, przeznaczając pieniądze na edukację córki. Gdy powróciła do domu jej zajęciem było wyplatanie wieńców, nadal nie miała kontaktu z realnym światem. Dopiero przybycie żołnierza, który wyprosił u jej ojca, by Fernanda wzięła udział jako królowa podczas karnawału jako królowa Madagaskaru odmieniła jej życie. Załamała się, gdy poznała, jak bolesny żart sprawiło jej życie.

Fernanda w domu Buendiów wprowadziła nowe zwyczaje – celebrowanie posiłków o określonej godzinie czy odmawianie pacierza przed kolacją. Z dumą akceptowała romans swego męża z Petrą Costes. Dom prowadzi zgodnie z wyuczonymi zwyczajami, co nie podoba się nikomu z domowników. Posiłki, nawet w najgorszych czasach, są podawane o określonych porach na specjalnych naczyniach. Goscinny dom Buendiów zostaje zamknięty. Fernanda w swej samotności poświęca się pisaniu listów do dzieci – najpierw Meme i José Arcadiego, potem także do Amaranty Urszuli. Czuje się niezaspokojona i koresponduje z nieistniejącymi lekarzami. Umiera w stroju królowej Madagaskaru, w którym po raz pierwszy przybyła do Macondo.

Renata Remedios – Meme – córka Aureliana Drugiego i Fernandy. Dzięki wymaganiom matki ukończyła studia z dyplomem klawikordzistki, jednak nigdy nie czuła miłości do muzyki. Miała młodzieńcze usposobienie i lubiła zabawę. Często zapraszała do domu koleżanki, chodziła do kina, uczyła się pić i palić z przyjaciółkami. Denerwowała ją pruderia panująca w domu. Meme była sympatyczna, prosta i miała dar zjednywania sobie ludzi. Zjednała sobie także Amerykanów, u których nauczyła się pływać, grać w tenisa i jeść szynkę z Wirginii i mówić po angielsku.


strona:   - 1 -  - 2 - 

Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


dla: Kulturalna Polska klp.pl

  Dowiedz się więcej
1  Sto lat samotności – streszczenie szczegółowe
2  Sto lat samotności – cytaty
3  Geneza „Stu lat samotności”



Komentarze: Charakterystyka pozostałych bohaterów „Stu lat samotności”

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 





Streszczenia książek
Tagi: