Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Hipolit Niechcic - krewny Bogumiła i zarazem jego świadek na ślubie. Mieszka z żoną Urszulą (doskonałą, wzorową gospodynią) i dwiema córkami: Helcią i Anką (guwernantką dzieci Niechciców), w majątku Turobin.

Winczewscy – poprzedni administratorzy Krępy.

Bylisia i Ludwiczka – służące Barbary, które pomagają jej po przeprowadzce do zwolnionego przez zarządcę 4-pokojewego mieszkania w Krępie.

Teresa Kociełłowa - siostra Barbary,
obdarzona dziwnie podnoszącą na duchu, pokrzepiającą mądrością. Nie wiadomo nawet, skąd ją czerpała, bo żyła zwykłym, podobnym do tylu innych życiem. Ale u niej powszednie, domowe dnie zdawały się być bogatsze w doświadczenia i więcej zajmujące niż u drugiego nie wiem jakie przygody, i sączył się z nich zdrój myśli tak posilnych dla każdego, kto się z nią wdał w rozmowę. Poza tym była pełna uroku i zarazem powagi, wesołego usposobienia, dla każdego, z kim los ją zetknął, potrafiła być dobra i znajdowała zawsze możność dopomożenia każdemu w tym, w czym najbardziej potrzebował.
Poślubiwszy Lucjana Kociełła i urodzeniu dwójki dzieci, nadal pracuje udzielając lekcji, prowadząc przy tym bujne życie towarzyskie. Po śmierci Piotrusia doradza Bogumiłowi przeprowadzkę w nowe miejsce. Wyszukuje szwagrowi duże gospodarstwo w Serbinowie pod Kalińcem. Staje się powodem zazdrości Barbary, gdy, odjeżdżając od krewnych, Bogumił zapełnia jej karetę bukietami jaśminu. Wszystkimi wstrząsa wiadomość o śmierci Teresy, która umiera po wyczerpującym ataku tyfusu. Na jaw wychodzi tajemnica nieboszczki. W listach kobiety, które dostają się w ręce Barbary jest napisane, że Teresa miała romans z młodym Tadeuszem Krępą, synem byłych pracodawców Bogumiła.




Lucjan Kociełł – przystojny, wesoły i towarzyski Litwin (miał sławę najlepszego w Kalińcu znawcy win i karciarza), mąż Teresy, szwagier Barbary. Z zawodu urzędnik (mimo braku wyższego wykształcenia), z zamiłowania przedsiębiorca. Gdy Barbara cierpi z powodu zdrady Toliboskiego, tylko on potrafi podnosić ją na duchu. Po śmierci żony zmienia całkowicie swoje postępowanie - przestaje pić i wraz z dwiema córkami przenosi się pod Częstochowę, gdzie chce budować cementownię. Umiera nie przeprowadziwszy z Barbarą rozmowy, która byłaby wyznaniem wszystkich uczuć, jakie żywił do szwagierki. Bohaterowie nie mają okazji wyjaśnić sobie wszystkich spraw, ponieważ uniemożliwia im to stan Lucjana (żołądek nie przyjmuje pokarmu).

Oktawia – córka Kociełłów, wesoła i rezolutna.

Sabina – córka Kociełłów, małomówna i skłonna do refleksji.



Letycja Mioduska – tajemnicza właścicielka Serbinowa przebywająca w Paryżu, lubiąca korzystać ze swojego ogromnego majątku, który po jakimś czasie roztrwoniła z mężem. Gdy po sprzedaży majątku Daleniecki chce oszukać Niechciców, ona okazuje się być uczciwą i każe wynagrodzić Barbarę i Bogumiła za wszystkie lata sumiennej pracy.

Włodzimierz Daleniecki – zrusyfikowany adwokat piszący artykuły do gazet w Petersburgu, plenipotent i przyjaciel Letycji Mioduskiej, właścicielki Serbinowa przebywającej w Paryżu. Wysyła do majątku szpiegów, między innymi Katelbę. Nie ufa Niechcicom, mimo iż co pięć lat odnawia z nimi kontrakt. Wiele razy stara się uzależnić Bogumiła od siebie, na przykład, gdy dowiaduje się kupnie placów przez Niechcica - przedłuża umowę i podnosi tantiemy. Naraża Bogumiła na koszty, gdy ten, choć jest tylko administratorem, musi wyłożyć pieniądze na meliorację z własnej kieszeni, ponieważ Daleniecki nie odpisuje na jego listy. O sprzedaży Serbinowa zawiadamia Niechciców listownie. Na koniec współpracy chce obciążyć Bogumiła kosztami corocznych kredytów, zaciągniętych na usprawnienie terenów.

Zbigniew Owrucki – hrabia, nowy właściciel Serbinowa. Człowiek bardzo miły i pomocny przy procedurze odzyskiwania wpłaconej przez zwolnionego Bogumiła zaliczki. Zostaje zamordowany w pociągu, którym wraca z Petersburga.

Szymszel – stary Żyd, wędrowny kupiec, który na końcu powieści wiezie Barbarę do Toliboskiego, z którą wspomina dawne czasy. Przywiązany do Niechciców.

Piotruś - pierwszy syn Niechciców, dziecko o niezwykłym uroku i wdzięku, wielkiej wrażliwości i wyobraźni. Wniósł do domu Barbary i Bogumiła wiele radości, był też ulubieńcem rodziny Krupskich. Umiera w wieki czterech lat, na skutek złapanego na zimowym spacerze przeziębienia, mimo troski lekarza i rodziców, którzy po tym tragicznym wydarzeniu długo nie mogli się pobierać (Bogumił próbował odebrać sobie życie, zaś Barbara żyła w całkiem innym, odrealnionym świecie – całymi dniami przesiadywała na jego grobie, aż w końcu przeziębiła się i ciężko zachorowała).

Emilia Florentyna – młodsza córka Niechciców, starsza od Tomasza o rok. Mimo iż bardzo ładna i wrażliwa, to jednak niesamodzielna i mało energiczna, zbyt ufająca ludziom i podporządkowana ich woli. W dzieciństwie, podobnie jak siostra i brat – często się zaziębiała. Nie wykazywała zamiłowania do wiedzy, nauka przychodzi jej z wielkim trudem i nie daje dużych rezultatów, ponieważ dziewczyna z trudem pokonuje kolejne klasy, woląc spędzać czas na poprawianiu urody i kokietowaniu chłopców. Jej jedynym celem było zamążpójście, dlatego bardzo przeżyła odmowę rodziców ukochanego Stasinka Kozarewicza, którzy nie zgadzają się na ich ślub. W końcu po śmierci Bogumiła wychodzi za mąż za zarządcę majątku - Seweryna Bartołda (wcześniej długo się z nim przekomarza i wodzi za nos) i przeprowadza z nim do wydzierżawionego majątku pod Warszawę - Zabłocia. Wkrótce zachodzi w ciążę.

Tomasz Michał – najmłodsze dziecko Barbary i Bogumiła, przysparzające im najwięcej problemów wychowawczych. Tomaszek, bo tak nazywają go rodzice, od najmłodszych lat jest nieposłuszny, skory do wybryków, figlów i psot, kłamie i rozrabia, nie chce się uczyć (ucieka z lekcji panny Mroczkówny), powtarza klasy. Nie dość, że kradnie sakiewkę z pieniędzmi i broszka, którą Bogumił kupił żonie, to jeszcze daje słowo honoru, że nie widział sakiewki, gdy rok temu ojciec szukał jej w całym domu! Innym razem wyłudza od rodziców pieniądze, by oddać je koledze, od którego pożyczył na nowy kapelusz „panama”, w którym przyjechał ze szkoły, lecz zamiast oddać za nakrycie głowy, całą sumę przepija i traci z Olesią… Okazuje się, że kapelusz pożyczył od Bodzia od Danielowej Ostrzeńskiej, że nagle opuścił stancję w mieście, kłamiąc, że otrzymał wiadomość o chorobie kogoś z rodziny, że kupował rzeczy na kredyt…

Mimo wszystko jest oczkiem w głowie mamy, która, choć bardzo cierpi z powodu postępowania syna, stale go usprawiedliwia i broni, gdy Bogumiłowi zdarzało się, z braku jakichkolwiek działających w przypadku syna metod pedagogicznych, sięgać po rózgę czy pas. Nie uważa syna za rozrabiakę, hazardzistę, wulgarnego pijaka i złodzieja, stale minimalizuje jego występki. Po wyjeździe do Emilki, przebywa tam do wybuchu I wojny światowej.

Marcin Śniadowski – działacz socjalistyczny, kochanek Ksawery Wojnarowskiej i łamacz niewieścich serc, którego Agnieszka Niechcic poznaje na studiach w Szwajcarii. Często przyjeżdża do Kalińca jako wysłannik rewolucyjny, przywdziewa pseudonim Stefan, organizuje strajki, podtrzymuje opór oraz zdobywa fundusze na dalszą walkę. Po burzliwym związku, pełnym rozstań i powrotów, ten na początku niezdecydowany i dziecinny bohater, pełen obaw o zasadność dzielenia życia z kimś, kogo można narazić na więzienie, Marcin decyduje się na ślub z Agnieszką. Ten zwolennik dążeń narodowowyzwoleńczych na każdym kroku manifestuje o zazdrość, co nie ułatwia codziennego życia pięknej i inteligentnej żonie.

Komodziński – ksiądz z Małocina, poznany przez Agnieszkę na weselu Olczaka. Podczas rozmowy na temat wiary i kościoła katolickiego okazuje się, że jest to niezwykle ciekawy człowiek. Bohaterka jest zafascynowana osobowością i poglądami kleryka, mimo iż jest nastawiona krytycznie do instytucji kościelnych, który jednak wkrótce umiera.

Felicja – atrakcyjna i inteligentna służąca Niechciców, z którą po wyjeździe żony i dzieci do szkoły, Bogumił wdaje się w nowy romans. Felicja pracuje od siódmego roku życia, ma trudną przeszłość (jej partnerzy nie byli dla niej dobrzy, jej dziecko umarło). Po odkryciu związku męża i służącej przez Barbarę, Bogumiła odsyła Felicję do miasta. Jej historia kończy się pomyślnie. Wychodzi za mąż za Mikołajczyka, bogatego wdowca, syna włodarza.

Janusz Ostrzeński - syn Michaliny i Daniela. Wdaje się w romans z żonatą i mającą dziecko Celiną Katelbą, który kończy się dla kobiety utratą dobrego imienia i samobójstwem. Mimo oddania kochanki, jest zafascynowany Agnieszką. Czuje się szczęśliwy, gdy przebywa obok Niechcicówny. Młodych łączy wakacyjny romans w Serbinowie. Nie dochodzi jednak do zbliżenia, ponieważ Janusz, który cały czas nie czuje się godny Niechcicówny i boi się wyrządzić jej krzywdę, zostaje wezwany wiadomością o chorobie Celiny. Umiera w wieku trzydziestu dwóch lat na zapalenie opon mózgowych, w wielkich cierpieniach.

Anka, córka dalekiego krewnego Bogumiła Hipolita Niechcica, pracująca u krewnych przez rok jako nauczycielka. Panna bardzo wesoła i lubiana, szalenie energiczna i inteligentna, której udaje się zarazić Agnisię pasją zdobywania wiedzy. Opuszcza podopiecznych, gdy z rodzicami przeprowadza się z Turobina do Warszawy, by pojawić się po wielu latach jako matka trzyletniego Wojtka (Ocia). Anka wyznaje Barbarze, dla której w czasie ataku wątrobowego jest prawdziwą opoką i oparciem, że ojciec Ocia Henryk ma żonę. Choć chce się rozwieść i związać z Anką, ona nie pozwala mu na ten krok, ponieważ zdaje sobie sprawę, że ich uczucie już wygasło.

Roman Katelba – pracownik Bogumiła Niechcica, w rzeczywistości przysłany przez Dalenieckiego do Serbinowa na przeszpiegi. Zakochany w Celinie Mroczkównie, którą poznaje bliżej, gdy ta przechodzi rehabilitację po nieszczęśliwym wypadnięciu z okna. Po początkowym odrzuceniu awansów przez wyniosłą guwernantkę, Katelba rozpija się i wdaje w romans z wieśniaczką Olesią Chrobotówną. Podczas jednej z chwil słabości, po powrocie z całonocnej hulanki zwierza się Bogumiłowi ze swoich problemów. Niechcic dowiaduje się, że jego pracownik powierzył znaczną sumę (2200 rubli) matce, a ta wyszła za mąż i zagarnęła jego pieniądze (wpłaciła je do banku na własne nazwisko!). Jakby tego było mało, Katelba szczerze przyznaje się do szpiegostwa na rzecz Dalenieckiego, czym wzbudza szacunek Bogumiła, który wierzy w zapewnienia pracownika o lojalności i postanawia pomóc oficjaliście. Dalsze losy Katelby, mimo iż z początku wydają się być realizacją jego marzeń, w rzeczywistości okazują się okrutną igraszką losu. Wprawdzie zostaje przyjęty przez Celinę, z pomocą Bogumiła znajdują majątek niedaleko Czałbowa, którym będzie wraz z żoną zarządzać, to jednak z biegiem miesięcy zda sobie sprawę, że ślub z kobietą, która go nie kocha, był największą pomyłką jego życia. Zostaje narażony na pośmiewisko całego miasta, które plotkuje o romansie Celiny i Janusza Ostrzeńskiego. Choć chce go żonie wybaczyć, ta jednak nie zamierza rezygnować z miłości i związku z przystojnym, młodym mężczyzną. Po samobójczej śmierci żony ponownie zakłada rodzinę i przeprowadza się do Jastrzębic.


strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 

Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


dla: Kulturalna Polska klp.pl

  Dowiedz się więcej
1  „Noce i dnie” - streszczenie szczegółowe
2  Noce i dnie - opracowanie
3  Czas i miejsce akcji „Nocy i dni”



Streszczenia książek
Tagi: