Przegląd bohaterów „Biegunów” (Kunicki, Annuszka, dr Blau i inni)

Wizytówka bohaterów

Ze względu na polifonicznośćWielogłosowość utworu literackiego, w którym równorzędne głosy i perspektywy różnych postaci tworzą spójną całość. utworu, nie znajdziemy tu jednej wiodącej postaci. Autorka gromadzi bohaterów niczym eksponaty w gabinecie osobliwościKolekcja rzadkich, dziwnych przedmiotów, popularna w Europie od XVI wieku, będąca pierwowzorem współczesnych muzeów.. Najważniejsi z nich to:

• Kunicki – polski turysta, mąż Barbary i ojciec Jasia. Człowiek do bólu racjonalny, którego uporządkowany świat wali się podczas wakacji w Chorwacji.
• Annuszka – mieszkanka Moskwy, matka ciężko chorego dziecka. Ucieka od przytłaczającej codzienności w niekończącą się podróż pociągami metra.
• Doktor Blau – holenderski anatom i patolog. Mężczyzna owładnięty obsesją zachowania ludzkiego ciała przed rozkładem.
• Filip Verheyen – autentyczna postać historyczna. XVII-wieczny flamandzki chirurg, który po amputacji własnej nogi poddaje ją wnikliwej sekcji.
• Józefina Soliman – córka czarnoskórego dworzanina na wiedeńskim dworze. Walczy z cesarską biurokracją o prawo do pochowania zbezczeszczonych zwłok ojca.

Wygląd i cechy zewnętrzne

Tokarczuk unika klasycznych, realistycznych opisów fizjonomii. Wygląd zewnętrzny postaci jest u niej ściśle podporządkowany ich stanowi wewnętrznemu lub relacji z własnym ciałem. Kunicki to przeciętny mężczyzna, którego fizyczność zdradza narastające napięcie nerwowe po zniknięciu rodziny. Annuszka celowo wtapia się w szary tłum pasażerów metra, stając się niemal niewidzialna w swoim znoszonym płaszczu. Z kolei w przypadku postaci historycznych autorka skupia się na ciele jako obiekcie medycznym. Redukuje ich wygląd do preparatów anatomicznychCzęść organizmu spreparowana i zabezpieczona przed rozkładem w celach naukowych lub wystawowych., obnażając mięśnie, ścięgna i kości.

Portret psychologiczny

Kunicki: w pułapce utraconej kontroli

Kunicki wierzy w porządek i harmonogramy. Precyzyjnie planuje wakacje na chorwackiej wyspie Vis, oczekując pełnej przewidywalności. Niewytłumaczalne zniknięcie żony i syna rozbija ten światopogląd w gruzy. Zamiast poczucia ulgi po ich odnalezieniu, pojawia się głęboka paranoja. Kunicki zaczyna śledzić żonę, potajemnie sprawdza jej telefon, szuka ukrytych motywów. Tragedia tego bohatera polega na niemożności życia bez pewności. Raz utraconego zaufania nie da się już odbudować.

Annuszka: ucieczka przed cierpieniem

Życie Annuszki to ciągła udręka związana z opieką nad niepełnosprawnym synem, Pietią. Jej codzienność to zamknięcie w ciasnym mieszkaniu i brak nadziei na zmianę. Przypadkowe spotkanie z bezdomną kobietą staje się impulsem do buntu. Annuszka wychodzi z domu i po prostu nie wraca. Zostaje w moskiewskim metrze, dołączając do grona współczesnych biegunówNawiązanie do rosyjskiej sekty prawosławnej, której członkowie wierzyli, że ciągły ruch chroni przed działaniem szatana.. Jej decyzja to dramatyczny akt samoobrony przed całkowitym załamaniem psychicznym.

Doktor Blau: walka z przemijaniem materii

Doktor Blau to człowiek nauki, który nie potrafi zaakceptować naturalnego procesu gnicia. Odwiedza wdowę po swoim dawnym mentorze, doktorze Mole'u, aby badać jego zbiory. Blau fascynuje się plastynacjąProces preparowania zwłok polegający na zastąpieniu płynów ustrojowych polimerami, co trwale zapobiega rozkładowi tkanek.. Pragnie zatrzymać czas, zamieniając ludzkie tkanki w nieśmiertelne, plastikowe rzeźby. Jego relacja z ciałami zmarłych jest całkowicie wyprana z emocji. Traktuje je wyłącznie jako fascynujący materiał badawczy.

Filip Verheyen: anatomia własnego bólu

Verheyen przeprowadza sekcję własnej amputowanej nogi. Zamiast potraktować ją jak medyczny odpad, bada ją z ogromnym szacunkiem. Odkrywa ścięgno Achillesa, ale jednocześnie zmaga się z bólem fantomowymZjawisko odczuwania bólu w miejscu kończyny, która została amputowana. Wynika z reakcji układu nerwowego.. Pisze listy do odciętej kończyny. Rozmywa w ten sposób granicę między podmiotem a przedmiotem badań. Ciało staje się dla niego mapą, z której próbuje wyczytać sens własnego cierpienia.

Józefina Soliman: ciało jako własność państwa

Córka Angelo Solimana zderza się z bezduszną machiną władzy. Jej ojciec, wykształcony i w pełni zasymilowanyProces przystosowania się jednostki lub grupy do nowej kultury, połączony z przyjęciem jej norm i obyczajów. dworzanin, po śmierci zostaje sprowadzony do roli egzotycznego zwierzęcia. Cesarz każe go wypchać i wystawić w muzeum. Józefina pisze pełne rozpaczy listy i petycje. Domaga się chrześcijańskiego pochówku. Jej postać reprezentuje jednostki miażdżone przez system, dla którego ludzkie ciało jest tylko trofeum.

Ewolucja bohaterów

Większość postaci w powieści trwa w swoich obsesjach, jednak Kunicki i Annuszka przechodzą radykalne przemiany. Kunicki z pewnego siebie mężczyzny zmienia się w kłębek nerwów. Powrót żony nie przywraca status quoŁaciński zwrot oznaczający obecny, niezmieniony stan rzeczy.. Otwiera przepaść nieufności, która stopniowo niszczy jego małżeństwo i psychikę. Obsesja znalezienia logicznego wyjaśnienia całkowicie zastępuje mu normalne życie.

Annuszka po ucieczce z domu staje się kimś zupełnie innym. Zrzuca z siebie ciężar ról społecznych – matki i żony. Zyskuje wolność, ale płaci za nią ogromną cenę. Autorka nie ocenia jej wyboru. Zostawia czytelnika z pytaniem, czy porzucenie chorego dziecka było aktem skrajnego egoizmu, czy jedynym sposobem na ocalenie własnego życia.

Ocena postaci

Uważam, że bohaterowie wykreowani przez Tokarczuk to mistrzowskie studium ludzkich lęków. Nie oceniam ich w kategoriach dobra i zła. Kunicki irytuje swoją potrzebą kontroli, ale jednocześnie budzi współczucie – każdy z nas boi się nagłej utraty bliskich. Największe wrażenie robi na mnie historia Annuszki. Jej ucieczka w podziemia metra to brutalnie szczery obraz macierzyństwa, które potrafi zniszczyć kobietę. Z kolei historyczne wątki Verheyena i Soliman uświadamiają mi, jak kruche jest nasze ciało i jak łatwo może stać się własnością kogoś innego. Wszyscy ci bohaterowie pokazują, że ucieczka – w ruch, w naukę, w szaleństwo – to często jedyna odpowiedź na ból istnienia.