Opracowanie
„Cudzoziemka” - plan wydarzeń
Plan wydarzeń „Cudzoziemki” Marii Kuncewiczowej obejmuje zaledwie jeden dzień z życia starzejącej się Róży Żabczyńskiej, spędzony w warszawskim mieszkaniu jej córki. Właściwa akcja powieści przeplata się z licznymi retrospekcjami, które budują pełny obraz burzliwej przeszłości głównej bohaterki. Zestawienie teraźniejszości ze wspomnieniami pozwala zrozumieć skomplikowane relacje rodzinne oraz przyczyny wiecznego wyobcowania artystki.
Autor: Karolina Marlęga
Czas czytania: 4 min
Rozdziały I–IV: Oczekiwanie i pierwsze wspomnienia
- Róża Żabczyńska odwiedza warszawskie mieszkanie swojej córki, Marty. Nie zastaje jej w domu.
- Czas oczekiwania wypełniają głębokie retrospekcjePrzywołanie wcześniejszych wydarzeń, zaburzające chronologię opowiadania. W „Cudzoziemce” to główny mechanizm narracyjny.. Bohaterka wspomina lekcje gry na skrzypcach, pobyt w domu Bądzkich oraz swoją wielką, niespełnioną miłość do Michała Bądzkiego.
- Pamięć podsuwa jej bolesne rozstanie, ślub z Adamem Żabczyńskim i pierwsze lata małżeństwa.
- Robiąc na drutach gamaszeMateriałowe lub skórzane ochraniacze na buty i dolną część nogi, popularne w dawnej modzie męskiej. dla męża, Róża przypomina sobie ciotkę Luizę. To z nią opuściła ukochany TaganrogRosyjskie miasto nad Morzem Azowskim. Dla Róży symbol utraconego raju i beztroskiego dzieciństwa., by zamieszkać w Warszawie, gdzie ciotka zmieniła jej imię na Eveline.
- Do mieszkania dociera wezwany telefonicznie Adam. Róża wylewa na niego swoje żale. Wypomina mu nieporadność i wraca do tragicznego dnia śmierci ich pierwszego synka, Kazia.
- Silne emocje wywołują u kobiety atak nerwicy i omdlenie. Prosi o wezwanie najstarszego syna, Władysława. Ze szkoły wraca wnuk, Zbyszek.
Dobrze wiedzieć
Akcja właściwa „Cudzoziemki” zamyka się w zaledwie kilkunastu godzinach ostatniego dnia życia Róży Żabczyńskiej. Cała reszta wydarzeń to subiektywne wspomnienia bohaterki. Kuncewiczowa zastosowała tu technikę czasu psychologicznego – przeszłość miesza się z teraźniejszością, a chronologia ustępuje miejsca skojarzeniom i emocjom.
Akcja właściwa „Cudzoziemki” zamyka się w zaledwie kilkunastu godzinach ostatniego dnia życia Róży Żabczyńskiej. Cała reszta wydarzeń to subiektywne wspomnienia bohaterki. Kuncewiczowa zastosowała tu technikę czasu psychologicznego – przeszłość miesza się z teraźniejszością, a chronologia ustępuje miejsca skojarzeniom i emocjom.
Rozdziały V–X: Relacje z synem i synową
- W mieszkaniu pojawia się Władysław z żoną Jadwigą. Ich obecność uruchamia kolejną lawinę wspomnień.
- Róża przypomina sobie wspólne koncerty z Władysławem oraz wizytę w Berlinie. Wymusiła tam na synu zerwanie zaręczyn z ubogą Haliną. Niemcy nazywali ją wówczas „cudzoziemką” ze względu na twardy, rosyjski akcent.
- Kolejne obrazy z przeszłości to ślub Władysława z Jadwigą. Róża nigdy nie zaakceptowała synowej. Wspomina swoje złośliwości, srogość wobec wnuków i otwarty konflikt z żoną syna.
- Pamięć przenosi ją do Rzymu, gdzie zorganizowała rautUroczyste przyjęcie towarzyskie, zazwyczaj bez tańców, odbywające się w godzinach wieczornych. w domu Władysława, oraz na wspólny wyjazd do Ostii.
- Bohaterka wspomina wizyty w KrólewcuMiasto w Prusach Wschodnich (obecnie Kaliningrad), gdzie Władysław przeniósł się z rodziną. i ciągłe narzekania na sposób prowadzenia domu przez Jadwigę.
- Wracając do teraźniejszości, Róża prosi Władysława o załatwienie paszportu. Planuje kolejną wizytę u doktora Gerhardta.
Rozdziały XI–XV: Trudna miłość do córki
- Do domu wraca Marta, która zupełnie zapomniała o wizycie matki.
- Widok córki przypomina Róży dramatyczne okoliczności jej poczęcia. Wraca pamięcią do nocy, gdy próbowała zastrzelić Władysława, by zwrócić na siebie uwagę, oraz do powrotu wściekłego Adama.
- Wspomina swoje stypendium muzyczne w PetersburguÓwczesna stolica Imperium Rosyjskiego. Miejsce, w którym Róża rozwijała swój talent muzyczny..
- Początkowo Róża odrzucała córkę. Dopiero choroba dziewczynki sprawiła, że matka przejęła nad nią całkowitą opiekę. Narzuciła jej surowe zasady i wymusiła studia śpiewacze, ignorując marzenia Marty o ogrodnictwie.
- Przełom nastąpił podczas studenckiego występu Marty. Róża usłyszała w jej śpiewie prawdziwe emocje, co pozwoliło jej ostatecznie zaakceptować i pokochać córkę. W tym samym czasie zmarła matka Róży, Sophie.
Rozdziały XVI–XVII: Pojednanie z rodziną
- Następuje nieoczekiwany zwrot. Róża przeprasza Władysława i Jadwigę za wszystkie wyrządzone krzywdy.
- Rodzina zasiada do wspólnego obiadu. Bohaterka z nostalgią opowiada o najszczęśliwszych latach swojego życia w Taganrogu.
- Po pożegnaniu z bliskimi Róża prosi Martę o wieczorną rewizytę. Sama opuszcza mieszkanie w towarzystwie Adama.
- Małżonkowie wracają do własnego domu. Odbywają szczerą, głęboką rozmowę, podczas której wybaczają sobie wzajemne urazy gromadzone przez ponad czterdzieści lat.
Rozdziały XVIII–XXI: Ostatnie chwile
- Marta idzie do mieszkania matki. Po drodze analizuje własne życie: pierwszą miłość do Stefana, występy i ostatecznie nieszczęśliwe małżeństwo z Pawłem.
- Róża wyznaje córce prawdę o wizycie u doktora Gerhardta. Rozmowa z lekarzem wywołała w niej całkowitą duchową przemianę. Matka błaga Martę, by ta odmieniła swój los i odnalazła szczęście. Kobiety czule się żegnają.
- Samopoczucie Róży gwałtownie się pogarsza. Dręczą ją koszmary i zmory. Z pomocą przychodzi sąsiad, pan Strawski, który próbuje ją cucić.
- Róża traci przytomność. W majakach widzi swoją pierwszą miłość, Michała.
- Strawski wzywa rodzinę. W pokoju gromadzą się Marta z mężem oraz Władysław z Jadwigą. Róża umiera. Chwilę później do mieszkania dociera Adam.
Materiały do powtórki