Czy Kajko i Kokosz to wzór prawdziwej przyjaźni? Rozprawka
Autor: Małgorzata Haze
Czas czytania: 2 min
Temat i teza
Czy Kajko i Kokosz to wzór prawdziwej przyjaźni? Teza: Kajko i Kokosz, mimo zupełnie różnych charakterów i częstych sprzeczek, są prawdziwymi przyjaciółmi, ponieważ zawsze wspierają się w niebezpieczeństwie.
Przyjaźń nie zawsze wygląda idealnie. Często wyobrażamy sobie, że bliskie osoby nigdy się nie kłócą i we wszystkim się zgadzają. Janusz Christa w komiksieOpowieść obrazkowa, w której tekst najczęściej umieszczony jest w dymkach. „Kajko i Kokosz. Szkoła latania” pokazuje zupełnie inną relację. Uważam, że tytułowi bohaterowie tworzą wzór prawdziwej przyjaźni. Udowodnię to, analizując ich zachowanie w trudnych sytuacjach oraz to, jak wspaniale się uzupełniają.
Pierwszym argumentem jest to, że bohaterowie doskonale się uzupełniają. Kajko jest niski, bystry i bardzo odważny. Kokosz to jego przeciwieństwo – potężny, wiecznie głodny i często strachliwy. W trakcie wyprawy do szkoły latania czarownicy Jagi te różnice ratują im życie. Kiedy Kokosz wpada w panikę lub myśli tylko o jedzeniu, rozsądny Kajko obmyśla plan działania. Z kolei w walce wręcz ogromna siła Kokosza jest niezastąpiona. Razem tworzą zgrany zespół, w którym jeden nadrabia słabości drugiego.
Drugi dowód to ich lojalność w chwilach zagrożenia. Przez całą historię wojownicy muszą mierzyć się z podstępnym Hegemonem i jego oddziałem. Żaden z przyjaciół nigdy nie opuszcza drugiego w potrzebie. Gdy gród Mirmiłowo zostaje zaatakowany, obaj stają ramię w ramię do obrony. Kokosz nie ucieka z pola walki, choć często odczuwa lęk. Kajko zawsze pilnuje, aby jego większemu koledze nie stała się krzywda. Ich lojalność opiera się na konkretnych czynach, a nie na wielkich słowach.
Zbójcerze to okrutni, ale dość pechowi rycerze pod wodzą Hegemona. Ich głównym celem jest zdobycie i ograbienie grodu Mirmiłowo.
Trzecim argumentem są ich codzienne kłótnie, które paradoksalnie świadczą o sile tej relacji. Kajko i Kokosz ciągle się sprzeczają o drobiazgi. Kłócą się o porcje jedzenia, kierunek marszu czy podział obowiązków. Te spięcia nigdy nie kończą się jednak prawdziwą urazą. Bohaterowie są wobec siebie całkowicie szczerzy i nie muszą udawać idealnych. Wiedzą doskonale, że ich więź przetrwa każdą wymianę zdań. Prawdziwa przyjaźń opiera się właśnie na takiej szczerości i pełnej akceptacji wad drugiej osoby.
Powyższe argumenty wyraźnie pokazują, że Kajko i Kokosz to doskonały przykład prawdziwej przyjaźni. Choć różnią się od siebie niemal wszystkim i potrafią doprowadzić się do szału, w kluczowych momentach są nierozłączni. Janusz Christa udowodnił w swojej opowieści, że przyjaciel to nie ktoś idealny, ale ktoś, kto po prostu zawsze jest obok.