Problem tożsamości narodowej przedstawiony w utworze

Czym jest ojczyzna dla Marcina?

Na początku opowiadania Marcin Kozera uważa się za Anglika. Urodził się i wychował w Londynie, dlatego to właśnie ten kraj traktuje jak swój dom. Sytuacja zmienia się, gdy chłopiec zaczyna uczęszczać na lekcje języka polskiego.

Przełomem są słowa jego koleżanki, Krysi. Dziewczynka mówi z dumą:

Każdy lubi się chwalić swoim.

To zdanie przypomina Marcinowi lekcję z angielskiej szkoły. Nauczyciel tłumaczył wtedy, że prawdziwa ojczyzna to nie miejsce zamieszkania. To ziemia, na której pracowali, walczyli i umierali nasi przodkowie.

Wewnętrzne rozdarcie bohatera

Te wspomnienia wywołują u chłopca ogromny mętlik w głowie. Marcin uświadamia sobie, że według definicji nauczyciela wcale nie jest Anglikiem. Zasługi i historia jego rodziny są przecież nierozerwalnie związane z Polską.

Z drugiej strony bohater czuje, że nie jest też prawdziwym Polakiem. Bardzo słabo zna mowę ojczystąJęzyk narodu, z którego się pochodzi, zazwyczaj język rodziców.. Nie potrafi spełnić oczekiwań swojego ojca, który bardzo pragnie, by syn pamiętał o korzeniach. Chłopiec czuje się zagubiony między dwoma światami.

Odkrycie własnej tożsamości

Z czasem Marcin odnajduje w sobie odwagę, by podjąć decyzję. Nikt nie zmusza go do bycia Polakiem. Chłopiec sam odkrywa swoją tożsamość narodowąPoczucie przynależności do konkretnego narodu, dzielenie z nim historii, języka i kultury..

Pomaga mu w tym nauka języka oraz czas spędzany z polskimi rówieśnikami. Historia Marcina pokazuje prostą, ale piękną prawdę. Ojczyzny nie wyznaczają granice na mapie ani miejsce urodzenia. Prawdziwą ojczyznę nosi się w sercu.