Leopold Staff – biografia
Leopold Staff, jeden z najwybitniejszych polskich poetów trzech epok, przeszedł długą drogę twórczą od Młodej Polski po literaturę powojenną. Jego biografia obejmuje lata nauki we Lwowie, dramatyczne doświadczenia obu wojen światowych oraz aktywny udział w życiu literackim międzywojennej Warszawy. Życiorys twórcy ukazuje człowieka wielokrotnie nagradzanego, który mimo historycznych zawirowań zachował wierność klasycznym ideałom.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 3 min
Spis treści
Wczesne życie i edukacja
Leopold Staff urodził się 14 listopada 1878 roku we Lwowie. W latach 1897-1901 studiował na Uniwersytecie Lwowskim. Początkowo wybrał prawo, jednak szybko zmienił kierunek na filozofię i romanistykę. Edukację uzupełniał licznymi podróżami do Włoch i Francji, które ukształtowały jego klasyczne spojrzenie na sztukę. Lwowski etap życia poety trwał do wybuchu I wojny światowej w 1914 roku.
Debiut i pierwsze dzieła
Początki kariery literackiej Staffa przypadają na przełom wieków, a jego debiutancki tom „Sny o potędze” z 1901 roku przyniósł mu natychmiastowe uznanie. Po wyjeździe ze Lwowa w głąb Rosji, lata I wojny światowej (1915-1918) spędził w Charkowie. Po powrocie do niepodległego kraju zaangażował się w działalność wydawniczą. W latach 1920-1921 wspólnie z Wacławem Berentem redagował czasopismo „Nowy Przegląd Kultury i Sztuki”.
Dojrzałość twórcza
Od 1918 roku poeta na stałe związał się z Warszawą. Okres dwudziestolecia międzywojennego przyniósł mu liczne zaszczyty i ugruntował jego pozycję w polskiej kulturze. W 1927 roku otrzymał państwową nagrodę literacką, a dwa lata później wyróżniono go nagrodą Lwowa. W 1933 roku Staff został członkiem Polskiej Akademii LiteraturyPaństwowa instytucja działająca w latach 1933-1939, zrzeszająca najwybitniejszych polskich pisarzy., gdzie w latach 1934-1939 pełnił funkcję wiceprezesa. Pasmo sukcesów dopełniła nagroda Warszawy w 1938 roku oraz tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego przyznany rok później.
Kontekst historyczny
Wybuch II wojny światowej drastycznie zmienił sytuację poety. Podczas okupacji niemieckiej Staff żył na progu nędzy. Przetrwał ten czas głównie dzięki zasiłkom wypłacanym przez tajny Uniwersytet Warszawski oraz Delegaturę Rządu na KrajTajny organ władzy wykonawczej w okupowanej Polsce, podległy rządowi RP na uchodźstwie.. Po upadku powstania warszawskiego przeszedł przez obóz przejściowy w Pruszkowie. Następnie tułał się po południowej Polsce.
Znalazł schronienie w przytułku na probostwie u księdza Antoniego Boratyńskiego w Starachowicach. Później zatrzymał się w Krakowie oraz w Pławowicach, w majątku rodziny Morstinów, znanej z organizacji przedwojennych zjazdów poetów.
Staff nazywany jest „poetą trzech epok”. Tworzył w Młodej Polsce, dwudziestoleciu międzywojennym i po II wojnie światowej. Za każdym razem potrafił dostosować swój język do nowych realiów literackich, zachowując przy tym stoicki spokój i głęboką wiarę w człowieka.
Spuścizna i znaczenie
Po wojnie twórczość Staffa nadal cieszyła się ogromnym uznaniem. W 1948 roku otrzymał nagrodę PEN Clubu za wybitne osiągnięcia w dziedzinie przekładów. Rok później wrócił do zrujnowanej Warszawy i został uhonorowany kolejnym doktoratem honoris causa, tym razem przez Uniwersytet Jagielloński. W 1951 roku po raz drugi przyznano mu państwową nagrodę literacką.
Leopold Staff zmarł nagle 31 maja 1957 roku w Skarżysku-Kamiennej, podczas wypoczynku na plebanii swojego wieloletniego przyjaciela, księdza Boratyńskiego. Spoczął w Alei Zasłużonych na warszawskich Powązkach.