Pozostali członkowie Drużyny Pierścienia (Sam, Legolas, Gimli, Boromir, Merry i Pippin)
Artykuł analizuje sylwetki sześciu członków Drużyny Pierścienia, którzy towarzyszą Frodo Bagginsowi w jego misji. Tekst przybliża ich pochodzenie, status społeczny oraz cechy charakteru ujawniające się w obliczu śmiertelnego zagrożenia. Omówiona zostaje również ewolucja poszczególnych bohaterów, od beztroskich hobbitów po tragicznego dziedzica Gondoru.
Autor: Małgorzata Haze
Czas czytania: 4 min
Spis treści
Wizytówka bohaterów
- Samwise Gamgee: hobbit z ShireKraina zamieszkana przez hobbitów, symbolizująca sielską, przedindustrialną angielską wieś., syn ogrodnika, wierny sługa i przyjaciel Froda.
- Boromir: człowiek, dziedzic namiestnika GondoruWładca sprawujący rządy w imieniu króla do czasu jego powrotu na tron., wybitny wojownik szukający ratunku dla swojego upadającego państwa.
- Legolas: elf z Mrocznej Puszczy, syn króla Thranduila, mistrz łuku obdarzony nadludzkimi zmysłami.
- Gimli: krasnolud z rodu Durina, syn Glóina, dumny wojownik uzbrojony w topór.
- Meriadoc Brandybuck (Merry) i Peregrin Took (Pippin): młodzi hobbici, krewni Froda, reprezentujący beztroskę i lojalność wobec przyjaciół.
Wygląd i cechy zewnętrzne
Sam to krępy, rumiany hobbit o spracowanych dłoniach, wyglądający jak typowy wiejski chłopak. Boromir prezentuje się imponująco jako wysoki, ciemnowłosy mężczyzna w płaszczu podróżnym, z tarczą i wielkim rogiem u boku. Legolas jest smukły, jasnowłosy i porusza się z nienaturalną dla śmiertelników gracją. Stojący obok niego Gimli przypomina chodzący głaz – to niski, barczysty krasnolud z gęstą brodą. Merry i Pippin mają klasyczne cechy swojej rasy: wesołe oczy, owłosione, bose stopy i wieczny apetyt wypisany na twarzach.
Portret psychologiczny
Sam Gamgee – lojalność silniejsza niż strach
Sam uosabia absolutną wierność. Kiedy w Parth Galen Frodo próbuje samotnie odpłynąć łodzią, Sam rzuca się do rzeki, choć zupełnie nie potrafi pływać.
Zginę, jeśli utonę, to razem z panem!
Jego poświęcenie wynika ze świadomego wyboru. Ten prosty ogrodnik ma duszę marzyciela zafascynowanego elfamiW mitologii Tolkiena najstarsza i najszlachetniejsza rasa Śródziemia, obdarzona nieśmiertelnością.. Właśnie ta wrażliwość zmienia jego służbę w autentyczny heroizm.
Boromir – honor i zgubna ambicja
Dziedzic Gondoru to postać głęboko tragiczna. Widzi upadek swojego miasta i czuje miażdżący ciężar odpowiedzialności za poddanych. Pierścień wykorzystuje tę szlachetną motywację. Na przełęczy CaradhrasJeden z najwyższych szczytów Gór Mglistych, znany z okrutnej i nieprzewidywalnej pogody. Boromir jeszcze milczy, ale w MoriiStarożytne, podziemne królestwo krasnoludów, opanowane przez orków i Balroga. głośno proponuje użycie klejnotu jako broni. W końcu atakuje Froda przy Amon HenWzgórze Oka, starożytny punkt widokowy Gondoru, gdzie doszło do rozbicia Drużyny Pierścienia.. Jego upadek to nie zwykła chciwość, lecz wypaczona miłość do ojczyzny. Szybko jednak przychodzi odkupienie. Boromir ginie, osłaniając własnym ciałem Merry'ego i Pippina przed strzałami Uruk-haiPotężna, odporna na światło słoneczne rasa orków wyhodowana do celów militarnych..
Legolas i Gimli – duma i przełamywanie uprzedzeń
Elf i krasnolud trafiają na Radę ElrondaZgromadzenie przedstawicieli wolnych ludów Śródziemia, na którym zadecydowano o zniszczeniu Pierścienia. z bagażem wielowiekowej nienawiści między swoimi rasami. Konflikt widać w każdym ich słowie. Wspólne niebezpieczeństwo kruszy ten mur. Przed wrotami Morii Gimli jest poruszony widokiem ziemi przodków, a po stracie GandalfaCzarodziej z zakonu Istarich, przewodnik i duchowy przywódca Drużyny Pierścienia. obaj wojownicy łączą się w cichej żałobie. Wymieniają spojrzenia, zaczynają współpracować. Ich relacja to dowód, że dawne urazy mogą ustąpić miejsca szacunkowi.
Konflikt między elfami a krasnoludami sięga Pierwszej Ery. Został wywołany sporem o Nauglamír – wspaniały naszyjnik krasnoludzkiej roboty, w którym osadzono elficki klejnot Silmaril. Doprowadziło to do krwawej wojny i zniszczenia królestwa Doriath, co na tysiąclecia zatruło relacje obu ras.
Merry i Pippin – beztroska w cieniu wojny
Kuzyni Froda dołączają do misji ze zwykłej przyjaźni. Pippin to impulsywny żartowniś. W Morii z czystej ciekawości wrzuca kamień do głębokiej studni, ryzykując ściągnięcie na drużynę armii orków. Merry myśli nieco bardziej racjonalnie. Obaj potrafią jednak wykrzesać z siebie niesamowitą odwagę. W Parth Galen z premedytacją ściągają na siebie uwagę wrogów, aby dać Frodo czas na ucieczkę.
Ewolucja bohaterów
Najbardziej dramatyczną drogę przechodzi Boromir. Z dumnego wodza zmienia się w człowieka opętanego żądzą władzy, by w ostatnich sekundach życia odzyskać honor. Sam ewoluuje znacznie subtelniej. Zaczyna jako przerażony sługa zmuszony do drogi przez Gandalfa. Pod koniec pierwszego tomu samodzielnie decyduje się na marsz do MordoruMroczna kraina na wschodzie Śródziemia, siedziba Saurona otoczona łańcuchami górskimi.. Merry i Pippin tracą swoją naiwność. Opuszczają Shire jako chłopcy szukający przygody, a kończą jako więźniowie brutalnych orków, zderzając się z realiami wojny.
Ocena postaci
Uważam, że to właśnie postacie drugoplanowe nadają „Drużynie Pierścienia” prawdziwą głębię. Frodo niesie ciężar misji, ale to Sam pokazuje, czym jest bezwarunkowa przyjaźń. Moim zdaniem Boromir to najciekawsza psychologicznie postać w całej książce. Jego wewnętrzne rozdarcie między obowiązkiem a pokusą czyni go niezwykle ludzkim. Legolas i Gimli świetnie równoważą mrok opowieści swoją szorstką dynamiką. Z kolei Merry i Pippin przypominają mi, że w wielkich konfliktach często biorą udział zwykli ludzie, którzy wcale nie prosili się o bycie bohaterami.