Antoine de Saint-Exupéry - życiorys

Wczesne życie i edukacja

Jean-Baptiste Antoine Marie Roger de Saint-Exupéry urodził się 29 czerwca 1900 roku w LyonieTrzecie co do wielkości miasto we Francji, położone w środkowo-wschodniej części kraju.. Pochodził z arystokratycznej rodziny – był trzecim dzieckiem hrabiego Jeana de Saint-Exupéry i Marie de Fonscolombe. Beztroskie dzieciństwo przerwała nagła śmierć ojca na udar mózgu w 1904 roku. Wdowa wraz z dziećmi przeniosła się do zamku ciotki, gdzie młody Antoine dorastał w otoczeniu natury.

Edukację rozpoczął w szkole chrześcijańskiej, a w 1909 roku trafił do placówki prowadzonej przez jezuitówKatolicki zakon męski, znany z prowadzenia elitarnych szkół o rygorystycznym poziomie nauczania.. Uczęszczał tam przez pięć lat razem z młodszym bratem, François. Przełomowy moment nadszedł, gdy chłopiec miał dwanaście lat. Odbył wtedy swój pierwszy lot samolotem jako pasażer. Zafascynowany maszynami, szybko zaczął łączyć zmysł techniczny z wyobraźnią. Skonstruował nawet „rowerolot”, przytwierdzając do ramy dziecięcego roweru skrzydła z prześcieradeł. Równolegle pisał pierwsze wiersze.

W 1919 roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury paryskiej Akademii Sztuk Pięknych. Choć nie został dyplomowanym architektem, czas spędzony na uczelni zaowocował kilkunastoma patentami. Dotyczyły one usprawnień w budowie silników samolotowych i technik pilotażu.

Debiut i pierwsze dzieła

Prawdziwe życie Saint-Exupéry'ego zaczęło się 9 kwietnia 1921 roku. Otrzymał wtedy powołanie do 2 Pułku Lekkiej Kawalerii. Szybko przeniósł się na szkolenie pilotażowe do Strasburga. Swój pierwszy samodzielny lot odbył w lipcu, a kilka tygodni później miał już w kieszeni licencję pilota cywilnego. W 1922 roku zdał egzamin wojskowy.

Karierę w armii przerwał wypadek lotniczy w styczniu 1923 roku. Ranny pilot trafił do rezerwy. Zamieszkał w Paryżu, gdzie próbował odnaleźć się w zwykłym życiu. Pracował jako księgowy, a potem sprzedawca w sklepie motoryzacyjnym. Monotonia biurowej pracy dusiła go, więc każdą wolną chwilę poświęcał na pisanie. W 1925 roku poznał Jeana Prévosta, który pomógł mu wejść do świata literatury.

W kwietniu 1926 roku czasopismo „Le Navire d'Argent” opublikowało opowiadanie „Lotnik”. W tym samym czasie Antoine wrócił w przestworza. Zatrudnił się w AéropostaleFrancuskie towarzystwo lotnicze, pionier w przewozie poczty między Europą, Afryką i Ameryką Południową., przewożąc pocztę na morderczej trasie Tuluza-Casablanca-Dakar. W 1927 roku awansował na kierownika stacji pocztowej na Przylądku Juby w Maroku. Organizował tam akcje ratownicze dla załóg rozbitych na Saharze i pisał swoją pierwszą powieść – „Pocztę na Południe” (wydaną w 1929 roku).

Dojrzałość twórcza

Jesienią 1929 roku Saint-Exupéry wyjechał do Argentyny. Jako dyrektor lokalnego oddziału poczty lotniczej organizował trasy nad Andami. Ekstremalne warunki pogodowe i heroizm pilotów stały się kanwą powieści „Nocny lot”. Książka przyniosła mu międzynarodową sławę oraz Prix FeminaPrestiżowa francuska nagroda literacka przyznawana od 1904 roku przez wyłącznie kobiece jury.. W Ameryce Południowej poznał również Consuelo Suncín Sandoval de Gómez, z którą wziął ślub w kwietniu 1931 roku.

Kolejne lata to pasmo niebezpieczeństw. W 1933 roku przeżył wypadek w zatoce podczas testowania wodnosamolotu. Dwa lata później podjął próbę bicia rekordu na trasie Paryż-Sajgon. Maszyna rozbiła się na Saharze. Pilot i jego mechanik cudem przeżyli, spędzając kilka dni na pustyni bez wody, zanim uratowali ich Beduini. W lutym 1938 roku cudem uniknął śmierci w kolejnej katastrofie, tym razem w Gwatemali.

Długie miesiące rekonwalescencji zaowocowały wydaniem w 1939 roku książki „Ziemia, planeta ludzi”. Zbiór wspomnień i filozoficznych refleksji o braterstwie przyniósł mu Grand Prix du RomanGłówna nagroda za powieść przyznawana corocznie przez Akademię Francuską, jedno z najważniejszych wyróżnień literackich we Francji. oraz amerykańską National Book Award.

Kontekst historyczny

Wielka historia nie omijała pisarza. W drugiej połowie lat 30. pracował jako korespondent paryskiego dziennika „Paris-Soir”, relacjonując krwawą hiszpańską wojnę domowąKonflikt zbrojny z lat 1936–1939 między rządem Republiki Hiszpańskiej a prawicowymi nacjonalistami generała Franco.. Po wybuchu II wojny światowej natychmiast zgłosił się do wojska. Przydzielono go do niebezpiecznych lotów rozpoznawczychMisje lotnicze mające na celu zebranie informacji wywiadowczych o pozycjach, ruchach i siłach wroga..

Gdy Francja skapitulowała, Saint-Exupéry przedostał się do Stanów Zjednoczonych. W Nowym Jorku skupił się na pisaniu i działalności propagandowej. W 1942 roku wydał „Lot nad Arras”, a rok później swoje najsłynniejsze dzieło – „Małego Księcia”. Bezpieczne życie na emigracji mu nie wystarczało. W 1943 roku wymógł na dowództwie powrót do służby w Afryce Północnej. Po uszkodzeniu samolotu przy lądowaniu został na krótko zawieszony, ale w 1944 roku znów zasiadł za sterami myśliwca zwiadowczego.

Spuścizna i znaczenie

31 lipca 1944 roku, zaledwie miesiąc po swoich 44. urodzinach, Antoine de Saint-Exupéry wystartował z bazy na Korsyce. Miał sfotografować ruchy wojsk niemieckich w okolicach rodzinnego Lyonu. Z tej misji nigdy nie wrócił. Został zestrzelony przez niemiecki myśliwiec nad Morzem Śródziemnym.

Pisarz pozostawił po sobie nieukończony, monumentalny rękopis „Twierdzy” oraz kilka opowiadań, które wydano pośmiertnie. Jego książki, łączące surowy realizm awiacji z głębokim humanizmem, na zawsze zmieniły literaturę. Antoine de Saint-Exupéry udowodnił własnym życiem to, o czym pisał: że miarą człowieka są jego czyny i odpowiedzialność za tych, których oswoił.