Król Marek - charakterystyka
Król Marek z Kornwalii to postać tragiczna, rozdarta między miłością do żony Izoldy a ojcowskim uczuciem do siostrzeńca Tristana. Władca ewoluuje od surowego monarchy, gotowego spalić kochanków na stosie, do człowieka pełnego współczucia. Jego ostateczna decyzja o zachowaniu głogu na grobach bohaterów symbolizuje triumf przebaczenia nad zdradą.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 2 min
Spis treści
Władca i przybrany ojciec
Marek, władca KornwaliiKraina w południowo-zachodniej Anglii, częste miejsce akcji legend arturiańskich i celtyckich., początkowo jawi się jako sprawiedliwy i szlachetny król. Oddaje swoją ukochaną siostrę Blancheflor za mąż za Riwalena. Kiedy po latach na jego dworze pojawia się Tristan – owoc tego związku – Marek obdarza go szczerą miłością. Traktuje siostrzeńca jak rodzonego syna. Uczucia tego nie potrafią zniszczyć nawet ciągłe intrygi i oszczerstwa zawistnych baronów.
Miłość do Izoldy i zdrada
Uczucie Marka do Izoldy Złotowłosej zaczyna się od baśniowego motywu. Jaskółki przynoszą mu złoty włos, a król postanawia poślubić jego właścicielkę. Marek kocha żonę głęboko i szczerze. Ludzie na dworze próbują racjonalizować to ogromne przywiązanie. Niektórzy wierzą, że służąca Brangien nie wylała reszty napoju miłosnegoMagiczny eliksir uwarzony przez matkę Izoldy, który na zawsze połączył losy Tristana i Izoldy., lecz podała go władcy. Narrator wskazuje jednak na inną przyczynę:
„Ani trucizna, ani czary, jedynie tkliwa szlachetność serca natchnęła w nim tę miłość”.
W wielu średniowiecznych romansach zdradzany mąż jest postacią komiczną lub jednoznacznie złą. Król Marek wyłamuje się z tego schematu. Został wykreowany na człowieka szlachetnego, cierpiącego i zdolnego do wielkoduszności, co nadaje całej historii głęboki wymiar tragiczny.
Gniew, łaska i ostateczne przebaczenie
Odkrycie romansu siostrzeńca i żony budzi w królu gwałtowny gniew. Marek odrzuca prośby dworzan oraz ludu o sprawiedliwy sąd. Skazuje kochanków na śmierć na stosie. Kieruje się w tym momencie urażoną dumą i surowym kodeksem władcy. Nie ma w nim jednak przerysowanych cech typowego, mściwego rogacza.
Z czasem gniew ustępuje miejsca refleksji. Marek przyjmuje Izoldę z powrotem po jej ucieczce do lasu moreńskiegoDzika, niedostępna puszcza, w której Tristan i Izolda ukrywali się po ucieczce przed gniewem króla.. Próbuje zrozumieć sytuację, w której się znalazł. Prawdziwą wielkość pokazuje na samym końcu utworu.
Na wieść o śmierci kochanków sprowadza ich ciała do zamku Tyntagiel i składa w dwóch grobach. Kiedy z grobu Tristana wyrasta głóg i zanurza się w mogile Izoldy, król trzykrotnie każe go ściąć. Gdy roślina odrasta, Marek zabrania dalszych prób jej zniszczenia. Ten gest to ostateczne wybaczenie ludziom, którzy zadali mu najwięcej bólu.