klp.plTłem dla wydarzeń pierwszego aktu jest dom bogatego fabrykanta Werlego. Akcja toczy się w kosztownie umeblowanym gabinecie, pełniącym funkcję pokoju przechodniego. Z jednej strony widać drzwi prowadzące do jadalni, gdzie trwa huczne przyjęcie, z drugiej – wejście do prywatnego biura gospodarza.
Przestrzeń ta emanuje bogactwem, ale jednocześnie ukrywa mroczne tajemnice. Na środku sceny stoi biurko zarzucone księgami handlowymi, a pod ścianami pysznią się szafy pełne książek i wygodne meble. Atmosferę buduje przyćmione światło lamp z zielonymi abażurami oraz żarzący się w kominku węgiel. To zamknięte, duszne środowisko symbolizuje sieć kłamstw, w których żyje stary Werle.
Skromna codzienność: studio fotograficzne Ekdalów
Kolejne cztery akty dramatu rozgrywają się w zupełnie innej scenerii. Widz przenosi się do obszernego, ale bardzo skromnie urządzonego studia fotograficznego Hjalmara Ekdala. Pomieszczenie znajduje się na poddaszu kamienicy i służy rodzinie zarówno do pracy, jak i do życia.
Wnętrze wypełniają sprzęty niezbędne do wywoływania i retuszowania zdjęć. Główne źródło światła stanowi duży szklany dach. Aura za oknem bezpośrednio wpływa na nastrój panujący na scenie – przez większość czasu oświetlenie jest szare i ponure, a w ostatnim akcie szyby całkowicie pokrywa śnieg. Z pracowni prowadzą dwoje drzwi: jedne do części mieszkalnej, drugie, dwuskrzydłowe, otwierają się na strych.
Tajemniczy strych – azyl i iluzja
Strych przylegający do pracowni to najważniejsza przestrzeń symboliczna w całym utworze. Po odsunięciu dwuskrzydłowych drzwi oczom bohaterów ukazuje się dziwne, sztuczne środowisko stworzone przez starego Ekdala. Wśród uschniętych choinek żyją tam kury, króliki oraz tytułowa dzika kaczkaDzika kaczka Ptak postrzelony przez Werlego, uratowany przez psa i oddany Ekdalom. Symbolizuje bohaterów żyjących w świecie iluzji i okaleczonych przez los..
Przestrzeń ta funkcjonuje jako sztuczny las, w którym stary Ekdal może nadal udawać myśliwego, a Hjalmar uciekać przed trudami prawdziwego życia. Strych jest miejscem schronienia w świat marzeń, całkowicie odciętym od brutalnej rzeczywistości.
Dobrze wiedzieć
Ibsen mistrzowsko operuje przestrzenią, tworząc opozycję między dwiema lokacjami. Dom Werlego to świat brutalnej prawdy, pieniądza i władzy. Poddasze Ekdalów to z kolei królestwo kłamstwa, w którym bohaterowie chronią się przed bolesnymi faktami. Ten zabieg to klasyczny przykład dramatu realistycznegoDramat realistyczny Gatunek teatralny dążący do wiernego odtworzenia codzienności, skupiający się na problemach społecznych i psychologii postaci., gdzie scenografia ściśle współgra z psychologią bohaterów i buduje sens utworu.