„Mały Książę” - bohaterowie
Galeria postaci w „Małym Księciu” to starannie skonstruowany zbiór typów ludzkich, z których każdy reprezentuje inne podejście do życia. Tytułowy bohater podczas swojej międzyplanetarnej podróży konfrontuje dziecięcą wrażliwość z wyrachowanym światem dorosłych. Poszczególni mieszkańcy asteroid uosabiają uniwersalne wady, nałogi i obsesje, tworząc ponadczasowy portret społeczeństwa.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 7 min
Główni bohaterowie
Mały Książę
Tytułowy bohater to drobny chłopiec o pomierzwionych, płomiennych włosach. Spadł na Ziemię prosto z nieba, a dokładniej z niewielkiej asteroidy B-612. Zadawał mnóstwo pytań, ale sam rzadko na nie odpowiadał. Był uroczy, często się śmiał i patrzył na świat z niezwykłą wrażliwością.
W swoim domu prowadził bardzo zdyscyplinowane życie. Codziennie rano starannie czyścił wulkany i wyrywał pędy baobabówW utworze symbolizują zło, nałogi lub złe myśli, które niepowstrzymane w porę potrafią zniszczyć człowieka., aby ich korzenie nie rozsadziły jego maleńkiej planety. Bardzo chciał mieć baranka, dlatego po spotkaniu z Pilotem poprosił go o rysunek. Wyruszył w międzyplanetarną podróż, by poznać świat i samego siebie. Ta wyprawa nauczyła go, czym jest prawdziwa miłość i odpowiedzialność za drugą istotę.
Pilot
Narrator opowieści i alter egoFikcyjna postać w dziele literackim, z którą autor się utożsamia i która wyraża jego własne poglądy. samego autora. Jako sześcioletni chłopiec miał ogromną wyobraźnię. Narysował węża boa trawiącego słonia, jednak dorośli widzieli w jego dziele zwykły kapelusz. Starsi doradzili mu porzucenie malarstwa na rzecz arytmetyki, historii, gramatyki i geografii. Ta ostatnia dziedzina przydała mu się, gdy dorósł i został pilotem.
Awaryjne lądowanie Pilota na Saharze to bezpośrednie nawiązanie do prawdziwych wydarzeń z życia Antoine’a de Saint-Exupéry’ego. W 1935 roku jego samolot rozbił się na Pustyni Libijskiej. Pisarz i jego mechanik cudem przeżyli, spędzając kilka dni bez wody, zanim uratowali ich wędrowni Beduini.
Pilot czuł się samotny wśród dorosłych. Krytykował ich za brak wyobraźni i ślepe uwielbienie dla cyfr. Z czasem sam jednak zaczął tracić dziecięcą wrażliwość – nie potrafił już dostrzec baranka ukrytego w narysowanej skrzynce. Podczas lotu nad Saharą jego samolot uległ awarii. Przez osiem dni walczył o przetrwanie, naprawiając maszynę przy kurczących się zapasach wody. Wtedy właśnie poznał Małego Księcia. Ta niezwykła przyjaźń odmieniła jego spojrzenie na świat.
Róża
Ukochana Małego Księcia. Była wielką zalotnicą, postacią nieskromną i niezwykle wymagającą. Po przebudzeniu z nasionka od razu stwierdziła, że jest jeszcze nieuczesana. Uwielbiała komplementy. Cechowała ją płochliwa próżność. Używała naiwnych kłamstw, opowiadając o tygrysach i przeciągach, by wymusić na Księciu opiekę. Próbowała nawet porównywać swoją planetę do innej, choć wyrosła z ziarna i nie mogła znać innych światów.
Zawsze chciała mieć ostatnie słowo i celowo wzbudzała w chłopcu wyrzuty sumienia. Dopiero w momencie rozstania zrzuciła maskę. Przyznała, że była niemądra, wyznała Księciu miłość i życzyła mu szczęścia. Pospieszała go, by odszedł, ponieważ była zbyt dumna, by pozwolić mu patrzeć na swoje łzy.
Lis
Mistrz mądrości i najważniejszy nauczyciel Małego Księcia na Ziemi. Jego życie było do bólu jednostajne: polował na kury, a myśliwi polowali na niego. Poprosił chłopca, by ten go oswoiłWedług Lisa to tworzenie więzów, budowanie relacji opartej na odpowiedzialności, cierpliwości i wzajemnym zrozumieniu.. Krok po kroku wytłumaczył mu, na czym polega budowanie prawdziwej przyjaźni.
Dzięki Lisowi złoty kolor łanów zboża już zawsze miał kojarzyć się z jasnymi włosami Księcia. Podczas pożegnania zwierzę zdradziło chłopcu swój największy sekret:
Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.
Mieszkańcy sąsiednich planet
Król
Ubrany w purpurę i gronostaje, zasiadał na skromnym, ale majestatycznym tronie. Świat był dla niego bardzo prosty – każdego napotkanego człowieka traktował jak swojego poddanego. Był to monarcha absolutnyWładca skupiający w swoich rękach pełnię władzy, niepodlegający żadnym prawom ani kontroli społecznej., ale zarazem uniwersalny i bardzo rozsądny. Dbał o swój autorytet i rygorystycznie przestrzegał etykietyZbiór norm i zasad zachowania obowiązujących w określonym środowisku, najczęściej na dworze monarszym..
Miał świadomość ograniczeń swojej władzy. Uważał, że należy wymagać tylko tego, co można otrzymać. Tłumaczył to obrazowo:
Jeśli rozkażę generałowi, aby zmienił się w morskiego ptaka, a generał nie wykona tego, to nie będzie wina generała. To będzie moja wina.
Próżny
Mężczyzna w zabawnym kapeluszu, który służył mu wyłącznie do kłaniania się. Uważał, że każdy napotkany człowiek z automatu staje się jego wielbicielem. Pragnął aplauzu, zabiegał o popularność i uwielbienie. Był tak skupiony na sobie, że słyszał wyłącznie pochwały – ignorował wszystko inne. Uważał się za najpiękniejszego, najlepiej ubranego, najmądrzejszego i najbogatszego na swojej planecie. Zupełnie nie przeszkadzał mu fakt, że mieszkał na niej sam.
Pijak
Samotny mieszkaniec kolejnej asteroidy. Siedział w milczeniu przed rzędem pełnych i pustych butelek. Jego życie było uwięzione w tragicznym, pozbawionym logiki cyklu. Pił, ponieważ pragnął zapomnieć o wstydzie. Kiedy Książę zapytał go, czego się wstydzi, Pijak wyznał, że wstydzi się tego, że pije. Nie miał odwagi przyznać się do swojej słabości ani siły, by porzucić nałóg. Uzależnienie wywoływało w nim jedynie smutek i niekończące się wyrzuty sumienia.
Bankier
Uosobienie chciwości i ślepego konsumpcjonizmuPostawa polegająca na nieuzasadnionym zdobywaniu dóbr materialnych, traktowanych jako główny cel i wyznacznik jakości życia.. Uważał się za człowieka niezwykle poważnego, który nie ma czasu na marzenia i niedorzeczności. Od pięćdziesięciu czterech lat nieustannie liczył gwiazdy. Przez ten czas jego spokój zakłócono zaledwie trzy razy: przez chrabąszcza, atak reumatyzmu i wizytę Małego Księcia.
Twierdził, że posiada gwiazdy, a to zapewnia mu bogactwo. Kiedy jednak Książę zapytał, jaką ma z nich korzyść, Bankier nie potrafił udzielić sensownej odpowiedzi. Gromadził majątek dla samego faktu posiadania.
Latarnik
Mieszkaniec najmniejszej ze wszystkich planet. Mieściła się na niej tylko uliczna lampa i on sam. Latarnik bezwzględnie i bezmyślnie wykonywał dawny rozkaz zapalania i gaszenia światła. Kiedyś jego praca miała sens, dawała czas na sen i odpoczynek. Z biegiem lat planeta zaczęła obracać się coraz szybciej. Doba skróciła się do jednej minuty, a praca Latarnika zamieniła się w czysty absurdSytuacja lub działanie pozbawione jakiegokolwiek sensu, sprzeczne z logiką i zdrowym rozsądkiem.. Mimo ogromnego zmęczenia, nie potrafił zbuntować się przeciwko regulaminowi.
Geograf
Starszy pan zamieszkujący ogromną, piękną planetę. Całymi dniami siedział pochylony nad olbrzymią księgą. Zamiast samodzielnie badać świat, zajmował się wyłącznie spisywaniem i weryfikowaniem relacji innych podróżników. Uważał łazikowanie za zajęcie niepoważne. W efekcie nie znał nawet topografii własnej planety.
Jego metody były zautomatyzowane i pozbawione wyobraźni. Wolał wierzyć suchym danym niż własnym oczom. To on uświadomił Małemu Księciu, że róże są efemerycznePrzemijający, krótkotrwały, narażony na szybkie zniknięcie lub zniszczenie., co wzbudziło w chłopcu pierwszy wielki niepokój o ukochany kwiat.
Postacie spotkane na Ziemi
Żmija
Tajemnicza istota, która uważała się za potężniejszą niż palec króla. Potrafiła za sprawą jednego dotknięcia odesłać każdego tam, skąd przybył. Zawsze mówiła zagadkami, ale – jak sama twierdziła – potrafiła rozwiązać każdą z nich. Mały Książę wzbudził w niej litość swoją niewinnością. Zaoferowała mu pomoc w powrocie na jego asteroidę. Na samym końcu opowieści to właśnie jej ukąszenie pozwala chłopcu odrzucić ciężkie, ziemskie ciało i wrócić do ukochanej róży.
Zwrotniczy
Pracownik kolei, którego zadaniem było sortowanie podróżnych w paczki po tysiąc sztuk. Wysyłał pociągi pełne ludzi w lewo i w prawo. Zauważył, że dorośli pasażerowie nigdy nie wiedzą, dokąd jadą i czego szukają. Wciąż się przemieszczają, wierząc, że w nowym miejscu będzie im lepiej. Według Zwrotniczego jedynie dzieci potrafią docenić samą podróż – patrzą przez okna i wiedzą, czego pragną. To właśnie tę dziecięcą uważność nazwał prawdziwym szczęściem.