Mały książę - streszczenie krótkie i szczegółowe

Streszczenie w pigułce

NarratorOsoba opowiadająca w utworze literackim, tutaj utożsamiana z samym autorem., z zawodu pilot, ląduje awaryjnie na SaharzeNajwiększa gorąca pustynia na Ziemi, położona w północnej Afryce. z powodu usterki silnika. Mając zapas wody zaledwie na tydzień, próbuje naprawić maszynę. Niespodziewanie spotyka jasnowłosego chłopca, który prosi go o narysowanie baranka. Przybysz okazuje się mieszkańcem maleńkiej asteroidyNiewielkie ciało niebieskie krążące wokół Słońca, mniejsze od planety. B 612. Mały Książę opuścił swój dom z powodu problemów w relacji z ukochaną, kapryśną różą. W drodze na ZiemięW utworze to siódma z kolei planeta, symbolizująca ogrom, samotność i zagubienie współczesnego człowieka. odwiedził sześć innych planet, spotykając dorosłych uosabiających różne ludzkie wady: żądzę władzy, próżność, nałóg, chciwość i ślepe posłuszeństwo. Na Ziemi chłopiec poznaje lisa, który uczy go, czym jest prawdziwa przyjaźń i odpowiedzialność za drugą istotę. Dzięki temu malec uświadamia sobie, jak bardzo kocha swoją różę i postanawia do niej wrócić. W międzyczasie pilotowi kończy się woda, ale wspólnie z chłopcem odnajdują na pustyni studnię. Zbliża się rocznica przybycia Małego Księcia na Ziemię. Chłopiec pozwala ukąsić się jadowitemu wężowi, ponieważ jego fizyczne ciało jest zbyt ciężkie, by zabrać je w kosmiczną podróż. Pilot, któremu udaje się naprawić samolot, wraca do domu. Przez kolejne lata z tęsknotą spogląda w gwiazdy, zastanawiając się, czy baranek zjadł różę na planecie jego małego przyjaciela.

Streszczenie szczegółowe

Dziecięce rozczarowania i awaryjne lądowanie

Jednym ze wspomnień narratora z dzieciństwa była sytuacja, kiedy pod wrażeniem obrazka przedstawiającego węża boa połykającego w całości jakieś zwierzę, narysował słonia zjedzonego przez węża. Dorośli, którym pokazywał swoje dzieło, byli przekonani, że to kapelusz. Narrator narysował więc słonia wewnątrz węża i ponownie doznał rozczarowania. Dorośli uznali, że nie powinien interesować się wężami i ma zacząć uczyć się pożytecznych rzeczy.motyw dorosłości Wydarzenie to zniechęciło chłopca do rozwijania talentu malarskiego.

Mijały lata. Narrator dorósł i został pilotem. Zachował swój rysunek słonia zjedzonego przez węża i pokazywał go każdemu człowiekowi, którego uznał za bystrzejszego od innych. Zawsze jednak słyszał tę samą odpowiedź – że to kapelusz. Wówczas starał się rozmawiać o poważnych sprawach, takich jak golf, brydż i polityka, a inni uważali go za osobę rozsądną.

Przez wiele lat Pilot czuł się samotny, nie mając kogoś bliskiego, z kim mógłby porozmawiać naprawdę szczerze. Aż do dnia, w którym przed sześcioma laty musiał lądować awaryjnie na Saharze. Świadomy tego, że zapas wody starczy mu zaledwie na tydzień, postanowił samodzielnie naprawić samolot. Wieczorem ułożył się do snu na piasku. O świcie obudził go jakiś głosik. Zaskoczony, ujrzał małego chłopca o złocistych włosach i poważnych oczach, który poprosił go o narysowanie owieczki.

Pilot wyjął z kieszeni pióro i kartkę papieru, wyjaśniając, że nie potrafi rysować. Nakreślił słonia zjedzonego przez węża boa. Wówczas malec odparł, że nie chce słonia wewnątrz boa, ponieważ jego planeta jest zbyt mała.aluzja do biblijnego raju Mężczyzna narysował więc owieczkę, lecz nieznajomy uznał, że wygląda na chorą. Na kolejnym rysunku dostrzegł baranka, a na trzecim – starą owieczkę. Zniecierpliwiony Pilot nakreślił skrzynię i wytłumaczył, że wymarzona owieczka znajduje się wewnątrz. Chłopiec uśmiechnął się z zadowoleniem i pochylając się nad kartką papieru, powiedział, że owieczka zasnęła. W taki oto sposób Pilot poznał Małego Księcia.

Tajemnica asteroidy B 612 i kapryśna róża

Minęło wiele godzin, zanim Pilot dowiedział się, że Mały Książę przybył na Ziemię z innej planety. Chłopiec nigdy nie odpowiadał na jego pytania, więc mężczyzna musiał wyciągać odpowiednie wnioski z tego, co malec mówił. W taki sposób zrozumiał, że Mały Książę mieszkał na asteroidzie B 612, odkrytej w 1909 roku przez tureckiego astronoma. Asteroida była tak mała, że największe zagrożenie dla niej stanowiły rosnące baobabyPotężne drzewo rosnące w Afryce, w książce symbolizujące zło, które trzeba niszczyć w zarodku.symbol zła, których korzenie mogły rozerwać planetę.

Mały Książę każdego dnia wyrywał kiełkujące baobaby, czyścił kratery trzech wulkanów, a jego jedyną rozrywką było podziwianie zachodów słońca. Wystarczyło, że przesunął o kilka centymetrów krzesło, by ponownie oglądać zachodzące słońce. Pewnego dnia, kiedy czuł się bardzo smutny, podziwiał zachód słońca czterdzieści trzy razy.motyw samotności

Piątego dnia pobytu na Saharze Pilot poznał największą tajemnicę Małego Księcia. Chłopiec z troską w głosie zapytał, czy owieczki jedzą kwiaty. Na swojej planecie miał bowiem Różę, którą kochał i do szczęścia wystarczało mu wyłącznie patrzenie na nią. Wyjaśniając, jak bardzo boi się, że owieczka zje jego różę, rozpłakał się. Pilot ukołysał malca w ramionach, zapewniając, że narysuje dla owieczki kaganiec.

Mężczyzna dowiedział się, że Róża zakwitła pewnego dnia w blasku wschodzącego słońca. Mały Książę był zachwycony widokiem pięknej rośliny. Podlał Różę i od tej chwili jego życie zmieniło się.motyw miłości Róża okazała się kapryśna, zarozumiała i nieufna. Opowiadała, że boi się tygrysów, choć nigdy żaden nie pojawił się na planecie. Żądała, by chłopiec osłaniał ją kloszem przed wieczornym chłodem. Mały Książę szybko zwątpił w to, co mówił mu kwiat. Czuł się nieszczęśliwy i postanowił opuścić swoją asteroidę. W dniu ucieczki starannie wyczyścił kratery wulkanów, wyrwał pędy baobabów i poszedł pożegnać się z Różą. Chciał nakryć ją kloszem, lecz kwiat odparł, że nie obawia się już dzikich zwierząt. Potem Róża kazała odejść malcowi, aby nie widział jej łez.

Podróż przez planety dorosłych

Planeta pierwsza, na której zatrzymał się Mały Książę, była bardzo mała. Tak mała, że mieścił się na niej tylko królewski tron. Król ucieszył się na widok chłopca, sądząc, że zbliża się do niego poddany. Zaczął wydawać rozkazy, które szybko znudziły się malcowi. Mały Książę postanowił wyruszyć w dalszą drogę, lecz Król starał się go zatrzymać, obiecując, że mianuje go ambasadorem. Chłopiec odszedł, myśląc, że dorośli są bardzo dziwni.

Na kolejnej planecie mieszkał Pyszałek, który poprosił malca, aby podziwiał go i klaskał, kiedy się ukłoni. Mały Książę szybko opuścił asteroidę, utwierdzając się w przekonaniu, że dorośli są dziwadłami. Następna asteroida należała do Pijaka, który pił, ponieważ chciał zapomnieć o wstydzie, jaki odczuwał na myśl, że pije. Chłopiec poczuł się bezradny i ruszył dalej.

Na czwartej planecie spotkał Bankiera, który zajęty był liczeniem gwiazd. Mały Książę uznał, że to zajęcie jest zabawne, ponieważ nie przynosi żadnego pożytku gwiazdom. Na piątej asteroidzie mieszkał Latarnik, który na przemian zapalał i gasił latarnię. Malec uznał, że ta praca jest naprawdę pożyteczna i z żalem opuścił miejsce, w którym mógłby w ciągu jednego dnia podziwiać tysiąc czterysta czterdzieści cztery razy zachód słońca.

Na kolejnej planecie poznał Starego Pana, który był Geografem i zaczął wypytywać gościa o jego planetę. W grubej księdze zapisywał informacje, które były potwierdzone badaniami. Mały Książę zapytał, czy zapisuje również wiadomości o kwiatach. Mężczyzna odparł, że kwiaty są ulotneCecha rzeczy przemijających, nietrwałych, istniejących tylko przez krótki czas. i szybko znikają. Chłopiec ruszył w dalszą drogę, rozmyślając o swojej Róży, którą pozostawił samotnie na malutkiej planecie.

Lądowanie na Ziemi i nauka oswajania

Siódmą planetą, na której zatrzymał się Mały Książę, była Ziemia. Chłopiec wylądował na pustyni i z zaskoczeniem stwierdził, że nie ma tu żadnych mieszkańców. Nagle dostrzegł węża, który wyjaśnił mu, że ludzie nie mieszkają na pustyni, a Ziemia jest ogromna. Malec poczuł się samotny. Chciał jak najszybciej dotrzeć do ludzi, lecz wąż odparł, że nawet wśród ludzi będzie samotny. Zapewnił chłopca, że jest potężnym zwierzęciem, a każdy, kogo dotknie, wraca tam, skąd pochodzi. Obiecał, że jeśli Mały Książę zapragnie wrócić na swoją planetę, to pomoże mu w tym.

Mały Książę zaczął maszerować przez pustynię. Pewnego dnia spotkał kwiat, który wyjaśnił, że nie wie, gdzie należy szukać ludzi, ponieważ do tej pory tylko raz widział karawanęGrupa podróżnych, często kupców, przemieszczająca się przez pustynię na wielbłądach. i było to dawno temu. Po wielu dniach wędrówki chłopiec dotarł do wysokiej góry. Wspiął się na szczyt i przywitał się ze skałami. Usłyszał echo, które powtarzało jego słowa. Wówczas stwierdził, że Ziemia jest dziwnym miejscem – suchym, słonym, a jej mieszkańcy nie mają wyobraźni.

W końcu dotarł do ogrodu, w którym ujrzał setki kwitnących róż. Ze smutkiem stwierdził, że wszystkie są podobne do jego Róży. Uświadomił sobie, iż do tej pory uważał się za potężnego władcę, który posiadał jedyny na świecie kwiat. Zrozpaczony, rozpłakał się. W tej samej chwili ujrzał LisaPostać będąca w literaturze często symbolem sprytu, jednak u Saint-Exupéry'ego uosabia mądrość życiową., który przywitał się z nim. Zapragnął, aby zwierzę pobawiło się z nim, ponieważ czuł się bardzo samotny. Lis odparł jednak, że nie może, gdyż nie jest oswojony. Wyjaśnił również, na czym polega oswajanieW ujęciu Lisa to tworzenie więzi, budowanie relacji opartej na zaufaniu i potrzebie drugiego człowieka.. Mały Książę stwierdził, że został oswojony przez Różę.

Przez wiele dni oswajał Lisa, aż nadeszła chwila rozstania. Lis poradził mu, aby ponownie udał się do ogrodu i przyjrzał się różom. To pozwoliło zrozumieć malcowi, że jego Róża była wyjątkowa i niepowtarzalna. W chwili pożegnania Lis wyjawił pewną tajemnicę. Wyjaśnił Małemu Księciu, że kiedy opiekował się swoją Różą, to stała się dla niego kimś naprawdę bliskim.

Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu. Stajesz się odpowiedzialny na zawsze za to, co oswoiłeś.motyw przyjaźni

Mały Książę ruszył w dalszą drogę. Pewnego dnia spotkał ZwrotniczegoPracownik kolei odpowiedzialny za zmianę torów; w książce symbolizuje ślepy pęd dorosłych. i po rozmowie z mężczyzną doszedł do wniosku, że tylko dzieci wiedzą, czego szukają. Potem poznał KupcaPostać uosabiająca absurdalną pogoń za oszczędnością czasu kosztem prawdziwego życia. sprzedającego pigułki zaspokajające pragnienie. Chłopiec uznał, że gdyby zyskał dodatkowe minuty czasu wolnego dzięki takiej pigułce, to wolałby je wykorzystać na powolny spacer w kierunku źródła wody.

W poszukiwaniu studni

Od chwili awaryjnego lądowania na pustyni minęło siedem dni. Pilot, wysłuchując historii swego małego przyjaciela, wypijał ostatnie krople wody z zapasu. Zaczynał uświadamiać sobie, że grozi mu śmierć z pragnienia. Chłopiec, który nie wiedział, czym są pragnienie i głód, nie zdawał sobie sprawy z niebezpieczeństwa, w jakim się znaleźli. Nagle malec zaproponował, aby poszukali studni.

Wędrowali przez wiele godzin, aż do zapadnięcia zmroku. Mały Książę usiadł wówczas na piasku, spoglądając w gwiazdy. Pustynia zachwycała go swoim pięknem, ponieważ kryła gdzieś studnię. Pilot przyznał mu rację, że pięknym jest to, co niewidzialne dla oczu. Po jakimś czasie wziął śpiącego chłopca na ręce i kontynuował poszukiwania. O świcie, zaskoczony, ujrzał studnię.

Mały Książę z uśmiechem pokręcił kołowrotem. Potem napił się wody, mówiąc, że zawsze należy szukać sercem. Pilot poczuł dziwne przygnębienie, kiedy chłopiec poprosił go, aby narysował kaganiec dla owieczki. Po chwili dodał, że następnego dnia mija rok od chwili, w której opuścił swoją planetę. Znajdowali się w pobliżu miejsca, w którym spadł na Ziemię. Mężczyzna dopiero teraz zrozumiał, że Mały Książę chciał wrócić w to miejsce i dlatego spotkał go na pustyni przed tygodniem. Malec pożegnał się z nim, przypominając, że Pilot musi wrócić i naprawić samolot.

Powrót do gwiazd

Następnego dnia Pilot wrócił w miejsce, w którym rozstał się z Małym Księciem. Wiedział, że nie może zatrzymać chłopca na Ziemi. Malec obiecał mu, że każdego dnia będzie się do niego uśmiechał w chwili, kiedy mężczyzna popatrzy w gwiazdy. Podarował mu gwiazdy, które nie należały do nikogo. Potem poprosił, aby nie towarzyszył mu tej nocy, gdyż będzie wyglądał jakby umierał.

Na tę prośbę Pilot nie mógł się jednak zgodzić. W nocy ruszył za swoim małym przyjacielem. Chłopiec wyjaśnił, że nie chciał, aby szedł z nim, ponieważ będzie musiał zostawić swoje ciało, które jest za ciężkie na tak daleką podróż. Nagle rozpłakał się. Powiedział, że czuje się odpowiedzialny za Różę. Potem ruszył dalej, a Pilot nagle dostrzegł jakiś błysk przy jego nóżce. Mały Książę nie krzyknął. W milczeniu upadł na piasek.paralela z Ewangelia

Minęło sześć lat od dnia, w którym Pilot spotkał Małego Księcia na pustyni. Mężczyzna wrócił do domu, lecz nadal czuł głęboki smutek i tęsknotę. Był przekonany, że chłopiec wrócił na swoją planetę, ponieważ nie znalazł jego ciała. Dopiero po jakimś czasie przypomniał sobie, że nie dorysował paska do kagańca dla owieczki. W chwilach, kiedy wyobrażał sobie, że Mały Książę opiekuje się Różą, czuł się szczęśliwy. Lecz na myśl, że owieczka mogła zjeść kwiat, czuł ból.