Mustapha Mond i Helmholtz Watson – obrońca i krytyk systemu

Wizytówka bohatera

• Mustapha Mond: Jeden z dziesięciu Głównych Zarządców świata, sprawujący władzę nad Europą Zachodnią. Świadomy obrońca systemu, który potajemnie czyta zakazaną literaturę.
• Helmholtz Watson: Przedstawiciel najwyższej kasty Alpha PlusNajwyższa podgrupa w hierarchii społecznej Państwa Światowego, zrzeszająca najinteligentniejsze jednostki.. Pracuje jako inżynier emocjiZawód polegający na tworzeniu tekstów i haseł, które manipulują uczuciami obywateli i utrzymują ich w posłuszeństwie. na Wydziale Propagandy. Twórca haseł reklamowych i tekstów hipnopedycznychFikcyjna metoda nauczania przez sen, służąca w powieści do warunkowania i prania mózgu obywateli..

Wygląd i cechy zewnętrzne

Mond emanuje spokojem i pewnością siebie. Ma w sobie coś arystokratycznego, zachowuje się jak człowiek, który posiada absolutną władzę i nie musi jej nikomu udowadniać. Watson to z kolei mężczyzna o wyraźnie atletycznej budowie. Jest niezwykle przystojny, idealnie skrojony pod estetyczne standardy Nowego LondynuGłówne miejsce akcji powieści, futurystyczna metropolia będąca centrum cywilizacyjnym Europy.. Mógłby stanowić wzór do naśladowania dla innych obywateli, ale zupełnie nie zależy mu na tej roli.

Portret psychologiczny

Mustapha Mond: świadomość bez sumienia

Mond wie wszystko o dawnym świecie. W swoim gabinecie trzyma zakazane księgi: Biblię, dzieła Szekspira, traktaty filozoficzne. Zna je na pamięć. Swobodnie cytuje Otella i Hamleta w rozmowie z JohnemSyn dwojga obywateli Nowego Londynu, urodzony i wychowany w rezerwacie w Nowym Meksyku, poza kontrolą systemu.. Jego wybór jest w pełni świadomy. Odrzucił wolność na rzecz władzy i stabilności. W siedemnastym rozdziale tłumaczy to wprost:

Musieliśmy wybierać między szczęściem a tym, co ludzie dawniej nazywali wysoką sztuką. Wybraliśmy szczęście.

Mówi to tonem inżyniera, który zoptymalizował projekt. Nie ma w nim skruchy. Zna cenę, jaką ludzkość zapłaciła za brak wojen i chorób.

Mustapha Mond: mroźny pragmatyzm

Zarządca pozbawił ludzi głębokiej miłości, ambicji i Boga. Wiedział, że te wartości rodzą konflikty. Kiedy John domaga się prawa do cierpienia, Mond odpowiada krótko: „Macie prawo być nieszczęśliwi”. Traktuje to jak logiczną konsekwencję wolności, na którą system nie może pozwolić. Cierpienie miliardów to dla niego zbyt wysoka cena za indywidualną niezależność jednostek.

Helmholtz Watson: twórczość jako bunt

Watson pisze perfekcyjne slogany i czuje, że marnuje swój potencjał. Tworzy wiersz o samotności. Nie planuje go publikować, po prostu musi wyrzucić z siebie emocje. Kiedy czyta tekst studentom na wykładzie, wywołuje skandal. Porusza struny, które system dawno uśpił. Jego bunt nie ma podłoża politycznego. Wynika z wewnętrznego nadmiaru, z potrzeby tworzenia czegoś prawdziwego w sztucznej rzeczywistości.

Helmholtz Watson: intelektualna odwaga

Inżynier emocji brutalnie ocenia własne ograniczenia. Rozmowa z Johnem uświadamia mu, że Szekspir tworzył wielką literaturę, bo doświadczał bólu i namiętności. Watson nigdy tego nie przeżył. Ironizuje, że jest „zbyt szczęśliwy”, by napisać coś wartościowego. Rozumie mechanizmy kontroli znacznie lepiej niż jego przyjaciel Bernard MarxBohater powieści, psycholog z kasty Alpha Plus, który czuje się wyobcowany ze względu na swój nietypowy wygląd., który skupia się głównie na własnych kompleksach.

Ewolucja bohatera

Watson przechodzi wyraźną przemianę. Kontakt z Johnem i dramatami Szekspira budzi w nim nowe potrzeby. Kiedy Mond skazuje go na zesłanie, Watson podejmuje zaskakującą decyzję. Wybiera Wyspy FalklandzkieArchipelag na południowym Atlantyku, w powieści miejsce zsyłki dla niepokornych intelektualistów. zamiast tropikalnego raju. Chce surowego klimatu i trudnych warunków. Intuicyjnie czuje, że dyskomfort uczyni go lepszym pisarzem. W świecie zaprogramowanym na nieustanną wygodę to akt najwyższej odwagi.

Mond pozostaje statyczny. Dawno przestał zadawać pytania. Wybrał stabilność i konsekwentnie się jej trzyma. Ta niezmienność idealnie pasuje do jego roli strażnika systemu.

Ocena postaci

Zestawienie tych dwóch bohaterów to dla mnie najmocniejszy punkt powieści. Mond przeraża mnie swoją logiką. Uosabia inteligencję, która poszła na kompromis i zamieniła wiedzę w narzędzie opresji. Zna prawdę, ale celowo ukrywa ją przed światem. Watson budzi moją sympatię. Pokazuje, że ludzkiego ducha nie da się całkowicie sformatować. Nawet w sterylnym laboratorium zawsze znajdzie się ktoś, kto poczuje potrzebę buntu. Jego decyzja o wyborze surowych Falklandów udowadnia, że prawdziwa wolność wymaga wyrzeczeń.