Charakterystyka Leniny Crowne
Lenina Crowne to pracownica londyńskiego Ośrodka Rozrodu i Warunkowania oraz wzorowa obywatelka utopijnego państwa stworzonego przez Aldousa Huxleya. Jej relacje z Bernardem Marxem i Johnem Dzikusem obnażają całkowitą niezdolność uwarunkowanego społeczeństwa do odczuwania wyższych emocji. Postać ta służy autorowi do zaprezentowania wizji świata, w którym wolność i miłość zastąpiono chemicznym szczęściem i przymusowym promiskuityzmem.
Autor: Małgorzata Haze
Czas czytania: 4 min
Wizytówka bohatera
- Kim jest: Pracownica laboratorium. Zajmuje się szczepieniem zarodków niższych kast przeciwko chorobom.
- Status społeczny: Należy do kasty BetaDruga od góry warstwa społeczna, zrzeszająca wykwalifikowanych pracowników administracyjnych i technicznych.. Gwarantuje jej to wygodne życie pełne rozrywek, ale zwalnia z konieczności podejmowania trudnych decyzji.
- Rola w utworze: Pełni funkcję lustra dla głównych bohaterów męskich. Jest obiektem pożądania Bernarda Marxa oraz tragiczną niespełnioną miłością Johna Dzikusa.
Imię i nazwisko bohaterki to celowy zabieg Huxleya. "Lenina" nawiązuje do Włodzimierza Lenina, a "Crowne" do brytyjskiej korony (Crown). Pisarz łączył w ten sposób symbole komunizmu i kapitalizmu, pokazując, że w jego dystopii obie te skrajności zlały się w jeden totalitarny system.
Wygląd i cechy zewnętrzne
Lenina uchodzi za kobietę wyjątkowo atrakcyjną. W slangu Nowego Wspaniałego Świata określa się ją mianem pneumatycznejW slangu Nowego Wspaniałego Świata określenie kobiety o pełnych, zaokrąglonych kształtach, atrakcyjnej seksualnie.. Ma niebieskie oczy, jasne włosy i miękkie, zaokrąglone kształty. Ubiera się ściśle według obowiązującej mody. W pracy nosi zielony kombinezon, a wieczorami zakłada krótkie spódniczki. Jej szyję zdobi estetyczna biżuteria z literą T. Wywiera wrażenie zadowolonej z siebie, niemal reklamowej reprezentantki państwowego ideału.
Portret psychologiczny
Perfekcyjne uwarunkowanie
Bohaterka jest żywym dowodem na skuteczność państwowego systemu formatowania jednostek. Z rozbrajającą naturalnością powtarza hipnopedyczneProces uczenia i warunkowania ludzi podczas snu za pomocą wielokrotnie powtarzanych haseł. sentencje. Traktuje je jak własne przemyślenia. Kiedy Henry Foster z rozbawieniem opowiada o losie niższych kast, Lenina nie odczuwa litości. Po prostu nie potrafi. Każdy najdrobniejszy dyskomfort natychmiast tłumi, sięgając po somęNarkotyk dystrybuowany przez państwo, który zapewnia natychmiastowe poczucie szczęścia i eliminuje negatywne emocje..
Każdy należy do wszystkich innych.
Seksualność jako norma społeczna
W świecie wykreowanym przez Huxleya promiskuityzmPozbawione więzi emocjonalnych, swobodne kontakty seksualne z wieloma partnerami, w świecie Huxleya będące obowiązkiem. to obywatelski obowiązek. Wierność budzi wstyd. Lenina w pełni akceptuje tę zasadę. Zmienia partnerów zgodnie z niepisaną etykietą. Zbyt długi związek z jednym mężczyzną wywołuje plotki. Kiedy koleżanka Fanny wypomina jej cztery miesiące spędzone wyłącznie z Henrym Fosterem, Lenina traktuje to jako uzasadnioną krytykę. Natychmiast zaczyna rozglądać się za kimś nowym. Seksualność traktuje jak codzienną higienę.
Powierzchowność emocjonalna
Lenina potrafi odczuwać lęk, podziw czy pożądanie. Żadne z tych uczuć nie sięga jednak głębiej. Wizyta w Rezerwacie DzikusówOdizolowany obszar w Nowym Meksyku, gdzie ludzie żyją w sposób tradycyjny, poza kontrolą rządu światowego. wywołuje u niej wyłącznie obrzydzenie. Brud, starość i rytuały religijne to zjawiska, przed którymi ucieka w narkotyczne otępienie. Kiedy John recytuje Szekspira i wyznaje jej miłość, dziewczyna słyszy jedynie zaproszenie do łóżka. Przepaść między nimi jest nie do pokonania.
Konformizm bez wysiłku
W przeciwieństwie do Bernarda Marxa, Lenina nigdy nie musi starać się być konformistką. Bernard czuje, że system go ogranicza. Lenina nie czuje żadnych kajdan, bo nigdy nie próbowała się ruszyć. Jej posłuszeństwo nie wynika ze strachu. Wynika z całkowitej nieobecności alternatywnego punktu widzenia. Właśnie ta bezrefleksyjność czyni z niej trybik idealny.
Litera T, którą Lenina nosi na szyi, to w świecie Huxleya odpowiednik chrześcijańskiego krzyża. Nawiązuje do Forda Model T – pierwszego masowo produkowanego samochodu. Społeczeństwo oddaje cześć Henry'emu Fordowi jako stwórcy cywilizacji opartej na konsumpcji i taśmie produkcyjnej.
Ocena postaci
Uważam, że Lenina Crowne to postać tragiczna w zupełnie nieoczywisty sposób. Nie cierpi, nie przeżywa dramatów, nie walczy o przetrwanie. Jest permanentnie szczęśliwa. I właśnie to sztuczne, chemiczne szczęście przeraża mnie najbardziej. Huxley pokazuje przez nią, że najskuteczniejszy totalitaryzm nie potrzebuje obozów pracy ani tajnej policji. Wystarczy zabrać ludziom słowa, którymi mogliby opisać własną pustkę. Lenina niczego nie traci, bo nigdy nie miała szansy czegokolwiek zyskać. Dla współczesnego czytelnika to brutalne ostrzeżenie przed światem, w którym wygoda całkowicie zastępuje wolność.