Charakterystyka Albina
Albin to jeden z głównych bohaterów komedii Aleksandra Fredry, uosabiający karykaturę sentymentalnego kochanka. Młody szlachcic jest bez pamięci zakochany w Klarze, jednak jego bierność i ciągła płaczliwość wywołują u niej jedynie drwiny. Postać ta stanowi wyraźny kontrast dla sprytnego Gustawa i służy autorowi do wyśmiania romantycznego kultu cierpienia.
Autor: Małgorzata Haze
Czas czytania: 4 min
Spis treści
Wizytówka bohatera
- Imię i nazwisko: Albin (nazwisko nie pada w tekście).
- Status społeczny: zamożny młody szlachcic, bywalec dworku w LubieniachMajątek ziemski należący do Pani Dobrójskiej, w którym toczy się cała akcja komedii..
- Rola w utworze: drugi amantW terminologii teatralnej: rola młodego, zakochanego mężczyzny. komediowy, obiekt westchnień bez wzajemności.
- Relacje: zakochany w Klarze (siostrzenicy Pani Dobrójskiej), przyjaciel i narzędzie w rękach Gustawa.
Wygląd i cechy zewnętrzne
Aleksander Fredro nie poświęca miejsca na szczegółowy opis fizyczny Albina, ponieważ jego wygląd definiuje mowa ciała i wiecznie cierpiętnicza mina. Na scenie pojawia się jako człowiek całkowicie zdruzgotany, gotowy do wylewania łez przy najmniejszej prowokacji. Jego postawa, gestykulacja i sposób bycia od pierwszych chwil sygnalizują widzowi, że ma do czynienia z postacią komediową. To typ człowieka, który swoim samym wejściem ogłasza światu publiczną żałobę po własnym sercu.
Portret psychologiczny
Skrajna uczuciowość i płaczliwość
Albin płacze niemal bez przerwy. Fredro zbudował tę postać na jednym, mocno wyostrzonym rysie: łzawości, która z czasem staje się mechanicznym odruchem. Kiedy Klara rzuca w jego stronę złośliwości, szlachcic nie potrafi się odgryźć. Po prostu wybucha szlochem. Rozmyśla o swojej niedoli z namaszczeniem kogoś, kto cierpi zawodowo.
Zawsze okrutna! zawsze nieczuła!
Te słowa idealnie podsumowują jego codzienną komunikację z ukochaną.
Bierność i brak inicjatywy
Podczas gdy Gustaw planuje i działa, Albin wyłącznie czeka na cud. Naiwnie liczy, że miłość okaże się silniejsza niż śluby panieńskiePrzysięga złożona przez Anielę i Klarę, polegająca na wiecznej nienawiści do rodu męskiego i odmowie małżeństwa.. Nie podejmuje żadnej realnej próby przełamania oporu dziewczyny. Nie szuka sprzymierzeńców, nie używa logicznych argumentów. Jego jedyną strategią jest ostentacyjne demonstrowanie bólu. Klara pozostaje na te zabiegi całkowicie obojętna.
Naiwność i podatność na manipulację
Bohater daje się prowadzić za rękę. Gustaw bez trudu wciąga go w swoją skomplikowaną intrygęNiejawne, podstępne działanie postaci mające na celu pokrzyżowanie planów innych bohaterów lub osiągnięcie własnych korzyści., a Albin posłusznie wykonuje polecenia, zupełnie nie rozumiejąc ich celu. Gdy sytuacja wymyka się spod kontroli, wpada w panikę. Jego łatwowierność nie wynika z braku inteligencji. Cały jego świat wewnętrzny kręci się wokół jednego uczucia, co całkowicie wyłącza u niego zdolność chłodnej kalkulacji.
Ślepe uwielbienie dla Klary
Dziewczyna jest dla niego absolutnym bóstwem. Niezależnie od tego, jak źle go traktuje, Albin znajduje dla niej usprawiedliwienie. Wyśmiewanie tłumaczy kapryśnością wdzięku, a w odrzuceniu szuka ukrytych sygnałów czułości. Ta idealizacja ma wymiar komiczny. Albin kocha wyobrażenie o Klarze, a nie złośliwą, twardo stąpającą po ziemi dziewczynę z krwi i kości.
Postać Albina to bezpośrednia parodia bohatera sentymentalnegoPrąd literacki z przełomu XVIII i XIX wieku, stawiający w centrum uczucia, naturę i wewnętrzne przeżycia jednostki. i romantycznego. Fredro pisał swoją komedię w czasach, gdy Europa zaczytywała się w „Cierpieniach młodego Wertera” Goethego. Albin jest krzywym zwierciadłem dla tych wszystkich nieszczęśliwych, łkających kochanków – pokazuje, że w prawdziwym życiu taka postawa budzi raczej śmiech niż współczucie.
Ewolucja bohatera
Albin nie przechodzi głębokiej przemiany wewnętrznej. Nie dojrzewa, nie uczy się na błędach i nie wyciąga wniosków ze swoich porażek. Zmienia się wyłącznie jego nastrój, ściśle uzależniony od zachowania Klary. Kiedy dziewczyna zaczyna patrzeć na niego łaskawszym okiem, szlachcic natychmiast rozkwita. Jego radość jest równie gwałtowna i przerysowana co wcześniejsza rozpacz.
Finał przynosi mu upragnioną wzajemność i perspektywę małżeństwa. Otrzymuje to szczęście w prezencie. To produkt uboczny cudzego sprytu, a nie efekt jego własnych starań.
Ocena postaci
Dla współczesnego czytelnika Albin to przede wszystkim doskonałe studium komizmu postaciRodzaj komizmu oparty na przerysowaniu cech charakteru, wyglądu lub zachowania bohatera, często tworzący kontrast z otoczeniem.. Zestawienie go z pewnym siebie, energicznym Gustawem bezlitośnie demaskuje bezużyteczność postawy opartej na samym cierpieniu. Fredro ustami swoich bohaterów udowadnia, że miłość wymaga odwagi i działania. Albin nie jest postacią negatywną. Budzi sympatię wymieszaną z politowaniem. Jego bezradność bawi, a szczerość uczuć sprawia, że ostatecznie kibicujemy mu w drodze do ołtarza.