W małym dworku - streszczenie krótkie i szczegółowe

Streszczenie w pigułce

W dworku w Kozłowicach zjawia się kuzynka Aneta, by zaopiekować się Zosią i Amelką po nagłej śmierci ich matki, Anastazji Nibek. Dziewczynki wcale nie noszą żałoby. Razem z kuzynem-poetą, Jęzorym Pasiukowskim, organizują seans spirytystyczny. Niespodziewanie wywołują ducha Anastazji. Zjawa oświadcza, że zmarła na raka wątroby, czemu stanowczo przeczy jej mąż, Dyapanazy Nibek, przekonany, że sam ją zastrzelił za zdrady. Duch wdaje się w dyskusje z domownikami, ujawniając swoje rzekome romanse, między innymi z zarządcą majątku, Kozdroniem. Sytuacja w dworku staje się coraz bardziej absurdalna. Zjawa nakazuje mężowi i kochankowi lekturę swojego sekretnego dziennika. W międzyczasie duch matki namawia Zosię i Amelkę do wypicia trucizny z brązowej butelki. Mężczyźni czytają pamiętnik, odkrywając w nim same obelgi pod swoim adresem. Jęzory, odrzucony przez ducha, wyznaje miłość Anecie. Dziewczynki posłusznie wypijają truciznę i umierają na łóżku. Dyapanazy odkrywa ich ciała tuż po otrzymaniu radosnej nowiny o wysokich cenach zboża. Zrozpaczony ojciec strzela sobie w głowę. Przy życiu pozostają jedynie Aneta i Jęzory, gotowi rozpocząć nowy rozdział bez ingerencji zaświatów.

Streszczenie szczegółowe

AKT I

Akcja rozpoczyna się w saloniku dworku państwa Nibków w Kozłowicach. Niedawno w niewyjaśnionych okolicznościach zmarła tam pani domu, Anastazja Nibek. Do majątku przybywa kuzynka Aneta. Kobieta ma zaopiekować się osieroconymi córkami zmarłej: Zosią i Amelką. Szybko odkrywa, że dziewczynki w ogóle nie przeżywają straty. Zamiast nosić żałobę, bezlitośnie kpią z naiwności nowej opiekunki.

Siostry wspólnie z kuzynem, niespełnionym poetą Jęzorym Pasiukowskim, uosabiającym dekadentyzmPostawa charakteryzująca się poczuciem bezsensu, zniechęceniem do życia i wiarą w upadek kultury., organizują seans spirytystycznySpotkanie, którego uczestnicy próbują nawiązać kontakt z duchami zmarłych, popularne na przełomie XIX i XX wieku.. Ku ich własnemu zdumieniu, zabawa przynosi efekt. W pokoju materializuje się Widmo Anastazji. Zjawa jest spokojna i rzeczowa. Oświadcza wprost:

Umarła z własnej woli. Nie zabiłam się ani nikt mnie nie zabił. Chciałam umrzeć i umarłam. Zrobił mi się rak w wątrobie.

Jęzory cierpi na twórczą niemoc i brak gotówki. Prosi dziewczynki o dotrzymanie mu towarzystwa, ale te wolą zeswatać go z Anetą. Do salonu wpada Dyapanazy Nibek. Widząc ducha żony, od razu oświadcza, że to on ją zabił. Powodem miała być jej zdrada z Jęzorym. Widmo wyprowadza go z błędu. Anastazja przyznaje się do romansu, ale jej kochankiem miał być Ignacy Kozdroń.

Oburzony Dyapanazy nie wierzy w ani jedno słowo zjawy. Jęzory również czuje się dotknięty – domaga się, by zmarła potwierdziła ich rzekomy związek. Wtedy w saloniku zjawia się sam Kozdroń, miejscowy oficjalistaPracownik dworski zajmujący się administracją i zarządzaniem majątkiem ziemskim.. Anastazja przy wszystkich wskazuje go jako swojego kochanka. Mężczyzna jest w szoku, podobnie jak Jęzory, który właśnie dowiedział się o istnieniu rywala. Chwilę później wbiega Maszejko, współpracownik Kozdronia. Przynosi absurdalną wieść: wszystkie dworskie suki zborsuczyły się z kundlami. Anastazja uprzejmie dziękuje Maszejce za to, że za życia ułatwiał jej potajemne schadzki.

AKT II

Poranek przenosi bohaterów do pięknego ogrodu przed dworkiem. Trwa śniadanie. Jęzory z entuzjazmem ogłasza, że odzyskał wenę twórczą. Kiedy Aneta zabiera dziewczynki na lekcję gry na pianinie, Dyapanazy dzieli się z Kozdroniem swoimi podejrzeniami. Pan domu uważa, że zarządca jest biologicznym ojcem Zosi. Urażony pracownik grozi natychmiastowym odejściem z pracy. Nibek szybko wycofuje się z oskarżeń i przeprasza.

Przy stole niespodziewanie wyrasta Anastazja. Na widok zmarłej żony Dyapanazy idzie po wódkę. Zjawa wykorzystuje ten moment, by uspokoić Kozdronia – to nie on spłodził Zosię. Przypomina mu również o swoim sekretnym dzienniku i prosi, by przeczytał go wspólnie z jej mężem.

Gdy Nibek wraca z alkoholem, Kozdroń oficjalnie przyznaje się do romansu. Zaprzecza jednak ojcostwu, powołując się na zapiski zmarłej. Jęzory wciąż walczy o uwagę zjawy. Uważa Anastazję za swoją największą muzęW sztuce: osoba (najczęściej kobieta) będąca źródłem natchnienia dla artysty. i upiera się, że to on dzielił z nią łoże. Dyapanazy woli jednak wierzyć duchowi niż poecie.

Sytuację komplikuje kolejne wyznanie zjawy. Anastazja zdradza, że uśmierzała ból wątroby, zażywając opiumSubstancja psychoaktywna otrzymywana z maku, w przeszłości często używana jako silny środek przeciwbólowy i odurzający.. Przez narkotyczne wizje sama nie pamięta, z kim dokładnie sypiała. Dopuszcza myśl, że Jęzory mówi prawdę. Ta informacja układa się w głowie Dyapanazego w nową całość: dochodzi do wniosku, że zastrzelił żonę, gdy ta spała odurzona narkotykiem.

Duch wysyła mężczyzn do lektury dziennika. Do zjawy dołączają Zosia i Amelka. Towarzyszy im Jęzory, który deklamuje swój najnowszy wiersz. Utwór jest fatalny pod względem warsztatowym, ale niesie mroczne przesłanie – przepowiada samobójczą śmierć obu dziewczynek. Anastazja wzrusza się poezją i radzi kuzynowi, by ożenił się z Anetą. Chwilę później, w trakcie niewinnej zabawy, duch matki wydaje córkom makabryczne polecenie. Mają pójść w nocy do spiżarni i wypić po połowie zawartość brązowej butelki.

AKT III

Finał dramatu rozgrywa się w sypialni Zosi i Amelki. W innej części domu Kozdroń i Nibek w pocie czoła studiują pamiętnik Anastazji. Lektura nie przynosi im ulgi. Zapiski pełne są obelg i kompromitujących opinii na temat ich obu, a także Jęzorego.

Poeta dowiaduje się o treści dziennika i wpada w rozpacz. Widmo postanawia go pocieszyć. Zjawa wyznaje, że notatki to stek kłamstw, a Jęzory był jedyną prawdziwą miłością jej życia. Odrzuciła jego uczucie tylko dlatego, by nie niszczyć mu przyszłości – wiedziała, że jako artysta będzie potrzebował żywych kobiet.

Podbudowany słowami ducha, Jęzory idzie za jej wcześniejszą radą i wyznaje miłość Anecie. Praktyczna kuzynka przyjmuje oświadczyny z entuzjazmem. Rzuca się poecie na szyję, ale ich namiętny pocałunek przerywa wejście Zosi i Amelki. Siostry realizują polecenie matki. Wypijają truciznę z brązowej butelki i spokojnie kładą się do łóżka.

Do pokoju wpada rozemocjonowany Dyapanazy. Właśnie otrzymał fantastyczne wieści z giełdy – cena zboża poszybowała w górę. Mężczyzna orientuje się jednak, że jego córki nie śpią, lecz nie żyją. Zderzenie wielkiego sukcesu finansowego z osobistą tragedią tworzy czystą groteskęKategoria estetyczna łącząca w sobie elementy sprzeczne, np. komizm z tragizmem, absurd z realizmem.. Zrozpaczony ojciec krzyczy:

I wtedy to mnie spotyka, kiedy zboże jest po 162 i kiedy mógłbym naprawdę zostać bogatym człowiekiem i dać im wszystko.

Aneta natychmiast łączy śmierć dzieci z wizytami Anastazji. Gdy Widmo pojawia się w sypialni, Jęzory oskarża je o dzieciobójstwo. Nazywa swoją dawną miłość do zmarłej największym życiowym upadkiem. Duch ma jednak gotowe wytłumaczenie. Twierdzi, że uratowała córki przed zepsuciem – gdyby nie Aneta, Jęzory z pewnością by je uwiódł.

Makabryczną scenę przerywa służący Marceli, który przynosi świeżo upieczone ciasteczka dla dziewczynek. Zostaje brutalnie wyrzucony przez Nibka. Dyapanazy uznaje, że stracił wszystko. Wyciąga pistolet i strzela sobie w głowę.

Na placu boju zostają tylko Aneta i Jęzory. Kobieta z zimną krwią podsumowuje sytuację. Zwraca się do poety słowami, które kończą ten absurdalnySytuacja lub wypowiedź pozbawiona logicznego sensu, często wykorzystywana w literaturze do ukazania bezsensu ludzkiej egzystencji. dramat:

Nie ma już widm między nami. Są tylko trupy i ludzie żyjący. Zaczynamy nowe życie.