Bilbo Baggins - jako przyjaciel
Bilbo Baggins, główny bohater powieści „Hobbit, czyli tam i z powrotem”, na początku wyprawy wcale nie szukał przyjaciół. To właśnie relacje z krasnoludami i czarodziejem Gandalfem stały się jednak kluczowym elementem jego wewnętrznej przemiany. Artykuł pokazuje, jak hobbit z wygodnego domatora zmienił się w lojalnego i odważnego towarzysza, gotowego do poświęceń dla dobra kompanii.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 3 min
Spis treści
Od domatora do towarzysza podróży
Bilbo Baggins to postać, która na początku książki wydaje się całkowitym przeciwieństwem bohatera. Ceni sobie spokój, dobrą kuchnię i wygodne fotele w swojej norce pod Pagórkiem. Nie marzy o przygodach. Wszystko zmienia się, gdy czarodziej Gandalf i gromada krasnoludów zjawiają się w jego domu, proponując mu udział w niebezpiecznej wyprawie.
Początkowo Bilbo traktuje swoich gości z rezerwą. Zgadza się na podróż głównie z powodu obietnicy skarbu i roli włamywaczaW świecie Tolkiena to nie zwykły złodziej, ale osoba zwinna i sprytna, zdolna do cichego poruszania się i otwierania zamków. Krasnoludy potrzebowały kogoś takiego, by odzyskać skarb strzeżony przez smoka.. Jednak wspólne niebezpieczeństwa, trudy i przygody sprawiają, że między hobbitem a jego towarzyszami rodzi się prawdziwa więź.
Lojalność sprawdzona w działaniu
Bilbo wielokrotnie udowodnił, że jest wspaniałym przyjacielem. Jego odwaga i spryt nie raz ratowały krasnoludom życie. To właśnie on, a nie potężni wojownicy, okazywał się kluczową postacią w najtrudniejszych chwilach.
Ratunek w Mrocznej Puszczy
Gdy krasnoludy wpadły w pułapkę olbrzymich pająków, to Bilbo, używając magicznego pierścienia i swojego małego mieczyka, uratował ich z opresji. Ryzykował własne życie, by ocalić przyjaciół, którzy po tym wydarzeniu zaczęli patrzeć na niego z prawdziwym podziwem. Później, gdy kompania trafiła do niewoli u leśnych elfów, to hobbit opracował sprytny plan ucieczki w beczkach.
Trudna decyzja z Arkenstonem
Największym testem przyjaźni była sprawa Arkenstonu – najcenniejszego klejnotu Samotnej Góry. Kiedy przywódca krasnoludów, Thorin, uległ „smoczej chorobie”, czyli obsesyjnej chciwości, Bilbo podjął trudną decyzję. Wykradł klejnot i oddał go ludziom i elfom, aby zapobiec krwawej bitwie. Choć Thorin uznał to za zdradę, hobbit kierował się troską o przyjaciela i chęcią ocalenia go przed nim samym.
Najważniejsze relacje Bilba
Podczas wyprawy Bilbo nawiązał kilka głębokich przyjaźni, które na zawsze go odmieniły. Szczególnie ważne były dwie relacje: z Gandalfem i Thorinem.
Gandalf – mentor i przewodnik
Gandalf był jedyną osobą, która od początku wierzyła w ukryty potencjał hobbita. To on dostrzegł w Bilbie odwagę i spryt. Ich relacja opierała się na zaufaniu i wzajemnym szacunku. Kiedy czarodziej musiał na pewien czas opuścić kompanię, Bilbo był tym głęboko zasmucony, co pokazuje, jak bardzo zżył się ze swoim mentorem.
Thorin Dębowa Tarcza – od nieufności do szacunku
Relacja Bilba z Thorinem była najbardziej złożona. Dumny król krasnoludów początkowo nie ufał hobbitowi i traktował go z góry. Jednak bohaterskie czyny Bilba stopniowo zdobywały jego szacunek. Kulminacją ich przyjaźni była scena na łożu śmierci Thorina, który w ostatnich słowach docenił wartość hobbita.
„Więcej dobrego tkwi w tobie, niż sam się domyślasz, synu miłego Zachodu. Masz odwagę i rozum połączone ze sobą we właściwej mierze. Świat byłby weselszy, gdyby więcej jego mieszkańców tak jak ty ceniło dobre jadło, zabawę i śpiew wyżej niż górę złota”.
Po śmierci przyjaciela Bilbo długo nie mógł dojść do siebie. Jego smutek był dowodem na to, jak głęboka więź połączyła hobbita i króla krasnoludów.