Bard
Bard to potomek dawnych władców miasta Dal i najszlachetniejszy człowiek opisany w powieści „Hobbit, czyli tam i z powrotem”. Ten ponury, ale niezwykle odważny łucznik staje na czele obrony Esgaroth i celnym strzałem pokonuje smoka Smauga. Po wielkiej bitwie bohater odbudowuje swoje zniszczone królestwo, przywracając pokój między ludźmi, elfami i krasnoludami.
Autor: Karolina Marlęga
Czas czytania: 3 min
Spis treści
Kim jest Bard i skąd pochodzi?
Bard to najszlachetniejszy przedstawiciel rasy ludzkiej w całej książce. Wywodzi się z królewskiego rodu. Jego przodkowie zbudowali miasto Dal i rządzili nim przez lata.
Niestety, osada znajdowała się bardzo blisko Samotnej GóryDawna siedziba krasnoludów, którą zajął smok Smaug, kradnąc ich ogromne skarby.. Z tego powodu została doszczętnie zniszczona przez potwora, a ocaleni ludzie musieli szukać nowego domu.
Bohaterska obrona Miasta na Jeziorze
Ta ważna postać pojawia się w fabule dość późno. Poznajemy go dopiero wtedy, gdy smok atakuje EsgarothInaczej Miasto na Jeziorze. Drewniana osada zbudowana na palach wbitych w dno jeziora.. Bard dowodzi oddziałem łuczników i jako jedyny nie ucieka w panice przed ziejącą ogniem bestią.
„(…) wśród płonących domów jeden oddział łuczników trwał jeszcze na stanowisku. Ich dowódcą był Bard, człowiek o ponurym głosie i ponurej twarzy, ten, któremu przyjaciele wyrzucali, że prorokuje powodzie i pomór ryb, lecz którego szanowali za uczciwość i męstwo. Bard był potomkiem – choć w odległym pokoleniu – Giriona (…). Tej więc nocy Bard strzelał ze swego olbrzymiego cisowego łuku, póki nie pozostała mu ostatnia już strzała”.
To właśnie Bardowi udaje się ostatecznie zgładzić smoka. Pomaga mu w tym stary drozd. Ptak podsłuchał wcześniej rozmowę Bilba z krasnoludami i poznał słaby punkt potwora.
Drozd podlatuje do łucznika i podpowiada mu, by wycelował w nieopancerzone miejsce pod lewą piersią smoka. Ostatnia strzała Barda trafia idealnie w cel, a Smaug runie martwy do wody.
Prawdziwy przywódca, a nie chciwy władca
Po tym wielkim wyczynie mieszkańcy Esgaroth chcą natychmiast koronować Barda na króla. Obecny władca miasta boi się utraty stanowiska. Sprytnie proponuje, aby bohater wrócił do zrujnowanego Dal i tam założył swoje królestwo.
Bard nie pragnie jednak władzy dla samej władzy. Zależy mu na sprawiedliwości i pomocy poszkodowanym ludziom. Planuje wyprawę pod Samotną Górę, aby odzyskać część zrabowanego złota i odbudować zniszczone osady.
Wykazuje się też ogromnym rozsądkiem. Zamiast działać samotnie, prosi o wsparcie króla leśnych elfówPlemię zamieszkujące Mroczną Puszczę. Były mniej mądre od elfów wysokiego rodu, ale świetnie władały magią i łukami.. Dzięki temu ocaleni z pożaru ludzie szybko otrzymują jedzenie i schronienie.
Szacunek innych ras i odbudowa królestwa
Bard szybko zdobywa zaufanie innych plemion. Kruk Roak wprost doradza Thorinowi, by rozmawiał właśnie z pogromcą smoka, a nie z chciwym władcą Esgaroth.
„Jeśli chcecie posłyszeć moją radę, ufajcie nie władcy Miasta na Jeziorze, lecz raczej temu człowiekowi, który strzałą z łuku zabił smoka. To Bard z rodu Giriona, pana doliny Dal, mąż ponury, lecz uczciwy. Po długich wiekach nieszczęść doczekamy się znów pokoju między krasnoludami, ludźmi i elfami”.
Bitwa Pięciu Armii to wielkie starcie pod koniec książki. Ludzie, elfy i krasnoludy musieli połączyć siły, aby pokonać wspólną armię goblinów i wargów.
Słowa kruka okazują się prorocze. Po wygranej Bitwie Pięciu Armii Bard otrzymuje część smoczego skarbu. Te bogactwa prawnie należały się jego przodkom.
Pieniądze przeznacza na szybką odbudowę miasta Dal. Dolina znów staje się bezpieczna i bogata, a zjeżdżają do niej ludzie z różnych stron świata. Bard udowadnia, że jest mądrym i sprawiedliwym władcą, który potrafi zjednoczyć zwaśnione rasy.