Opowiadania - Edgar Allan Poe - streszczenie krótkie i szczegółowe

Streszczenie w pigułce

Edgar Allan Poe zbudował swoją literacką wielkość na krótkich formach, z których każda przypomina precyzyjnie skonstruowany mechanizm grozy. Omawiane teksty łączy kilka obsesyjnych motywów: strach przed pozorną śmiercią, niewiarygodny narrator oraz zamknięta przestrzeń działająca jak śmiertelna pułapka. W Zagładzie domu Usherów bezimienny narrator odwiedza chorego przyjaciela, Roderika Ushera. Staje się tam świadkiem pochowania żywcem jego siostry Madeline, która ostatecznie wraca z grobu, by pociągnąć brata za sobą w objęcia śmierci. Serce oskarżycielem to z kolei mroczna spowiedź mordercy. Zabija on starca z powodu jego przerażającego „sępiego oka”, a ciało ukrywa pod podłogą. Morderca powoli traci zmysły, słysząc urojone bicie serca ofiary, aż w końcu sam wydaje się w ręce policji. W Masce Czerwonego Moru książę Prospero zamyka się z tysiącem dworzan w ufortyfikowanym opactwie, by przeczekać szalejącą zarazę. Organizuje dekadencki bal maskowy, ale szybko przekonuje się, że przed śmiercią nie chronią żadne mury. Studnia i wahadło przenosi czytelnika do lochów hiszpańskiej inkwizycji. Uwięziony w ciemnościach człowiek musi stawić czoło wahadłu z ostrzem, które z każdym ruchem opada coraz niżej nad jego ciałem. Trzy z tych historii kończą się całkowitą zagładą, a tylko w ostatniej bohater cudem unika śmierci.

Streszczenie szczegółowe

Zagłada domu Usherów - streszczenie szczegółowe

Bezimienny narrator otrzymuje rozpaczliwy list od Roderika Ushera, przyjaciela z lat szkolnych. Roderick błaga o odwiedziny, skarżąc się na dotkliwą chorobę ciała i umysłu. Narrator wyrusza w podróż. Już pierwsze spojrzenie na posiadłość Usherów napełnia go irracjonalnym lękiem. Dom przypomina żywy, gnijący organizm. Przez całą fasadę, od dachu aż po fundamenty, biegnie ledwo widoczna rysa. Mroczny staw otaczający budynek odbija jego obraz, potęgując upiorne wrażenie.

Roderick to wrak człowieka. Cierpi na hiperestezjęPrzeczulica; chorobliwa, nadmierna wrażliwość zmysłów na bodźce zewnętrzne. - jego zmysły pracują na granicy bólu. Nie toleruje ostrego światła, zapachów kwiatów ani większości dźwięków. Mieszka z nim siostra bliźniaczka, Madeline. Kobieta choruje na katalepsjęZaburzenie objawiające się zesztywnieniem mięśni i brakiem reakcji na bodźce, przypominające stan śmierci klinicznej.. Narrator dostrzega, że Roderick panicznie boi się utraty siostry. Wie, że jest ona ostatnią żywą krewną, a jej śmierć będzie oznaczać koniec rodu.

Kilka dni później Madeline zapada w głęboki letarg. Roderick uznaje ją za martwą. Prosi przyjaciela o pomoc w tymczasowym złożeniu ciała w podziemnym skarbcu. Tłumaczy to obawą przed lekarzami, którzy mogliby wykraść zwłoki do badań. Mężczyźni znoszą trumnę do krypty. Przed przybiciem wieka narrator patrzy na twarz zmarłej i zauważa uderzające podobieństwo między rodzeństwem. Roderick wyznaje wtedy, że byli bliźniakami.

Po pogrzebie atmosfera gęstnieje. Roderick popada w obłęd. Krąży bez celu po korytarzach i wpatruje się w pustą przestrzeń. Narrator również zaczyna ulegać paranoi. Pewnej burzliwej nocy wichura uderza w mury posiadłości. Aby uspokoić przyjaciela, narrator czyta mu na głos średniowieczny romans rycerskiŚredniowieczny gatunek literacki opowiadający o niezwykłych przygodach, heroicznych czynach i miłości rycerzy.. Nagle fikcja splata się z rzeczywistością. Dźwięki opisywane w książce - trzask łamanego drewna, metaliczny zgrzyt - rozlegają się w głębi domu.

Roderick zrywa się z krzesła. Szepcze, że słyszał te hałasy od wielu dni. Zrozumiał, że pochowali Madeline żywcem. Drzwi sypialni otwierają się z hukiem. Na progu stoi Madeline w zakrwawionym całunie. Ostatkiem sił rzuca się na brata. Oboje padają martwi na podłogę. Narrator w panice ucieka z przeklętego miejsca. Kiedy odwraca się za siebie, widzi, jak pęknięcie w fasadzie gwałtownie się rozszerza. Dom Usherów zapada się i znika w czarnych wodach stawu.

Serce oskarżycielem - streszczenie szczegółowe

Narrator od pierwszych słów desperacko próbuje udowodnić swoją poczytalność. Tłumaczy, że jego zmysły uległy wyostrzeniu, a nie stępieniu. To właśnie ta chorobliwa wrażliwość popchnęła go do zbrodni. Ofiarą jest stary człowiek, z którym mieszka. Narrator nie czuje do niego nienawiści, nie pragnie jego majątku. Motywem morderstwa jest wyłącznie oko starca - blade, zasnute błoną, przypominające oko sępa. Spojrzenie tego oka mrozi krew w żyłach narratora, budząc w nim czystą grozę psychologicznąOdmiana horroru, w której źródłem strachu nie są zjawiska nadprzyrodzone, lecz ludzki umysł i jego zaburzenia..

Przez siedem kolejnych nocy morderca zakrada się do sypialni ofiary. Działa z przerażającą, metodyczną precyzją. Wsuwa do pokoju latarnię tak, by nie przepuściła ani jednego promienia światła. Obserwuje śpiącego. Starzec śpi spokojnie, jego oko pozostaje zamknięte. Narrator wycofuje się, ponieważ nie potrafi zabić człowieka - chce zniszczyć tylko to przeklęte oko.

Ósmej nocy starzec budzi się zaniepokojony. Siada na łóżku i nasłuchuje w mroku. Narrator stoi w bezruchu przez całą godzinę. W końcu uchyla przesłonę latarni, a pojedynczy promień światła pada prosto na otwarte, sępie oko.

Zabójca zaczyna słyszeć głuche, rytmiczne dudnienie. Uznaje, że to bicie przerażonego serca starca. Dźwięk narasta, doprowadzając narratora do furii. Rzuca się na ofiarę i dusi ją ciężkim materacem. Następnie z zimną krwią ćwiartuje ciało w balii, by nie zostawić śladów krwi, a szczątki ukrywa pod deskami podłogi. Nad ranem do drzwi puka policja. Sąsiad usłyszał w nocy krzyk i wezwał patrol. Narrator jest pewny siebie. Oprowadza funkcjonariuszy po domu, a na koniec stawia krzesła w pokoju zbrodni, dokładnie nad ukrytym ciałem.

Podczas swobodnej rozmowy narrator znów zaczyna słyszeć bicie serca. Dźwięk staje się coraz głośniejszy i wyraźniejszy. Policjanci zdają się niczego nie zauważać, co doprowadza mordercę do skrajnej paranoi. Jest przekonany, że funkcjonariusze słyszą dudnienie i celowo z niego drwią. Nie wytrzymuje napięcia. Zrywa się z krzesła, przyznaje do winy i każe zerwać deski podłogi. Poe urywa opowieść w tym momencie. Narrator niewiarygodnyTyp narratora, którego relacja jest zniekształcona przez jego stan psychiczny, kłamstwa lub ograniczoną wiedzę. sam wydał na siebie wyrok.

Maska Czerwonego Moru - streszczenie szczegółowe

Fikcyjna zaraza, zwana Czerwonym Morem, dziesiątkuje kraj. Choroba zabija w ciągu pół godziny, powodując obfite krwawienie z porów skóry. Książę Prospero postanawia oszukać przeznaczenie. Zamyka się w ufortyfikowanym opactwie wraz z tysiącem zdrowych i bogatych dworzan. Bramy zostają zaspawane. Na zewnątrz szaleje śmierć, a wewnątrz trwa nieustanna zabawa. Po kilku miesiącach izolacji książę wydaje wspaniały bal maskowy.

Impreza odbywa się w siedmiu niezwykłych komnatach, ułożonych w amfiladzieSzereg pomieszczeń połączonych drzwiami umieszczonymi w jednej linii, popularny w architekturze pałacowej. ze wschodu na zachód. Każda ma inny kolor dekoracji i witraży: niebieski, purpurowy, zielony, pomarańczowy, biały i fioletowy. Siódma komnata różni się od pozostałych. Jest czarna, ale jej okna mają barwę głębokiej czerwieni. W tym mrocznym pomieszczeniu stoi potężny, hebanowy zegar. Kiedy wybija pełną godzinę, jego dźwięk jest tak upiorny, że orkiestra milknie, a tancerze zamierają w przerażeniu.

O północy wśród gości pojawia się nowa, wysoka postać. Jej kostium do złudzenia przypomina ofiarę Czerwonego Moru - twarz pokrywają plamy, a całun jest umazany krwią. Książę Prospero wpada w furię. Uznaje to za ponury żart i rozkazuje zdemaskować intruza. Nikt jednak nie ma odwagi do niego podejść. Zjawa powoli mija kolejne komnaty. Prospero, dzierżąc w dłoni obnażony sztylet, rusza w pościg.

Książę dopada nieznajomego w ostatniej, czarnej komnacie. Zanim zdąży zadać cios, wydaje z siebie przeraźliwy krzyk i pada martwy. Zrozpaczeni dworzanie rzucają się na zjawę. Zdzierają z niej maskę i całun, ale pod materiałem nie znajdują żadnego fizycznego ciała. Czerwony Mor przeniknął do twierdzy. Goście padają martwi jeden po drugim w kałużach krwi. Zegar zatrzymuje się wraz ze śmiercią ostatniego człowieka.

I Ciemność, i Zniszczenie, i Czerwony Mor niepodzielnie zawładnęły wszystkim.

Studnia i wahadło - streszczenie szczegółowe

Narrator odzyskuje przytomność w całkowitych ciemnościach. Pamięta jedynie wyrok skazujący, wydany przez sędziów hiszpańskiej inkwizycjiInstytucja kościelno-państwowa w Hiszpanii, znana z brutalnych metod śledczych i surowych wyroków za herezję. w ToledoMiasto w środkowej Hiszpanii, historyczna siedziba władz kościelnych i ważny ośrodek działań inkwizycji.. Pełzając po omacku, bada swoją celę. Kamienna podłoga jest śliska. W pewnym momencie więzień potyka się i upada na krawędzi głębokiej przepaści. Rzuca w dół odłamek muru i długo czeka na dźwięk uderzenia o wodę. Zrozumiał, że w ciemnościach czekała na niego studnia.

Po zapadnięciu w krótki sen narrator budzi się w nowej sytuacji. Jest mocno przywiązany do drewnianej ramy. Celę oświetla teraz słaby blask. Mężczyzna zauważa, że po podłodze biegają ogromne szczury. Kiedy unosi wzrok, dostrzega pod sufitem tytułowe wahadło. To potężny, żelazny półksiężyc z ostrym jak brzytwa ostrzem. Wahadło powoli się kołysze, a z każdym ruchem mechanizm opuszcza je o kilka centymetrów w dół. Ostrze jest wycelowane prosto w serce więźnia.

Skazaniec zachowuje resztki zimnej logiki, próbując przechytrzyć motyw pułapkiCzęsty w literaturze grozy schemat fabularny, w którym bohater zostaje uwięziony w przestrzeni bez wyjścia.. Sięga po resztki pikantnego mięsa, które strażnicy zostawili mu do jedzenia, i wciera je w sznury krępujące jego ciało. Głodne szczury natychmiast oblegają więźnia i zaczynają przegryzać więzy. Kiedy wahadło opada tak nisko, że ostrze przecina materiał koszuli, ostatnie włókna sznura pękają. Narrator zsuwa się z ramy w ułamku sekundy przed śmiertelnym cięciem.

Jego triumf jest jednak chwilowy. Wahadło zostaje wciągnięte pod sufit, a żelazne ściany celi zaczynają się rozgrzewać do czerwoności. Zmieniają kształt, zwężając przestrzeń i nieubłaganie spychając więźnia w stronę studni. Mężczyzna musi wybrać między spłonięciem żywcem a skokiem w przepaść. W momencie, gdy traci grunt pod nogami i zaczyna spadać, rozlega się potężny huk. Ściany gwałtownie się cofają, a czyjaś dłoń chwyta go za ramię. To generał Lasalle. Wojska francuskie wkroczyły do miasta, kładąc kres rządom inkwizycji. To jedyne z omawianych opowiadań, w którym bohater cudem unika śmierci.