Alfred Szklarski - biografia
Alfred Szklarski to znany polski pisarz, który stworzył kultową serię powieści o przygodach Tomka Wilmowskiego. Jego życiorys był pełen dramatycznych wydarzeń, włączając w to udział w powstaniu warszawskim oraz powojenny pobyt w więzieniu. Twórczość autora do dziś uczy młodych czytelników szacunku dla innych kultur i potępia wszelkie formy dyskryminacji.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 3 min
Spis treści
Wczesne życie i edukacja
Alfred Szklarski urodził się 21 stycznia 1912 roku w Chicago. Jego ojciec, Andrzej, był dziennikarzem i emigrantem politycznym. Do Polski przyszły pisarz przyjechał wraz z siostrą w 1926 roku.
Początkowo zamieszkał we Włocławku. Tam ukończył gimnazjum imienia Jana Długosza. Następnie przeniósł się do Warszawy.
W stolicy rozpoczął studia. W latach 1932–1938 uczył się na Wydziale Konsularno-Dyplomatycznym Akademii Nauk Politycznych.
Debiut i pierwsze dzieła
Podczas II wojny światowej Szklarski pisał powieści dla dorosłych. Używał wtedy pseudonimów, takich jak Alfred Bronowski czy Fred Garland. Wydał wtedy między innymi książki „Żelazny pazur” (1942) i „Krwawe diamenty” (1943).
Oficjalnie zadebiutował tuż po wojnie. W 1946 roku wydał powieść sensacyjną zatytułowaną „Gorący ślad”.
W latach 1954–1977 pracował jako redaktor w katowickim wydawnictwie „Śląsk”. To właśnie ta oficyna wydała później w ogromnych nakładach wiele jego najsłynniejszych książek.
Dojrzałość twórcza
Największą sławę przyniosła mu seria książek o przygodach Tomka Wilmowskiego. Pierwsza część, „Tomek w krainie kangurów”, ukazała się w 1956 roku. Łącznie wydano dziewięć tomów tej opowieści.
Ostatnia część przygód Tomka ukazała się pośmiertnie w 1994 roku. Dokończył ją ksiądz Adam Zelga na podstawie notatek pozostawionych przez autora.
Szklarski pasjonował się również kulturą Indian. Wspólnie z żoną Krystyną napisał trylogię „Złoto Gór Czarnych”. Książki te ukazywały się w latach 1974, 1977 i 1979.
Pisarz tworzył też w innych gatunkach. Napisał powieść science-fictionGatunek literatury opowiadający o przyszłości, kosmosie i rozwoju nauki. zatytułowaną „Sobowtór profesora Rawy”. Stworzył również książkę obyczajową „Błędne ognie” o życiu górników.
Kontekst historyczny
Historia mocno wpłynęła na życie pisarza. W sierpniu 1944 roku wstąpił do Armii KrajowejNajwiększa podziemna organizacja zbrojna w Polsce walcząca z okupantem podczas II wojny światowej.. Wziął czynny udział w powstaniu warszawskim.
Po wojnie spotkały go jednak poważne kłopoty. W 1949 roku został skazany na osiem lat więzienia. Powodem były jego publikacje w proniemieckich gazetach podczas okupacji, na przykład w „Nowym Kurierze Warszawskim”.
W czasie wojny Polskie Państwo Podziemne zakazywało publikowania w gazetach kontrolowanych przez Niemców. Złamanie tego zakazu traktowano po wojnie jako współpracę z wrogiem, nawet jeśli teksty nie miały charakteru politycznego.
Szklarski odzyskał wolność w 1953 roku. Po wyjściu z więzienia zamieszkał na stałe w Katowicach.
Spuścizna i znaczenie
W swoich książkach Szklarski zawsze potępiał przemoc. Uczył młodych czytelników szacunku dla innych narodów. Ostro krytykował rasizmDyskryminowanie i gorsze traktowanie ludzi ze względu na ich pochodzenie lub kolor skóry., nacjonalizm i faszyzm.
Za swoją twórczość otrzymał wiele ważnych nagród. W 1968 roku dostał „Orle Pióro”. Trzy lata później przyznano mu słynny Order Uśmiechu.
Alfred Szklarski zmarł 9 kwietnia 1992 roku w Katowicach. Jego książki podróżnicze do dziś bawią i uczą kolejne pokolenia młodzieży.