Niezwykły świat Ani – „Ania z Zielonego Wzgórza” jako powieść o bezdrożach wyobraźni
Wyobraźnia głównej bohaterki powieści „Ania z Zielonego Wzgórza” to jej największy dar i sposób na radzenie sobie z trudną rzeczywistością. Dziewczynka nadaje zwykłym miejscom i roślinom poetyckie nazwy, tworząc wokół siebie magiczną przestrzeń. Zdolność do fantazjowania pozwala jej przetrwać samotność, ale czasami wpędza ją w kłopoty.
Autor: Dorota Blednicka
Czas czytania: 2 min
Ucieczka przed samotnością
Lucy Maud Montgomery stworzyła postać o niezwykłej osobowości. Zanim Ania trafiła na Zielone Wzgórze, nie zaznała prawdziwej miłości ani przyjaźni. Jej codzienność wypełniała ciężka praca przy opiece nad cudzymi dziećmi.
Aby przetrwać ten trudny czas, dziewczynka uciekała w świat fantazji. Wymyślanie historii było jej sposobem na samotność i ciągłe zmęczenie. Stworzyła sobie nawet wymyślone przyjaciółki.
Były to Katie, którą widziała w odbiciu szyby biblioteczki, oraz Violetta, czyli jej własne echo. Te wyimaginowane postacie zastępowały jej prawdziwe relacje z rówieśnikami.
Magia Zielonego Wzgórza
Prawdziwe życie Ani nabrało barw dopiero po przyjeździe do Avonlea. Dziewczynka z całego serca pokochała nowy dom. Szybko zaczęła oswajać otoczenie za pomocą swojej wyobraźni.
Zwykłym roślinom i miejscom nadawała romantyczne, poetyckie nazwy. Kwitnąca pod oknem wiśnia stała się Królową Śniegu. Zwykłą pelargonię w doniczce nazwała Jutrzenką.
Nadawanie przedmiotom lub roślinom cech ludzkich to uosobienieŚrodek stylistyczny polegający na nadawaniu przedmiotom, zwierzętom lub roślinom cech ludzkich.. Ania traktowała drzewa i kwiaty jak swoich prawdziwych przyjaciół.
Razem ze swoją najlepszą przyjaciółką, Dianą Barry, Ania odkrywała kolejne magiczne zakątki. Dziewczynki spacerowały Aleją Zakochanych i bawiły się w Zaciszu Słowika. Zwykły staw zyskał miano Jeziora Lśniących Wód, a strumyk stał się Zwierciadłem Elfów.
Kłopoty z wyobraźnią
Bujna fantazja potrafiła jednak spłatać Ani figla. Zdarzało się, że dziewczynka zbyt mocno wierzyła we własne opowieści. Najlepszym przykładem jest historia Lasu Duchów.
Ania i Diana wymyśliły, że w pobliskim sosnowym lasku straszy duch zamordowanego dziecka. Główna bohaterka tak bardzo wczuła się w tę mroczną historię, że w końcu sama bała się tamtędy przejść po zmroku.
Świat Ani był pełen intensywnych przeżyć. Zwykłe, codzienne wydarzenia nabierały w jej oczach ogromnego znaczenia. Swoje przygody opowiadała w sposób bardzo egzaltowanyPrzesadnie emocjonalny, pełen zachwytu i wzniosłych słów., co często dziwiło dorosłych.
Wyobraźnia Ani to ważny element charakterystykiOpis wyglądu, cech charakteru i zachowania bohatera literackiego. tej postaci. Pokazuje jej wrażliwość, inteligencję i ogromną potrzebę piękna.