Geneza powieści Lucy Maud Montgomery
Lucy Maud Montgomery napisała swoją najsłynniejszą powieść, inspirując się prawdziwą pomyłką przy adopcji sierot na Wyspie Księcia Edwarda. Rękopis książki został początkowo odrzucony przez pięć wydawnictw i przeleżał rok w pudełku po kapeluszu. Po wydaniu w 1908 roku historia rudowłosej dziewczynki niespodziewanie odniosła ogromny międzynarodowy sukces.
Autor: Dorota Blednicka
Czas czytania: 4 min
Spis treści
Prawdziwa historia z Wyspy Księcia Edwarda
Lucy Maud Montgomery pisała książkę od wiosny 1904 do października 1905 roku. Pomysł na fabułę zaczerpnęła z prawdziwego wydarzenia z 1892 roku. Wtedy to gazety na Wyspie Księcia EdwardaProwincja w Kanadzie, w której urodziła się autorka i gdzie toczy się akcja powieści. szukały rodzin dla sierot z Anglii.
Krewni pisarki, Pierce i Rachel MacNeillowie z miejscowości Cavendish, postanowili zaadoptować chłopca. Podobną decyzję podjęło inne małżeństwo, John i Anne Clarkowie. 22 września mężczyźni pojechali na stację kolejową w Halifax po odbiór dzieci.
Na miejscu czekała na nich niespodzianka. Zamiast dwóch chłopców, zastali pięciolatka i trzyletnią dziewczynkę. Z kartek przypiętych do ubrań wynikało, że chłopiec ma trafić do Clarków, a dziewczynka do MacNeillów. Ta pomyłka stała się fundamentem opowieści o Ani.
Motyw pomyłki przy adopcji to świetny punkt wyjścia dla fabuły. W literaturze nazywamy to zawiązaniem akcji – momentem, który uruchamia całą lawinę późniejszych wydarzeń.
Trudne początki i pudełko po kapeluszu
Gotowy rękopisTekst napisany przez autora odręcznie lub na maszynie, przed wydrukowaniem w formie książki. autorka wysłała do pięciu różnych wydawnictw. Wszystkie odrzuciły powieść. Zawiedziona pisarka schowała tekst do starego pudła po kapeluszu i rzuciła na dno szafy.
Planowała skrócić historię i wydać ją w gazecie jako powieść w odcinkachUtwór publikowany fragmentami w czasopismach, bardzo popularny format w XIX i na początku XX wieku.. Po roku przypadkiem natrafiła na swoje notatki. Zaczęła je czytać i uznała, że tekst jest naprawdę dobry. Poprawiła go i wysłała do kolejnego wydawcy.
W liście do przyjaciela, Ephraima Webera, z 2 maja 1907 roku pisała:
Przez całą jesień i zimę pracowałam nad książką. Nie pisnęłam o tym nikomu ani słowa, bo bałam się, iż nie znajdę dla niej wydawcy. Gdy wszystko było gotowe, posłałam egzemplarz do bostońskiego wydawnictwa (...) Przyjęli książkę i oferują mi 10% zysków ze sprzedaży!
Niespodziewany sukces
8 kwietnia 1907 roku wydawnictwo L.C. Page przysłało oficjalną propozycję wydania książki. Poproszono też autorkę o napisanie kontynuacji. Montgomery była zadowolona, ale podchodziła do sprawy z dystansem.
W kolejnym liście do Webera wyznała, że nie uważa swojego dzieła za wybitny przykład literatury kanadyjskiejDzieła tworzone przez pisarzy z Kanady, często opisujące tamtejszą przyrodę i surowe warunki życia.:
Proszę nie myśleć, że oto powstała wielka powieść literatury kanadyjskiej. To jedynie książka dla młodzieży, a właściwie dla dziewcząt (...) Nie przypuszczam, aby odniosła wielki sukces.
Powieść ukazała się drukiem w 1908 roku i błyskawicznie zdobyła serca czytelników. Pisarka była bardzo zaskoczona tak gorącym przyjęciem. Czuła się nawet zmęczona swoją główną bohaterką:
Mam wrażenie, że wszystko jest w porządku, ale jestem tak zmęczona tą bohaterką, że nie potrafię dostrzec w niej i w samej książce niczego dobrego. Trudno mi uwierzyć w pochwały, które wciąż słyszę.
Mimo chwilowego zniechęcenia, autorka zasiadła do pisania kolejnego tomu przygód rudowłosej dziewczynki.
Sukces wydawniczy sprawił, że autorka musiała napisać kontynuację. Tak powstał cały cykl powieści, w którym śledzimy losy dorastającej Ani Shirley.
Skąd wzięła się Ania Shirley?
Czytelnicy często pytali, czy bohaterowie książki istnieli naprawdę. Sama Ania jest postacią całkowicie wymyśloną. Pisarka nadała jej jednak cechy osób ze swojego otoczenia oraz wykorzystała własne wspomnienia z dzieciństwa.
Wygląd głównej bohaterki nie był przypadkowy. Montgomery przyznała, że podczas pisania inspirowała się zdjęciem znanej amerykańskiej modelki, Evelyn NesbitPopularna na początku XX wieku amerykańska modelka i aktorka, której uroda inspirowała wielu artystów..
Książka szybko zyskała międzynarodową sławę. Przetłumaczono ją na piętnaście języków, w tym na polski, japoński, a nawet na alfabet Braille'aSystem wypukłych punktów, który umożliwia osobom niewidomym czytanie i pisanie.. Do autorki zaczęły spływać tysiące listów od fanów z całego świata.