Czy warto udawać kogoś, kim się nie jest? Rozważania na podstawie Kłamczuchy
Autor: Małgorzata Haze
Czas czytania: 2 min
Temat i teza
Temat: Czy warto udawać kogoś, kim się nie jest? Rozważania na podstawie „Kłamczuchy”.
Teza: Udawanie kogoś innego nie przynosi nic dobrego. Prędzej czy później prowadzi to do utraty zaufania i niszczy relacje z ludźmi.
Każdy z nas chciał kiedyś wypaść lepiej w oczach kogoś ważnego. Aniela Kowalik, główna bohaterkaNajważniejsza postać w utworze, wokół której toczy się cała akcja. utworu Małgorzaty Musierowicz, posunęła się jednak bardzo daleko. Stworzyła zupełnie nową tożsamośćZbiór cech, przekonań i zachowań, które sprawiają, że jesteśmy sobą., żeby zbliżyć się do ukochanego chłopaka. Czy taka strategia mogła zadziałać? Uważam, że nie, ponieważ fałszywy wizerunek to krucha konstrukcja, która w końcu musi runąć.
„Kłamczucha” to powieść obyczajowa. Taki utwór skupia się na codziennym życiu bohaterów, ich problemach w szkole, w domu i w relacjach z rówieśnikami.
Aniela zakochuje się w Pawle Nowackim i postanawia zdobyć jego serce. Zatrudnia się w jego domu jako pomoc domowa i udaje Franciszkę Wyrobek. Dziewczyna jest przekonana, że jako zwykła Aniela nie ma u niego szans. Franciszka jest za to śmielsza, zabawniejsza i bardziej bezpośrednia.
Problem polega na tym, że Paweł zaczyna lubić właśnie wymyśloną pomoc domową. Kłamstwo spełnia swoje zadanie, ale staje się dla dziewczyny pułapką. Aniela musi pilnować każdego słowa, żeby nie wyjść z roli. To bardzo ją wyczerpuje. Relacja zbudowana na fikcjiRzeczy i wydarzenia zmyślone, które nie istnieją w prawdziwym świecie. przypomina dom z kart. Wystarczy jeden podmuch, żeby wszystko się posypało.
W literaturze często pojawia się motyw maski. Oznacza on sytuację, w której bohater celowo ukrywa swój prawdziwy charakter lub wygląd przed innymi ludźmi.
Kiedy prawda powoli wychodzi na jaw, Aniela traci grunt pod nogami. Zamiast spokojnie rozwijać znajomość, traci energię na ukrywanie faktów. Zaczyna się też bać, że Paweł nigdy nie polubi jej prawdziwej wersji. Ten lęk udowadnia, że całą sytuację zbudowała na złych fundamentach.
Gdyby od razu pokazała się jako Aniela, wiedziałaby, czy chłopak naprawdę ją ceni. Zabawa w kogoś innego miała być tylko chwilowa, ale mocno wciągnęła bohaterkę. Dziewczyna przez długi czas nie potrafiła oddzielić własnych uczuć od roli Franciszki. Autorka pokazuje w ten sposób ważny moment dorastania. Prawdziwa dojrzałość zaczyna się wtedy, gdy przestajemy uciekać w sztuczne role.
Udawanie kogoś innego może wydawać się na początku wygodnym skrótem. W rzeczywistości jednak tylko wydłuża drogę do prawdziwej bliskości. Historia Anieli udowadnia, że szczerość jest jedynym dobrym początkiem każdej znajomości.