Plan wydarzeń Solaris
Autor: Małgorzata Haze
Czas czytania: 4 min
Lądowanie Kelvina
Kris Kelvin, psycholog, przylatuje na Stację Solaris krążącą nad oceanem solaryjskim. Od razu wyczuwa atmosferę niepokoju, ponieważ nikt nie wychodzi mu na spotkanie.
Spotkanie ze Snautem
Kelvin odnajduje Snauta zamkniętego w kabinie. Naukowiec jest roztrzęsiony, mówi enigmatycznie i wyraźnie obawia się nowo przybyłego.
Śmierć Gibariana
Kelvin dowiaduje się, że jego przyjaciel Gibarian popełnił samobójstwo tuż przed jego przylotem. Na stole w kajucie zmarłego leży list, którego psycholog nie ma odwagi od razu przeczytać.
Pierwsza wizyta w kabinie Gibariana
Kelvin wchodzi do pomieszczenia zmarłego. Dostrzega tam ogromną, ciemnoskórą kobietę, co stanowi pierwszą zapowiedź istnienia tajemniczych „gości”.
Rozmowa z Sartoriusem
Kelvin usiłuje skontaktować się z Sartoriusem. Fizyk zamknął się w laboratorium, kategorycznie odmawia wyjaśnień i zachowuje się jak człowiek oblężony.
Zjawienie się Harey
Kelvin budzi się i zastaje w kabinie Harey. To kobieta, która dziesięć lat wcześniej popełniła samobójstwo po tym, jak ją porzucił. Istota nie pamięta swojej śmierci ani minionego czasu.
Pierwsza próba pozbycia się Harey
Wstrząśnięty Kelvin zwabia dziewczynę do kapsuły ratunkowej. Wystrzeliwuje ją w kosmos, licząc na ostateczne rozwiązanie problemu.
Powrót Harey
Kilka godzin później Harey znów pojawia się w kabinie. Ocean odtwarza ją od nowa, a Kelvin zaczyna rozumieć, że ucieczka przed własną przeszłością jest niemożliwa.
Czytanie biblioteki solarystycznej
Kelvin zagłębia się w dziesięciolecia badań nad Solarisem. Analizuje opisy asymetriad, mimoidów i długusów. Uświadamia sobie, że nauka nie potrafi powiedzieć o planecie niczego pewnego.
Badanie struktury Harey
Sartorius i Kelvin przeprowadzają analizę tkanki dziewczyny. Odkrywają, że jej ciało zbudowane jest z materii neutrinowej. Nie jest człowiekiem, lecz doskonałą kopią opartą na śladach pamięci psychologa.
Harey uświadamia sobie swoją naturę
Dziewczyna stopniowo pojmuje, że jest jedynie odwzorowaniem oryginału. To odkrycie wywołuje w niej głęboki kryzys tożsamości i prowadzi do próby samobójczej przy użyciu ciekłego tlenu.
Narada Kelvina, Snauta i Sartoriusa
Trzej naukowcy omawiają sytuację. Sartorius chce zniszczyć gości za pomocą anihilatora, Snaut pozostaje sceptyczny, a Kelvin stanowczo się sprzeciwia.
Eksperyment z encefalogramem
Załoga kieruje w głąb oceanu nagranie ludzkiej aktywności mózgowej Kelvina. Bombardują plazmę zapisem jego podświadomości, licząc na nawiązanie świadomego kontaktu.
Reakcja oceanu
Po eksperymencie ocean modyfikuje swoją aktywność, tworząc nowe, niezrozumiałe formy. Reakcja następuje, ale wciąż brakuje w niej jakiegokolwiek czytelnego komunikatu dla ludzi.
Harey wyłamuje drzwi kabiny
Harey, ogarnięta panicznym lękiem przed rozstaniem z Kelvinem, siłą wyłamuje metalowe drzwi jego kajuty. Udowadnia tym samym, że jej neutrinowe ciało dysponuje nadludzką siłą i potrafi błyskawicznie się regenerować.
Rozmowy Kelvina z Harey o miłości i winie
Para spędza razem kolejne dni. Rodzi się między nimi silne uczucie, choć Kelvin nie potrafi zapomnieć, że kobieta stanowi fizyczne ucieleśnienie jego własnego poczucia winy.
Decyzja Harey o unicestwieniu siebie
Harey nie chce dłużej być przyczyną cierpień Kelvina ani narzędziem oceanu. Potajemnie prosi Snauta i Sartoriusa o użycie urządzenia anihilującego materię neutrinową. Poddaje się zabiegowi i znika definitywnie.
Kelvin czyta list Gibariana
Po ostatecznej stracie Harey psycholog sięga po notatki Gibariana. Zmarły opisuje w nich własną niemoc wobec gości i wyznaje, że nie widział dla siebie żadnego ratunku.
Obserwacja oceanu z brzegu
Kelvin schodzi na powierzchnię planety i staje na starym mimoidzie. Dotyka substancji oceanu, który na moment formuje wokół jego dłoni dziwaczne twory, po czym je rozpuszcza.
Kelvin postanawia zostać na Solarisie
Bohater rezygnuje z powrotu na Ziemię. Decyduje się trwać przy oceanie w oczekiwaniu, nie mając żadnej nadziei na odpowiedź. Nie potrafi jednak opuścić jedynego miejsca, gdzie zetknął się z czymś absolutnie Obcym.
- Odkrycie śmierci Gibariana - Kelvin trafia na stację, gdzie panuje chaos, a jego przyjaciel już nie żyje. To sygnał, że misja wymknęła się spod kontroli.
- Pojawienie się Harey - ocean materializuje kobietę z przeszłości Kelvina, zmuszając go do konfrontacji z własnym poczuciem winy.
- Ujawnienie neutrinowej natury gości - nauka potwierdza, że Harey nie jest człowiekiem, lecz zapisem ludzkiej podświadomości. Rozbija to wszelkie proste kategorie tożsamości.
- Eksperyment z encefalogramem - bombardowanie oceanu ludzką aktywnością mózgową nie przynosi porozumienia, generując jedynie kolejne nieodcyfrowane zjawiska.
- Samounicestwienie Harey - dobrowolna śmierć dziewczyny pozbawia Kelvina złudzenia, że miłość może przetrwać poza granicami człowieczeństwa.
- Dotknięcie oceanu - bezpośredni kontakt fizyczny z plazmą to symboliczny punkt, w którym Kelvin godzi się na niepojmowalność Obcego.
- Decyzja o pozostaniu - Kelvin odrzuca powrót na Ziemię, wybierając trwanie przy tajemnicy bez żadnej gwarancji sensu.