Drzewo genealogiczne rodu Buendíów – przewodnik

Założyciele Macondo: José Arcadio Buendía i Úrsula Iguarán

Historia rodu zaczyna się od pary kuzynów, którzy biorą ślub wbrew ostrzeżeniom bliskich. Rodzina od lat powtarzała, że związek krewnych zaowocuje dzieckiem z ogonem świni. Ta groźba wisi nad całą powieścią jak fatumWierzenie w nieuchronne, z góry określone przeznaczenie, przed którym bohaterowie nie mogą uciec., spełniając się dopiero w ostatnim pokoleniu.

José Arcadio Buendía to wizjoner, wynalazca i marzyciel. Zakłada Macondo na czele grupy osadników, uciekając przed duchem zabitego przez siebie człowieka. Szybko popada w obsesję na punkcie alchemiiŚredniowieczna praktyka łącząca elementy nauki i magii, której celem było m.in. stworzenie kamienia filozoficznego. i odkryć naukowych przynoszonych przez Cyganów, a zwłaszcza przez Melquíadesa. Traci kontakt z rzeczywistością, zaczyna rozmawiać z duchami i ostatecznie zostaje przywiązany do kasztanowca na podwórzu. Spędza tam resztę życia. Jego los zapowiada pewien wzorzec: Buendíowie obdarzeni nadmierną wyobraźnią niszczą siebie własnymi rękoma.

Úrsula Iguarán to absolutny fundament rodu. Żyje ponad sto lat, wychowuje kolejne generacje, napędza Macondo siłą woli i praktycznym zmysłem. Gdy wszyscy inni pogrążają się w szaleństwie, wojnie lub samotności, ona piecze cukrowe zwierzątka, rozbudowuje dom i trzyma rodzinę w ryzach. To jej ustami García Márquez mówi o ciągłości i bezsilności wobec powtarzającego się przeznaczenia.

Klucz do chaosu: dwa imiona, dwa typy charakteru

Zrozumienie zawiłości tej rodziny wymaga zapamiętania jednej żelaznej zasady. Imię w Macondo to niemal genetyczny wyrok, determinujący całe życie bohatera.

• Aureliano – introspektywnySkłonność do analizowania własnych myśli, uczuć i stanów wewnętrznych; skupienie na sobie., skryty, uzdolniony artystycznie lub intelektualnie. Aurelianowie są skłonni do samotności i kontemplacji. Piszą, myślą, odchodzą w głąb siebie.
• Arcadio / José Arcadio – impulsywny, zmysłowy, namiętny, często brutalny. Żyją ciałem i chwilą. Arcadiowie palą się szybko i gwałtownie, napędzani fizyczną siłą.

Ten podział na dwa przeciwstawne bieguny służy zbadaniu, jak temperament dziedziczy się niezależnie od woli i okoliczności zewnętrznych.

Drugie pokolenie: dzieci założycieli

José Arcadio i Úrsula mają troje dzieci. Wyznaczają one trzy główne gałęzie drzewa genealogicznego.

José Arcadio (II) to pierworodny syn. Fizycznie ogromny, ucieka z Cyganami, a po latach wraca jako dorosły mężczyzna pokryty tatuażami. Odbija swojemu bratu narzeczoną, Rebekę, i bierze z nią ślub. Wcześniej ma nieślubne dziecko z Pilar Ternerą. Ginie od tajemniczego strzału w głowę. Krew z jego rany płynie przez całe Macondo, omijając dywany, aż dociera do kuchni Úrsuli.

Pułkownik Aureliano Buendía to człowiek-legenda. Zanim nauczył się czytać, potrafił przewidywać przyszłość. Wszczyna trzydzieści dwa powstania zbrojne po stronie liberałów i przegrywa wszystkie. Płodzi siedemnastu synów z siedemnastoma kobietami. Przeżywa czternaście zamachów, siedemdziesiąt trzy zasadzki i pluton egzekucyjny. Po podpisaniu traktatu pokojowego zamyka się w pracowni, gdzie do końca życia przetapia złote monety na rybki. Umiera pod tym samym kasztanowcem, pod którym szalał jego ojciec.

Amaranta całe życie spędza pod znakiem odmowy. Kocha i odtrąca kolejnych mężczyzn. Wkłada rękę do ognia w żałobie po śmierci Pietro Crespiego i do końca życia nosi czarny bandaż. Sama tka swój własny całun, wiedząc, że umrze, gdy go skończy. Samotność Amaranty jest świadoma, wybierana i dotkliwie pielęgnowana.

Trzecie i czwarte pokolenie: chaos się pogłębia

Drzewo zaczyna się plątać. W grę wchodzą nieślubne dzieci, powtórzone imiona i związki na pograniczu kazirodztwa.

Arcadio to nieślubny syn José Arcadia (II) i Pilar Ternery, wychowany przez Úrsulę. Zostaje lokalnym tyranem podczas nieobecności pułkownika i ginie rozstrzelany. Z kolei Aureliano José to syn pułkownika i Pilar Ternery, który zakochuje się we własnej ciotce, Amarancie.

Dzieci Arcadia z Santą Sofíą de la Piedad tworzą czwarte pokolenie. Remedios Piękna to dziewczyna o tak zniewalającej urodzie, że mężczyźni umierają z miłości do niej. Pewnego dnia dosłownie wznosi się do nieba, składając prześcieradła – to jeden z najsłynniejszych obrazów realizmu magicznegoNurt literacki łączący realistyczny opis rzeczywistości z elementami baśniowymi, nadnaturalnymi, które są traktowane przez bohaterów jako coś zwyczajnego..

Jej bracia to bliźniacy: José Arcadio Segundo i Aureliano Segundo. W dzieciństwie zamieniają się imionami dla żartu i przez całe życie pełnią nie swoją rolę. Aureliano Segundo jest hulaszczym kobieciarzem. José Arcadio Segundo to skryty buntownik, który jako jedyny przeżywa masakrę na plantacji bananowejHistoryczne wydarzenie z 1928 roku w Kolumbii, gdzie wojsko zabiło strajkujących pracowników United Fruit Company. Márquez wplótł ten fakt w fabułę powieści. i bezskutecznie próbuje przekazać tę pamięć dalej. Bliźniacy umierają dokładnie w tym samym momencie.

Piąte i szóste pokolenie: zmierzch

Aureliano Segundo ma z żoną Fernandą del Carpio troje dzieci. José Arcadio zostaje wysłany do Rzymu, by zostać papieżem, ale wraca zdegenerowany i ginie zamordowany dla złota. Renata Remedios (Meme) wdaje się w romans z mechanikiem Mauriciem Babilonią, któremu zawsze towarzyszą żółte motyle. Trzecim dzieckiem jest Amaranta Úrsula.

Meme trafia do klasztoru po brutalnej interwencji matki. Jej nieślubny syn, Aureliano Babilonia (szóste pokolenie), wychowuje się w zamknięciu w domu Buendíów. Jego jedynym towarzystwem są pergaminyMateriał pisarski wyrabiany ze skór zwierzęcych, używany przed wynalezieniem papieru. W powieści symbolizuje starożytną, ukrytą wiedzę. Melquíadesa.

Ostatnie pokolenie i spełnienie klątwy

Aureliano Babilonia zakochuje się w Amarancie Úrsuli. Nie wiedzą, że łączy ich relacja ciotki i siostrzeńca. Ich syn rodzi się z ogonem świni. Amaranta Úrsula wykrwawia się przy porodzie, a noworodka pożerają mrówki.

Aureliano wreszcie odczytuje pergaminy Melquíadesa, pisane sto lat wcześniej w sanskrycieStarożytny język literacki i religijny Indii. W powieści użyty jako szyfr chroniący tajemnicę rodu przed przedwczesnym odkryciem.. Manuskrypt opisuje dzieje rodu co do minuty. Gdy Aureliano dochodzi do ostatniego wersu, Macondo znika zmiecione przez biblijny wicher.

KazirodztwoStosunki seksualne między bliskimi krewnymi. W powieści symbolizuje skrajne zamknięcie rodziny na świat zewnętrzny i jej powolną degenerację. nie jest tu wyłącznie sensacją obyczajową. Ród Buendíów nie ginie z powodu sił zewnętrznych. Ginie, bo zawsze patrzył do wewnątrz, niezdolny do miłości i otwarcia się na drugiego człowieka.

Schematyczne drzewo genealogiczne

Poniżej uproszczone zestawienie głównych postaci rodu:

• Pokolenie I: José Arcadio Buendía + Úrsula Iguarán
• Pokolenie II: José Arcadio II, Pułkownik Aureliano Buendía, Amaranta
• Pokolenie III: Arcadio (syn José Arcadia II i Pilar Ternery); Aureliano José (syn pułkownika i Pilar Ternery); 17 Aurelianów (synowie pułkownika z różnymi kobietami)
• Pokolenie IV: Remedios Piękna, bliźniacy José Arcadio Segundo i Aureliano Segundo (dzieci Arcadia i Santy Sofíi de la Piedad)
• Pokolenie V: José Arcadio, Meme (Renata Remedios), Amaranta Úrsula (dzieci Aureliana Segundo i Fernandy del Carpio)
• Pokolenie VI: Aureliano Babilonia (nieślubny syn Meme i Mauricia Babylonii)
• Pokolenie VII: Bezimienne dziecko Aureliana i Amaranty Úrsuli – z ogonem świni, ostatni Buendía

Pilar Ternera, kochanka dwóch pokoleń mężczyzn z rodu, żyje przez całą powieść jako swoista pamięć Macondo. Umiera mając ponad sto czterdzieści pięć lat. Melquíades stoi poza drzewem genealogicznym, ale jego pergaminy to równoległa kronika, obejmująca cały ród. W pewnym sensie to on jest prawdziwym ojcem tej historii.