Charakterystyka Władysława Szpilmana

Wizytówka bohatera

• Imię i nazwisko: Władysław Szpilman.
• Rola w utworze: Główny bohater i narrator pamiętnika, relacjonujący wydarzenia z perspektywy ocalałego.
• Pochodzenie i status społeczny: Polski Żyd, wybitnie utalentowany kompozytor i pianista związany przed wojną z Polskim RadiemPrzedwojenna rozgłośnia, w której Szpilman pracował do samego końca, grając na żywo podczas bombardowań Warszawy we wrześniu 1939 roku..
• Rodzina: Rodzice (Samuel i Edwarda) oraz rodzeństwo (Henryk, Regina, Halina) – wszyscy zginęli w obozie zagłady w TreblinceNiemiecki nazistowski obóz zagłady, w którym zamordowano około 800 tysięcy Żydów, w tym rodzinę Szpilmana..

Wygląd i cechy zewnętrzne

Szpilman w swoim pamiętniku marginalizuje kwestię własnego wyglądu, skupiając całą uwagę na drastycznie zmieniającym się otoczeniu. Z nielicznych wzmianek wyłania się obraz szczupłego, eleganckiego mężczyzny, który w miarę trwania wojny zamienia się w skrajnie wyniszczonego uciekiniera. W finałowych scenach, gdy ukrywa się w gruzach zniszczonej Warszawy, przypomina raczej zarośniętego, obdartego z ludzkiej godności upiora niż dawnego wirtuoza z radiowych studiów. Ten drastyczny kontrast fizyczny doskonale obrazuje destrukcyjny wpływ wojny na jednostkę.

Portret psychologiczny

Instynkt przetrwania

Szpilman przeżywa, bo w ułamku sekundy wybiera życie. Na UmschlagplatzPlac przeładunkowy w Warszawie, z którego Niemcy wywozili Żydów do obozów zagłady. w 1942 roku ratuje go żydowski policjant, wyciągając z tłumu pędzonego do pociągów. Szpilman nie szuka wyjaśnień. Po prostu ucieka. Działa instynktownie w warunkach, które paraliżowały większość ludzi. Nie ma czasu na rozpamiętywanie, musi natychmiast dostosować się do nowej, brutalnej rzeczywistości.

Tożsamość artysty

Muzyka to jego rdzeń. W ruinach gettaZamknięta, otoczona murem dzielnica żydowska utworzona przez Niemców w 1940 roku. gra na wyobrażonym fortepianie. Porusza palcami w powietrzu, by nie stracić sprawności dłoni. Gdy Wilm Hosenfeld, oficer WehrmachtuSiły zbrojne III Rzeszy, w których służył Wilm Hosenfeld., pyta go o zawód, Szpilman odpowiada: „Jestem pianistą”. Używa czasu teraźniejszego. To gest obrony własnej tożsamości. Chwilę później gra Nokturn cis-mollSpokojna, liryczna miniatura instrumentalna. Utwór Chopina stał się symbolem ocalenia Szpilmana. Chopina. Gra, bo tylko to potrafi.

Chłodny obserwator

Pamiętnik uderza precyzją. Autor opisuje handel na ulicach, głód, trupy na chodnikach. Nie chowa się za suchym dokumentem. Kiedy widzi rodzinę po raz ostatni, pisze o swoich uczuciach, ale zachowuje dyscyplinę narracyjną. Ta chłodna relacja potęguje grozę sytuacji.

„Rozstaliśmy się, nie przypuszczając, że widzimy się po raz ostatni w życiu. Nie padło między nami ani jedno słowo pożegnania.”

Człowiek skazany na samotność

Od deportacji rodziny latem 1942 roku Szpilman zostaje sam. Kolejne kryjówki i znikający opiekunowie tworzą egzystencję pełną tymczasowości. Zimą 1944–1945 ukrywa się w ruinach przy Alei Niepodległości. Przez tygodnie widzi tylko zamarznięte miasto. Doświadcza kompletnej, obezwładniającej ciszy. Ten fragment wspomnień przeraża nie przemocą, lecz absolutną pustką.

Ewolucja bohatera

Wrzesień 1939 roku niszczy jego uporządkowany świat. Początkowo Szpilman próbuje zachować pozory normalności, grając w kawiarniach getta. Przełom następuje podczas wielkiej akcji deportacyjnej. Od tego momentu przestaje być artystą, a staje się zaszczutym człowiekiem walczącym o przetrwanie.

Jego horyzont drastycznie się kurczy. Kiedyś myślał o koncertach, w ukryciu marzy o puszce jedzenia i łyku wody. Spotkanie z Hosenfeldem odwraca ten proces. Siadając do instrumentu, Szpilman odzyskuje siebie. Kończy wojnę jako ocalały, ale też ponownie jako pianista.

Ocena postaci

Uważam, że Szpilman nie jest typowym bohaterem literackim. Nie pozuje na herosa ani na symbol wszystkich ofiar HolokaustuSystematyczne, państwowe ludobójstwo europejskich Żydów dokonane przez III Rzeszę.. To konkretny człowiek, który miał ogromne szczęście, talent i pomocnych ludzi wokół siebie. Cenię jego szczerość. Nie ukrywa własnych słabości ani strachu.

Jego historia brutalnie uświadamia, że ocalenie w czasie wojny rzadko było nagrodą za odwagę. Najczęściej decydował o nim ślepy traf i splot okoliczności. Muzyka w tej historii to nie wzniosła metafora. To konkretne narzędzie przeżycia, które czyni tę postać tak autentyczną i ważną dla literatury świadectwaUtwory pisane przez naocznych świadków tragicznych wydarzeń historycznych, mające wartość dokumentalną..