Charakterystyka Julii

• Imię: Julia.


• Wiek: 26 lat.


• Miejsce pracy: Ministerstwo PrawdyMinisterstwo Prawdy Instytucja w Oceanii zajmująca się fałszowaniem historii, propagandą i rozrywką dla mas. (Wydział Fikcji, obsługa maszyn do pisania powieści).


• Przynależność: Młodzieżowa Liga AntyseksualnaMłodzieżowa Liga Antyseksualna Organizacja promująca celibat i całkowite oddanie Partii, zwalczająca naturalne popędy..


• Rola w utworze: Kochanka Winstona Smitha, uosobienie buntu opartego na zaspokajaniu naturalnych potrzeb i pragnień.

Wygląd i cechy zewnętrzne

Julia to atrakcyjna, dwudziestosześcioletnia kobieta o ciemnych włosach i śmiałych, pewnych siebie ruchach. Jej znakiem rozpoznawczym jest szkarłatna szarfa Młodzieżowej Ligi Antyseksualnej, którą zawsze wiąże w talii z ostentacyjną starannością. Początkowo ten element ubioru oraz wyraz twarzy pełen fanatycznej czystości budzą w Winstonie przerażenie i nieufność. Szybko okazuje się jednak, że ten nieskazitelny wizerunek wzorowej obywatelki to jedynie perfekcyjnie skrojony kamuflaż.

Portret psychologiczny

Pragmatyzm ponad ideologię

Julia nie buntuje się z powodu przeczytanych zakazanych ksiąg czy zrozumienia mechanizmów nowomowyNowomowa Sztuczny język stworzony przez Partię, mający na celu ograniczenie myślenia i uniemożliwienie buntu.. Jej opór ma charakter radykalnie osobisty. Chce po prostu żyć: czuć przyjemność, jeść prawdziwą czekoladę, nosić perfumy i kochać się z mężczyznami, których pragnie. Kiedy Winston z entuzjazmem tłumaczy jej wywrotowe teorie z Księgi GoldsteinaEmmanuel Goldstein Główny wróg ludu w Oceanii, rzekomy przywódca opozycyjnego Bractwa., dziewczyna dosłownie zasypia. Nie interesuje jej, czy Oceania zawsze była w stanie wojny z Eurazją. Obchodzi ją wyłącznie to, że mogą mieć teraz chwilę tylko dla siebie. Rozumie, że Partia kłamie, ale nie potrzebuje do tego intelektualnych dowodów. Miarą rzeczywistości jest dla niej własne ciało.

Zmysłowość jako akt polityczny

W świecie wykreowanym przez Orwella seksualność staje się formą buntu. Partia celowo niszczy więzi między ludźmi, przekierowując energię erotyczną na zbiorową histerię wieców i Dwie Minuty NienawiściDwie Minuty Nienawiści Codzienny rytuał, podczas którego obywatele wyładowują agresję na wrogach systemu.. Julia świadomie temu przeciwdziała. Wyznaje Winstonowi, że spała z dziesiątkami mężczyzn z Partii WewnętrznejPartia Wewnętrzna Elita rządząca w Oceanii, posiadająca liczne przywileje i realną władzę.. Mówi o tym z dumą, traktując każdy taki akt jako cios wymierzony w system.

Kiedy to robisz, kalasz ich.

Dla niej każdy potajemny romans to mały, prywatny sabotaż.

Praktyczna inteligencja i samowystarczalność

Julia doskonale wie, jak przetrwać. Zna czarny rynek i potrafi zdobyć towary, które dla Winstona są niemal abstrakcją: prawdziwą kawę, cukier, herbatę, chleb czy dżem. Działa sama, bez pomocy żadnej podziemnej organizacji. To ona wybiera miejsca schadzek, ocenia ryzyko i dba o konspirację, kierując się niezawodnym instynktem.

Ten praktycyzm chroni ją przez długi czas, ale jednocześnie wyznacza granice jej buntu. Julia nie wyobraża sobie obalenia Partii. Chce po prostu żyć w poprzek systemu, a nie go zniszczyć.

Brak złudzeń co do przyszłości

W przeciwieństwie do Winstona, Julia nie żywi romantycznych wyobrażeń o rewolucji. Kiedy on marzy o chwili, gdy Partia zostanie zmiażdżona, ona spokojnie odpowiada, że tego nie dożyją. Skupia się na tym, co możliwe teraz, w tym konkretnym pokoju nad sklepem pana Charringtona. Ta trzeźwość umysłu chroni ją przed iluzjami, w które Winston wpada aż po sam kres.

Ewolucja bohatera

Przez większość powieści Julia pozostaje odważna, zmysłowa i pełna życia. Jej brutalna przemiana następuje w Ministerstwie MiłościMinisterstwo Miłości Instytucja zajmująca się inwigilacją, torturami i praniem mózgów obywateli Oceanii.. Pod wpływem tortur w Pokoju 101 zostaje złamana. Po uwolnieniu spotyka się z Winstonem przypadkowo na ulicy. Oboje wiedzą, że zdradzili. Julia wyznaje to wprost, bez owijania w bawełnę.

Czasami grożą ci czymś, czego nie możesz znieść. Wtedy mówisz: Nie rób tego mnie, zrób to komuś innemu.

To nie jest tylko jej osobista klęska. To dowód na to, że totalitarny aparat potrafi dotrzeć do miejsca, w którym kończy się wszelka lojalność. Dawna Julia – ucieleśnienie życiowej siły – znika. System niszczy ją równie skutecznie jak Winstona.

Ocena postaci

Uważam, że Julia to jedna z najbardziej autentycznych postaci w literaturze antyutopijnej. Nie jest posągowym symbolem oporu ani męczennicą za wielką sprawę. Jej bunt jest na wskroś ludzki – wynika z chęci doświadczania prostych radości życia, które system próbuje odebrać. Orwell genialnie zestawił jej fizyczny pragmatyzm z intelektualnym idealizmem Winstona, pokazując, że w starciu z totalitaryzmem obie te postawy są ostatecznie skazane na porażkę. Julia fascynuje mnie swoją żywotnością i sprytem. To postać z krwi i kości, która przypomina, że czasem największym aktem buntu jest po prostu chęć bycia szczęśliwym.