Motyw pamięci
Powieść Pawła Huellego ukazuje, jak dorosły człowiek próbuje odtworzyć wydarzenia z wakacji w 1957 roku. Główny bohater zmaga się z własnym umysłem, który po latach zaciera fakty i miesza je z wyobraźnią. Tekst analizuje konkretne sytuacje z książki, w których ludzkie wspomnienia okazują się całkowicie zawodne.
Autor: Małgorzata Haze
Czas czytania: 2 min
Spis treści
Motyw w skrócie
W powieści dorosły Heller pełni funkcję narratoraOsoba opowiadająca o wydarzeniach w książce. i wraca myślami do lata spędzonego w Gdańsku. Mężczyzna próbuje przypomnieć sobie, co dokładnie wydarzyło się w 1957 roku. Szybko okazuje się, że jego wspomnienia są dziurawe i bardzo niepewne.
W tej powieści mamy do czynienia z narratorem subiektywnym. To taki opowiadacz, który przedstawia świat wyłącznie ze swojej własnej perspektywy, przez co jego relacja może być nieobiektywna lub wręcz myląca.
Pamięć płata bohaterowi figle na każdym kroku. Heller gubi szczegóły i myli kolejność zdarzeń. Przez to nie potrafi oddzielić prawdziwych faktów od własnych wyobrażeń, które narosły przez lata.
Jak motyw się przejawia?
Wybuch na poligonie
Dawidek Weiser znika w tajemniczych okolicznościach podczas eksplozji. Heller stosuje retrospekcjęPrzywołanie wcześniejszych wydarzeń, powrót do przeszłości w opowiadaniu., aby odtworzyć ten konkretny dzień. Piotr i Szymek również byli na miejscu, ale żaden z nich nie potrafi opisać sytuacji tak samo.
Każdy z chłopców zapamiętał zupełnie inną wersję wydarzeń. To udowadnia, że ludzki umysł nie rejestruje świata jak kamera. Wspomnienie zawsze zależy od osoby, która je przechowuje.
Przesłuchanie w szkole
Po zniknięciu kolegi chłopcy trafiają na rozmowę do dyrektora szkoły i nauczyciela. Dorośli zadają im mnóstwo pytań, ale odpowiedzi uczniów są niespójne i pełne luk. Dzieci wcale nie kłamią celowo podczas tego spotkania.
Po prostu w ogromnym stresie ich umysły tworzą dziwną mieszankę. Prawdziwe obrazy z poligonu zlewają się z dziecięcą fantazją. Chłopcy sami już nie wiedzą, co widzieli naprawdę.
Funkcja motywu
Autor uświadamia czytelnikom, że minionego czasu nie da się nigdy w pełni odzyskać. Każda opowieść o dawnych latach z czasem ulega zatarciu i zniekształceniu. Im mocniej próbujemy dotrzeć do obiektywnej prawdy, tym więcej pojawia się znaków zapytania.
Ostatecznie zostajemy tylko z niepewnymi strzępkami dawnych obrazów. Książka udowadnia, że nawet nasza własna historia życiowa jest zawsze niepełna.