Charakterystyka pozostałych bohaterów Zbrodni i kary

Piotr Pietrowicz Łużyn

Piotr Pietrowicz Łużyn to daleki krewny Marfy Pietrownej. Informacje o nim pochodzą głównie z listu matki do Raskolnikowa. Jest człowiekiem niezwykle zajętym, pracowitym i skupionym na własnej karierze. Już po pierwszym spotkaniu oświadcza się Duni i zostaje przyjęty. Działa szybko, a każdy jego krok jest chłodno skalkulowany.

Łużyn ma 45 lat. Zabezpieczył swoją przyszłość – ma dwie posady i zgromadził własny kapitał. Sprawia wrażenie człowieka przyzwoitego i solidnego, choć bywa ponury, wyniosły i obcesowy. Szuka żony uczciwej, ale pozbawionej posaguMajątek wnoszony przez żonę do małżeństwa, mający zabezpieczyć jej byt materialny.. Zależy mu na kobiecie, która zaznała w życiu biedy. Jego pogląd na małżeństwo jest czysto transakcyjny:

mąż nie powinien niczego zawdzięczać żonie, ale jest bardzo dobrze, gdy żona uważa swojego męża za dobrodzieja.

Po zerwaniu zaręczyn z Dunią wyjeżdża do Petersburga. Planuje otworzyć tam własną kancelarię adwokacką.

Siemon Zacharycz Marmieładow

Siemon Zacharycz Marmieładow to były urzędnik państwowyW carskiej Rosji urzędnicy podlegali ścisłej hierarchii (tzw. Tabela Rang), która decydowała o ich statusie społecznym i pensji. niższego stopnia. Ma ponad pięćdziesiąt lat, jest średniego wzrostu i krępej budowy. Jego twarz nosi wyraźne ślady wieloletniego, nałogowego pijaństwa. Z pierwszego małżeństwa ma dorosłą córkę Sonię. Jego drugą żoną jest Katarzyna Iwanowna – znacznie młodsza kobieta ze szlacheckiego rodu, zniszczona fizycznie i psychicznie przez alkoholizm męża, z którą ma troje drobnych dzieci.

Po kilkudniowym ciągu alkoholowym – podczas którego traci kolejną pracę, przepija oszczędności rodziny i sprzedaje własny mundur – spotyka Raskolnikowa w podrzędnym szynkuTania, podrzędna karczma lub wyszynk, w którym sprzedawano alkohol najbiedniejszym warstwom społecznym.. Z pijacką szczerością zwierza się studentowi ze swojego upadku i usunięcia na margines społeczny. W jego tyradach widać masochistyczne samoupodlenie. Marmieładow doskonale zdaje sobie sprawę z krzywdy, jaką wyrządza bliskim. Wie, że to on ponosi winę za udrękę żony i zejście Soni na złą drogę.

Jego przerażająca spowiedź to krzyk rozpaczy. Pod warstwą nałogu wciąż kryje się ludzki wstyd, cierpienie i resztki wyższych uczuć. Marmieładow wciąż ma nadzieję na przebaczenie ze strony rodziny i Boga. Kilka dni po spotkaniu z Raskolnikowem wpada po pijanemu pod powóz. Umiera wkrótce po przeniesieniu do domu. Przed śmiercią prosi żonę o wybaczenie, a do córki kieruje ostatnie słowa:

Soniu! córko! daruj!

Porfiry Pietrowicz

Porfiry Pietrowicz pracuje jako sędzia śledczyUrzędnik wymiaru sprawiedliwości odpowiedzialny za prowadzenie śledztwa, przesłuchiwanie świadków i zbieranie dowodów przed procesem. policji petersburskiej. To znakomity psycholog, który wprawnie manipuluje psychiką Raskolnikowa. Ma trzydzieści pięć lat, jest niski, tęgawy i gładko ogolony. Jego pulchna, pozornie dobrotliwa twarz kontrastuje z oczami o „ciekłym, wodnistym połysku”.

Już podczas pierwszej rozmowy okazuje się niezwykle niebezpiecznym przeciwnikiem. Żywo reaguje na każde słowo, usypia czujność rozmówcy i wyciąga trafne wnioski z najdrobniejszych gestów. Potrafi zachwiać pozornym spokojem Raskolnikowa i sprowokować jego wybuch. Umiejętnie nawiązuje do artykułu „O zbrodni”Tekst autorstwa Raskolnikowa, w którym dzieli on ludzi na „zwykłych” i „niezwykłych”, przyznając tym drugim prawo do łamania prawa. autorstwa studenta.

Porfiry nie dysponuje twardymi dowodami. Odczuwa jednak specyficzny szacunek dla intelektu swojej ofiary, dlatego prowadzi subtelną, aktorską grę psychologiczną. Konfrontuje Raskolnikowa z malarzem Mikołajem, który fałszywie przyznaje się do morderstwa – chce w ten sposób wyzwolić w prawdziwym sprawcy odruch ratowania niewinnego człowieka. W finale śledztwa Porfiry odwiedza Raskolnikowa w jego izdebce. Otwarcie stwierdza: „Pan zabił”. Proponuje mu przyznanie się do winy, by zachować resztki godności i dokonać expiacjiOdpokutowanie za winy, moralne oczyszczenie się z grzechu poprzez dobrowolne przyjęcie cierpienia.. Ta strategia ostatecznie przynosi skutek.

Pulcheria Aleksandrowna Raskolnikowa

Pulcheria Aleksandrowna to matka Rodiona i Duni. Mimo czterdziestu trzech lat wygląda na znacznie młodszą. Choć jej włosy rzedną i siwieją, a wokół oczu widać zmarszczki, nadal pozostaje piękną kobietą, która starzeje się z godnością. Los jej nie oszczędza, ale nigdy nie traci pogody ducha.

Jest osobą stateczną, zrównoważoną i o czystym sercu. Narrator opisuje jej charakter następująco:

Pulcheria Aleksandrowna była uczuciowa, ale nie ckliwa; była nieśmiała i uległa, jednak tylko do pewnej granicy: ustępowała w wielu rzeczach i godziła się nawet z tym, co było wbrew jej przekonaniom, przy tym wszystkim jednak istniała pewna granica uczciwości, zasad moralnych i wewnętrznego przekonania, której nie przekroczyłaby pod żadnym pozorem.

Awdotia Romanowna (Dunia)

Dunia to dwudziestoletnia, wyjątkowo piękna siostra Raskolnikowa. Wizualnie bardzo przypomina brata: ma ciemne włosy, błyszczące, niemal czarne oczy i bladą twarz promieniującą zdrowiem. Jej wyraz twarzy jest zazwyczaj zamyślony, ale śmieje się w sposób radosny i beztroski. Sposób poruszania się zdradza pewność siebie, a spojrzenie łączy dumę z łagodnością.

Jest dziewczyną mądrą, szlachetną i rozsądną, choć o zapalczym sercu. Pracuje jako guwernantkaDomowa nauczycielka i wychowawczyni. W XIX wieku była to jedna z niewielu dróg kariery dostępnych dla wykształconych, lecz zubożałych kobiet. w domu Swidrygajłowów. Spotyka ją tam ogromne upokorzenie – gospodarz próbuje ją uwieść. Dunia zostaje niesłusznie posądzona o rozbijanie małżeństwa, traci posadę i opuszcza dom w atmosferze skandalu. Marfa Pietrowna dopiero po czasie poznaje prawdę. Próbuje zrehabilitować dziewczynę, zapisując jej w testamencie 3 tysiące rubliPodstawowa jednostka monetarna w Rosji. Kwota trzech tysięcy rubli stanowiła wówczas ogromny majątek, dający niezależność finansową..

Dunia jest gotowa zrezygnować z własnego szczęścia dla dobra rodziny. Z rozsądku zaręcza się z Łużynem, by ułatwić karierę bratu. Związek ten zostaje jednak zerwany. Ostatecznie Dunia odnajduje prawdziwą miłość i wychodzi za mąż za Razumichina.

Dymitr Prokoficz Razumichin

Razumichin to oddany przyjaciel Raskolnikowa i student prawa. Wyróżnia się charakterystycznym wyglądem – jest wysoki, chudy, czarnowłosy i zawsze źle ogolony. Zgodnie ze swoim nazwiskiem, kieruje się w życiu rozumem i intelektem. Jest niezwykle pogodny, towarzyski i powszechnie lubiany przez kolegów.

To człowiek zaradny, który nigdy się nie poddaje. Mimo skrajnej biedy zawsze potrafi znaleźć uczciwe źródło utrzymania. Potrafi oszczędzać – potrafi spędzić całą zimę w nieogrzewanym mieszkaniu, żartując, że w takich warunkach lepiej się śpi. Nie stroni od alkoholu, ale potrafi też całkowicie z niego zrezygnować. Bywa porywczy i wdaje się w awantury, jednak wobec bliskich Raskolnikowa wykazuje niezwykłą roztropność, życzliwość i łagodność.

Alona Iwanowna

Alona Iwanowna to lichwiarkaOsoba pożyczająca pieniądze na bardzo wysoki, często rujnujący procent pod zastaw wartościowych przedmiotów. i właścicielka pokoi na wynajem. Raskolnikow widzi w niej uosobienie zła i pasożytnictwa społecznego:

Była to mała, zasuszona starucha w wieku lat sześćdziesięciu, o świdrujących, złych oczkach i małym, zadartym nosku. Wypłowiałe, jasne włosy były mocno wysmarowane tłuszczem. Dokoła cienkiej szyi, przypominającej kurzą nogę, miała okręcony jakiś flanelowy gałgan i ubrana była, mimo upału, w wystrzępiony i pożółkły futrzany serdak. Starucha co chwila kaszlała i stękała.

Jest kobietą wyrachowaną i pozbawioną skrupułów. Bije i upokarza swoją przyrodnią siostrę, która de facto ją utrzymuje. Jednocześnie regularnie wpłaca pieniądze na cerkiewŚwiątynia w Kościele prawosławnym, dominującym wyznaniu w carskiej Rosji., naiwnie wierząc, że w ten sposób kupi sobie odpuszczenie grzechów po śmierci.

Lizawieta Iwanowna

Lizawieta to młodsza o 25 lat przyrodnia siostra Alony. Ma trzydzieści pięć lat i jest niezbyt urodziwą panną. Narrator opisuje ją jako osobę:

strasznie niezgrabną, okropnie wysoką, o długich jakby powykręcanych nogach, w znoszonych butach z koźlej skóry, nosiła się jednak bardzo czysto.

Wyróżnia ją dobry, łagodny wyraz oczu. Jest potulna, zgodna i z pokorą znosi swój los. Często bywa w ciąży. Pracuje jako szwaczkaKobieta zarabiająca na życie szyciem ubrań, często wykonująca najgorzej płatne zlecenia dla bogatszych mieszczan., a w domu pełni rolę służącej, ślepo posłusznej starszej siostrze. Przyjaźni się z Sonią Marmieładową – to od niej Sonia otrzymuje krzyżyk i Biblię.

Katarzyna Iwanowna

Katarzyna Iwanowna to żona Marmieładowa i macocha Soni. Z pierwszego małżeństwa ma troje dzieci. Jest strasznie wychudzona, wysmukła, dość wysoka i wciąż przystojna, z pięknymi ciemnoblond włosami. Cierpi na zaawansowaną gruźlicę, ale mimo choroby haruje od świtu do nocy, próbując utrzymać dom w porządku.

Jako córka oficera sztabowegoWysoka ranga wojskowa, dająca w carskiej Rosji prestiż i przynależność do wyższych sfer towarzyskich. otrzymała staranne wykształcenie. Jest dumna ze swojego pochodzenia i często wspomina lata młodości. Skrajna bieda jest dla niej nieustannym upokarzeniem. Życie w nędzy sprawiło, że stała się niezwykle nerwowa i porywcza. Jej wybuchowego charakteru boją się zarówno mąż, jak i dzieci.

Zosimow

Zosimow to dwudziestosiedmioletni lekarz, który opiekuje się chorym Raskolnikowem. Jest profesjonalistą, docenianym przez pacjentów, choć uchodzi za osobę niezbyt sympatyczną. To mężczyzna wysoki i tęgi, o bladej, starannie wygolonej twarzy i jasnych włosach.

Nosi okulary, duży złoty sygnet i masywną dewizkęOzdobny łańcuszek do zegarka kieszonkowego, często świadczący o statusie majątkowym i elegancji właściciela.. Zawsze ubiera się nienagannie i elegancko. Porusza się powoli, z wystudiowaną, niemal teatralną swobodą.