Charakterystyka pozostałych bohaterów Krzyżaków
Powieść Henryka Sienkiewicza to nie tylko losy Zbyszka i Danusi, ale również bogata galeria postaci drugoplanowych. Fikcyjni rycerze, duchowni i oszuści przeplatają się tu z autentycznymi władcami epoki średniowiecza. Ich działania bezpośrednio wpływają na główny wątek fabularny i budują wiarygodne tło historyczne konfliktu polsko-krzyżackiego.
Autor: Dorota Blednicka
Czas czytania: 5 min
Spis treści
Hlawa
Drobny czeski szlachcic. Zych zgorzelicki wziął go do niewoli i przywiózł do swojego majątku. Zostaje oddanym sługą Jagienki, którą potajemnie kocha. Z czasem trafia pod rozkazy Zbyszka z Bogdańca jako jego giermek. Młody rycerz szybko docenia jego bystrość i nadaje mu przydomek „Głowacz”.
Hlawa to człowiek silny, lojalny i obdarzony ciętym językiem. Doskonale wywiązuje się z powierzonych zadań. Po śmierci Juranda, ciesząc się pełnym zaufaniem Zbyszka i Jagienki, obejmuje w dzierżawę Spychów. Osiada tam na stałe ze swoją żoną, Anusią Sieciechówną.
Sanderus
Niemiec urodzony w Toruniu, wędrowny handlarz relikwiamiSzczątki ciał świętych lub przedmioty z nimi związane, otaczane w średniowieczu ogromnym kultem. i odpustami. Sam siebie nazywa „sługą Bożym bez święceń”. Żeruje na naiwności ludzi, sprzedając im fałszywe przedmioty. W jego skrzyni można znaleźć pióro ze skrzydeł archanioła Gabriela, szczebel z drabiny ze snu Jakuba czy krople potu świętego Jerzego.
Zawsze szuka łatwego zarobku i darmowego jedzenia. Przyłącza się do Zbyszka, licząc na bezpieczeństwo w podróży. Mimo natury oszusta i wydrwigrosza wykazuje się lojalnością. To on podstępem zdobywa zaufanie Zygfryda de Löwe i odkrywa miejsce uwięzienia Danusi.
Fulko de Lorche
Bogaty rycerz z Lotaryngii. Przybywa do Malborka na wyprawę krzyżową przeciwko Saracenom. Marzy o walce ze smokiem i zdobyciu sławy. Jest uosobieniem zachodniego etosu rycerskiego – postępuje zawsze honorowo, zgodnie z dworskimi obyczajami.
Polscy rycerze traktują go z sympatią, choć czasem pobłażliwie, widząc w nim naiwnego marzyciela. Fulko zaprzyjaźnia się ze Zbyszkiem i wspiera go w najtrudniejszych chwilach po śmierci Danusi. Ostatecznie zrywa z Zakonem. Pod Grunwaldem walczy po stronie polskiej.
Kuno von Lichtenstein
Komtur krzyżacki. Przybywa do Krakowa jako poseł. Zbyszko atakuje go na drodze, za co Kuno żąda surowej kary, zasłaniając się immunitetem dyplomatycznym. Jest mściwy, bezwzględny i pełen pychy. Jego nieustępliwość ściąga na niego gniew Maćka z Bogdańca. Ginie z rąk starego rycerza podczas bitwy pod Grunwaldem.
Zygfryd de Löwe
Wójt krzyżacki. Człowiek całkowicie oddany Zakonowi i swojemu nieślubnemu synowi, Rotgierowi. Nienawidzi Polaków. Zgadza się na plan porwania Danusi, aby upokorzyć i złamać Juranda ze Spychowa.
Śmierć Rotgiera popycha go w stronę obłędu. Okalecza Juranda z zemsty. Dręczą go wyrzuty sumienia i wizje – wszędzie wozi ze sobą Danusię, wierząc, że chronią ją siły nieczyste. Pojmany przez Zbyszka, staje przed okaleczonym Jurandem. Pan ze Spychowa puszcza go wolno. Ten akt miłosierdzia całkowicie łamie Zygfryda, który ostatecznie popełnia samobójstwo.
Hugo von Danveld
Starosta krzyżacki w Szczytnie. Przeniesiony do Prus za liczne przewinienia w Sambii. Człowiek okrutny, lubieżny i pozbawiony skrupułów. To on inicjuje spisek i porywa Danusię, kierując się żądzą oraz nienawiścią do Juranda.
Z zimną krwią morduje de Fourcy'ego, gdy ten chce ujawnić prawdę księciu. Widok błagającego Juranda sprawia mu sadystyczną przyjemność. Ginie z rąk wściekłego pana ze Spychowa, gdy prowokuje go uwagą o oddaniu córki z bękartem.
Rotgier
Młody zakonnik, nieślubny syn Zygfryda de Löwe. Bierze czynny udział w spisku przeciwko Jurandowi. Jest sprytny, silny i obłudny. Składa fałszywe zeznania przed księciem mazowieckim, żądając ziem spychowskich jako zadośćuczynienia dla Zakonu.
Zbyt pewny swoich umiejętności, wyzywa polskich rycerzy na sąd BożyŚredniowieczny środek dowodowy. Wierzono, że Bóg wskaże winnego poprzez wynik pojedynku lub próby fizycznej.. Ginie w uczciwym pojedynku ze Zbyszkiem z Bogdańca.
Władysław Jagiełło
Historyczny król Polski. Sienkiewicz kreuje go na sprawiedliwego władcę i wybitnego stratega. Jagiełło jest człowiekiem głęboko wierzącym – codziennie słucha trzech mszy, zachowuje wstrzemięźliwość w jedzeniu i piciu.
Z natury porywczy, ale potrafi opanować gniew dzięki pokorze. Do samego końca unika rozlewu krwi i szuka pokojowego rozwiązania konfliktu z Zakonem. Bitwa pod Grunwaldem udowadnia jego geniusz dowódczy.
Konrad von Jungingen
Wielki mistrz Zakonu Krzyżackiego. Stary, schorowany człowiek. Widzi moralny upadek braci zakonnych i przeczuwa zbliżającą się klęskę. Chce pokoju z Polską, ale brakuje mu siły, by powstrzymać zuchwałość swoich podwładnych. Jest postacią tragiczną – uwięzioną między własnym sumieniem a bezwzględną machiną polityczną Zakonu.
Sienkiewicz celowo złagodził wizerunek Konrada von Jungingena, aby stworzyć wyraźny kontrast między nim a jego bratem, Ulrykiem. W rzeczywistości historycznej Konrad również prowadził agresywną politykę ekspansji, choć robił to w sposób bardziej dyplomatyczny niż jego porywczy następca.
Ulryk von Jungingen
Młodszy brat Konrada, przejmuje po nim urząd wielkiego mistrza. Porywczy, dumny i żądny wojny. Świadomie prowokuje konflikt z Polską. Lekceważy siłę przeciwnika, co doprowadza Zakon do klęski pod Grunwaldem, gdzie sam ginie.
Witold
Kniaź litewski, stryjeczny brat Jagiełły. Potężny i obrotny wódz. Lojalny wobec Polaków, dowodzi wojskami litewskimi w bitwie pod Grunwaldem.
Janusz i Anna Danuta
Książę Janusz to mądry i sprawiedliwy władca Mazowsza, sprzyjający Polsce. Jego żona, księżna Anna Danuta (siostra Witolda), jest opiekunką Danusi. To kobieta wesoła, lubiąca polowania i zabawę. Szczerze kocha swoją podopieczną i aktywnie wspiera jej miłość do Zbyszka z Bogdańca.