Jagienka – charakterystyka
Jagienka Zychówna to jedna z głównych bohaterek „Krzyżaków”, uosabiająca witalność, zdrowie i słowiańską urodę. Jej losy ukazują głęboką przemianę z beztroskiej, porywczej nastolatki w dojrzałą, świadomą swoich uczuć kobietę. Postać ta stanowi wyraźny kontrast dla wątłej Danusi, ostatecznie przynosząc Zbyszkowi z Bogdańca upragnione szczęście i przedłużenie rodu.
Autor: Dorota Blednicka
Czas czytania: 3 min
Dziewczyna ze Zgorzelic
Poznajemy ją jako piętnastoletnią dziewczynę. Po śmierci matki, Małgorzaty, przejęła obowiązki gospodyni w rodzinnych Zgorzelicach – wsi sąsiadującej z Bogdańcem. Radzi sobie z tym doskonale, wykazując się ogromną zaradnością. Jest smukła, ma szerokie ramiona, czerwone usta i bystre, modre oczy. Tryska zdrowiem i energią.
Na co dzień nosi kożuszek kryty zielonym suknem, pasiastą spódnicę z samodziałuTkanina wyrabiana ręcznie na domowym warsztacie tkackim, powszechna w dawnej Polsce. i czerwone korale. Gdy wymaga tego sytuacja, potrafi ubrać się odświętnie. Zakłada wtedy czerwone sukno podbite gronostajami, czerwone rękawiczki i wyszywany złotem kapturek.
Jagienka to żywioł. Świetnie jeździ konno, poluje i pływa. Nie boi się fizycznej pracy. Jednocześnie ma ogromne serce. Z oddaniem pielęgnuje rannego Maćka z Bogdańca. Zjednuje sobie ludzi szczerością i prostodusznością. Uwielbia ją ojciec Zych, stary Maćko, jej chrzestny opat, a także czeski giermek Hlava.
Trudna miłość do Zbyszka
Uczucie do Zbyszka spada na nią nagle. Zauroczona siłą i urodą młodego rycerza, zakochuje się od pierwszego wejrzenia. Ta miłość całkowicie ją odmienia. Z porywczej chłopczycy staje się łagodna i pokorna. Dobro ukochanego stawia wyżej niż własne pragnienia.
Sytuacja Jagienki jest tragiczna, ponieważ Zbyszko ślubował już wierność Danusi Jurandównie. Zychówna cierpi, ale zachowuje się szlachetnie. Szczerze modli się o ocalenie rywalki. Stary Maćko po cichu kibicuje dziewczynie ze Zgorzelic, widząc w niej idealną partię i przyszłą matkę rodu.
Henryk Sienkiewicz celowo zbudował postacie Jagienki i Danusi na zasadzie kontrastu. Danusia to typowa dama serca z romansów rycerskich – eteryczna, delikatna, niemal anielska, skazana na tragiczny los. Jagienka uosabia słowiańską witalność, siłę, płodność i związek z naturą. To ona gwarantuje przetrwanie i rozwój rodu z Bogdańca.
Nadzieje Jagienki gasną, gdy Zbyszko odnajduje żonę. Zrozpaczona i upokorzona własnymi złudzeniami, opuszcza dom Juranda w Spychowie. Planuje zamknąć się w klasztorze. Wcześniej jednak z ogromnym oddaniem i litością opiekuje się okaleczonym przez Krzyżaków Jurandem, dając mu ciepło i troskę po stracie córki.
Dojrzewanie i szczęśliwy finał
Zamiast do klasztoru, Jagienka trafia na dwór księżnej Aleksandry w Płocku. Ten pobyt to czas jej ostatecznego dojrzewania. Z wiejskiej dziewczyny przeobraża się w piękną, dystyngowaną pannę o nienagannych manierach. Budzi powszechny zachwyt wśród rycerzy.
Po śmierci Danusi owdowiały Zbyszko powoli wraca do życia. Zaczyna dostrzegać urok dawnej sąsiadki. Jagienka wciąż go kocha, ale boi się ponownego odrzucenia. Trzyma dystans i nie narzuca się ze swoimi uczuciami. Jej cierpliwość i wierność w końcu przynoszą owoce.
Zbyszko odwzajemnia miłość. Biorą ślub, a Jagienka wnosi bogate wiano, w tym spadek po opacie. Staje się szanowaną panią domu w odbudowanym Bogdańcu. Rodzi Zbyszkowi czterech synów: Maćka, Jaśka, Zycha i Juranda. Spełnia tym samym największe marzenie starego Maćka o potędze ich rodu.