Kwiaty zła - opracowanie

Skandal obyczajowy i historia wydań

Zbiór Kwiaty zła (Les Fleurs du mal), znany w Polsce również pod tytułem Kwiaty grzechu, wywołał natychmiastowe oburzenie po swojej premierze. Trzynaście ze stu wierszy uznano za brutalny atak na moralność publiczną. Baudelaire przegrał proces sądowy. Wymiar sprawiedliwości nałożył na niego wysoką grzywnę i nakazał bezwzględne usunięcie z tomiku sześciu najbardziej kontrowersyjnych utworów.

• 1857
  Pierwsze wydanie

  Premiera kończy się skandalem, procesem i cenzurą sześciu wierszy.

• 1861
  Drugie wydanie

  Wersja uboższa o zakazane teksty, ale wzbogacona o 32 nowe utwory z cyklu „Obrazy paryskie”.

• 1868
  Trzecie wydanie

  Edycja pośmiertna, zawierająca ocenzurowane wcześniej wiersze oraz 25 zupełnie nowych.

Spleen, ideał i estetyka brzydoty

Baudelaire odrzucił tradycyjne przekonanie, że poezja musi opisywać wyłącznie harmonijną naturę. Udowodnił, że piękno potrafi rozkwitnąć samo z siebie, często w otoczeniu grzechu i zepsucia. Oś konstrukcyjną całego zbioru tworzą dwa zderzające się ze sobą światy.

W wierszach Baudelaire'a spleen zawsze ostatecznie triumfuje nad ideałem. Podmiot liryczny ponosi porażkę w starciu z upływającym czasem. Poszukiwanie piękna w mroku doprowadziło poetę do stworzenia poetyckiego turpizmuZabieg estetyczny polegający na celowym wprowadzaniu do dzieła sztuki motywów brzydoty, kalectwa, choroby lub rozkładu.. W słynnym wierszu Padlina rozkładające się w słońcu zwierzęce truchło staje się inspiracją do filozoficznych rozważań. Ciało zjadane przez robaki posiada dla poety ukryte walory artystyczne i przypomina o nieuchronności śmierci.

Kobieta, miasto i makabra

Kobiety w Kwiatach zła pełnią rolę pomostu między skrajnościami. Są jednocześnie muzą i przekleństwem. W jednej chwili podmiot liryczny gładzi włosy kochanki, by zbliżyć się do ideału, a chwilę później brutalnie przypomina jej, że wkrótce sama stanie się pożywką dla robaków. Kobieta uosabia wznoszenie się ku Bogu i jednoczesny upadek w stronę Szatana.

Poezja Baudelaire’a jest przesiąknięta obsesją przemijania. Tłem dla tych lęków staje się nowoczesna metropolia. Upływający czas jest szczególnie odczuwalny w przebudowywanym przez barona HaussmannaFrancuski urbanista, który w połowie XIX wieku gruntownie przebudował Paryż, tworząc szerokie bulwary kosztem wyburzenia średniowiecznej zabudowy. Paryżu. Zgiełk wielkiego miasta potęguje alienacjęPoczucie wyobcowania, izolacji i braku więzi ze społeczeństwem, charakterystyczne dla bohatera literatury modernistycznej. jednostki. W wierszu Do przechodzącej uosobieniem ulotnego piękna i utraconej szansy na miłość staje się nieznajoma kobieta w żałobie, znikająca bezpowrotnie w miejskim tłumie.

Poczucie osaczenia potęgują elementy fantastyczne i makabryczne. Wampiry, duchy, czarne koty i nietoperze reprezentują niszczycielską moc spleenu, która pożera ludzki rozum. Baudelaire czerpał tu inspirację z mrocznej prozy Edgara Allana PoeAmerykański pisarz i poeta, mistrz noweli grozy i fantastyki, którego twórczość Baudelaire fascynowała i namiętnie tłumaczył na język francuski., traktując fantastykę jako narzędzie do obrazowania najgłębszych ludzkich lęków.

Oskarżenie czytelnika

Baudelaire nie oszczędza swoich odbiorców. W otwierającym zbiór wierszu Do Czytelnika zrównuje się z publicznością. Oskarża czytelników o hipokryzję, tchórzostwo i ukryte pragnienie zła. Udowadnia, że grzech i zakłamanie to uniwersalne doświadczenia każdego człowieka:

Jeśli gwałt i trucizna, ognie i sztylety
Dotąd swym żartobliwym haftem nie wyszyły
Kanwy naszych przeznaczeń banalnej niestety!.

Kwiaty zła były szumnie zapowiadane przez Baudelaire’a. początkowo zbiór miał nosić tytuł Lesbijki, następnie autor zmienił go na Otchłań, lecz ostatecznie zdecydował się na ten znany nam dziś. Poeta zadedykował Kwiaty zła Théophile'owi Gautier, innemu francuskiemu poecie. Zbiór wierszy dzieli się na sześć mniej więcej równych części tematycznych:
- Spleen i ideał
- Obrazy paryskie
- Wino
- Kwiaty zła
- Bunt
- Śmierć