Obcy - bohaterowie

Meursault

Meursault to główny bohater i narrator powieści. Pracuje jako urzędnik biurowy w Algierze. Relacjonuje swoje życie z lodowatym spokojem, odrzucając społeczne konwenanse. Nie płacze na pogrzebie matki, nie udaje rozpaczy i nie symuluje skruchy przed sądem.

Bohater nie jest jednak pozbawionym uczuć potworem. Czerpie ogromną radość z doznań fizycznych: uwielbia pływanie, palące słońce i towarzystwo Marii. Po prostu nie potrafi i nie chce nakładać na te doświadczenia sztucznych, emocjonalnych etykiet. Morderstwo bezimiennego Araba na plaży popełnia niemal przypadkowo. Pociąga za spust pod wpływem oślepiającego upału i blasku słońca odbitego od ostrza noża, a nie z nienawiści czy wyrachowania.

Na sali sądowej szybko okazuje się, że Meursault jest sądzony nie za samo zabójstwo. Trybunał wydaje wyrok śmierci przez zgilotynowanie za brak łez na pogrzebie matki oraz romans nawiązany nazajutrz po jej śmierci. W celi śmierci bohater doznaje ostatecznego przebudzenia. Akceptuje własną śmiertelność i łagodną obojętność wszechświata, odnajdując w tym poczucie absolutnej wolności.

Maria Cardona

Maria Cardona to dawna współpracowniczka Meursaulta. Bohater nawiązuje z nią romans dokładnie w dniu następującym po pogrzebie matki. Dziewczyna jest żywiołowa, ciepła i szczerze zakochana. Kiedy pyta partnera o miłość, słyszy chłodną odpowiedź, że to pojęcie nic nie znaczy, ale prawdopodobnie jej nie kocha.

Jej postać idealnie uwypukla emocjonalną niedostępność głównego bohatera. Maria pragnie tradycyjnej bliskości i małżeństwa, podczas gdy Meursault oferuje jej wyłącznie brutalną szczerość. Kobieta reprezentuje świat standardowych ludzkich potrzeb, do którego urzędnik nie potrafi się dopasować.

Podczas procesu Maria staje przed sądem jako świadek. Zeznaje na niekorzyść kochanka wbrew własnej woli. Jej naturalne, szczere odpowiedzi zderzają się z bezwzględnym aparatem sprawiedliwościW powieści zinstytucjonalizowany system, który manipuluje faktami, aby udowodnić z góry założoną tezę o zepsuciu oskarżonego.. Prokurator bezlitośnie wykorzystuje fakt ich randki w kinie komediowym tuż po żałobie, zamieniając każde słowo dziewczyny w dowód moralnego zepsucia oskarżonego.

Raymond Sintès

Raymond Sintès to sąsiad Meursaulta, lokalny awanturnik i stręczycielOsoba czerpiąca korzyści majątkowe z prostytucji innych; w powieści Raymond oficjalnie podaje się za magazyniera, ukrywając swój prawdziwy proceder.. Żyje na marginesie algierskiego społeczeństwa. To właśnie on wciąga głównego bohatera w niebezpieczną spiralę zdarzeń, która ostatecznie kończy się morderstwem na plaży.

Sintès prosi Meursaulta o napisanie mściwego listu do swojej arabskiej kochanki. Następnie oczekuje od niego fałszywych zeznań przed policją. Główny bohater spełnia te prośby bez najmniejszych oporów moralnych. Przez tę bierną zgodę zostaje uwikłany w brutalny konflikt z bratem kobiety.

Raymond jest człowiekiem prymitywnym i agresywnym. W relacji z Meursaultem zachowuje się jednak lojalnie, traktując go jak prawdziwego przyjaciela. Akceptuje urzędnika takim, jakim jest, nie wymagając od niego sztucznych emocji. Obecność Sintèsa pełni w powieści funkcję zapalnika. Pokazuje, jak bierna postawa i całkowita obojętność wobec etycznych konsekwencji własnych czynów prowadzą do nieodwracalnej tragedii.

Sędzia śledczy

Sędzia śledczy prowadzi sprawę morderstwa na plaży. Szybko staje się wyrazistym reprezentantem systemu wartości, który główny bohater całkowicie odrzuca. Jest człowiekiem głęboko i fanatycznie wierzącym.

Podczas jednego z przesłuchań sędzia w teatralnym geście wyciąga srebrny krucyfiks. Żąda od oskarżonego żalu za grzechy oraz deklaracji wiary w Boga, traktując to jako jedyny warunek odkupienia. Kiedy Meursault ze spokojem przyznaje, że jest ateistąPogląd odrzucający wiarę w istnienie bogów. Dla sędziego śledczego brak wiary oskarżonego podważa cały sens ludzkiego życia., urzędnik wpada w furię. Zbrodnia schodzi na dalszy plan - sędziego przeraża przede wszystkim duchowa pustka rozmówcy.

Od momentu tego wyznania sędzia ironicznie nazywa Meursaulta „panem Antychrystem”. Ta postać doskonale ilustruje hipokryzję instytucji społecznych i religijnych. System nie szuka obiektywnej prawdy o człowieku. Wymaga jedynie odgrywania wyuczonych ról, powtarzania pustych gestów i składania fałszywych deklaracji.

Matka Meursaulta

Matka Meursaulta, nazywana przez niego w myślach „Maman”, to postać nieobecna fizycznie, ale napędzająca całą fabułę. Jej śmierć w przytułkuDawne określenie domu opieki dla osób starszych lub ubogich. Umieszczenie tam matki zostało uznane przez sąd za dowód bezduszności bohatera. w Marengo otwiera powieść i uruchamia łańcuch tragicznych wydarzeń. Kobieta spędziła ostatnie lata życia w domu opieki, ponieważ syn nie był w stanie zapewnić jej odpowiednich warunków finansowych ani towarzystwa.

Choć Meursault rzadko ją odwiedzał, uważał to za naturalną kolej rzeczy. Matka przyzwyczaiła się do życia w nowym miejscu, znalazła tam przyjaciół, a nawet nawiązała bliską relację z pensjonariuszem, Tomaszem Pérezem. Przed śmiercią wyraziła życzenie religijnego pogrzebu, co syn uszanował, mimo własnego braku wiary.

Podczas procesu to właśnie relacja bohatera z matką staje się głównym dowodem oskarżenia. Prokurator buduje wokół niej narrację o moralnym zwyrodnieniu Meursaulta.

Dzisiaj umarła mama. Albo wczoraj, nie wiem.

Te słynne słowa otwierające powieść doskonale oddają wyobcowanie bohatera. Brak łez na pogrzebie, wypicie kawy z mlekiem przy trumnie i palenie papierosów zostają zinterpretowane przez sąd jako ostateczny dowód na to, że oskarżony ma serce zbrodniarza.