Honore de Balzak – biografia
Honoré de Balzac przeszedł drogę od niespełnionego studenta prawa i bankrutującego drukarza do jednego z największych francuskich powieściopisarzy. Jego tytaniczna praca zaowocowała stworzeniem monumentalnego cyklu przedstawiającego panoramę społeczeństwa XIX wieku. Pisarz przypłacił jednak swoje literackie ambicje gigantycznymi długami, zrujnowanym zdrowiem i przedwczesną śmiercią.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 3 min
Prawnik, który wolał pisać
Honoré de Balzac urodził się w 1799 roku w Tours. Choć jego ojciec urzędnik dodał do nazwiska szlacheckie „de”Przyimek przed nazwiskiem we Francji tradycyjnie oznaczający przynależność do arystokracji. Ojciec Balzaka zaadaptował go, by podnieść swój status., rodzina miała korzenie chłopskie. Jako dziewięciolatek trafił do rygorystycznego kolegium w Vendôme prowadzonego przez oratorianówKatolickie stowarzyszenie życia apostolskiego, zajmujące się m.in. edukacją i wychowaniem młodzieży.. Uczył się słabo. Uciekał przed szkolną dyscypliną w świat literatury.
Po przeprowadzce rodziny do Paryża ukończył gimnazjum i rozpoczął studia prawnicze. Ojciec załatwił mu praktyki w paryskich kancelariach. Balzac wolał jednak wymykać się na wykłady na SorbonieHistoryczny uniwersytet w Paryżu, jeden z najstarszych i najbardziej prestiżowych w Europie.. Po studiach postawił sprawę jasno: zostanie pisarzem. Rodzice dali mu dwa lata na udowodnienie talentu.
Początki okazały się brutalne. Pierwsze teksty przepadły bez echa. Aby się utrzymać, zaczął masowo pisać tanie romanse pod pseudonimami. Przynosiło to dochód, ale potęgowało frustrację młodego twórcy.
Długi, salony i wielki przełom
W 1825 roku Balzac postanowił spróbować sił w biznesie. Został właścicielem drukarni i wydawcą. Przedsięwzięcie zakończyło się spektakularnym bankructwem. Zostawiło pisarza z gigantycznymi długami na resztę życia. Paradoksalnie, doświadczenia z tego okresu dostarczyły mu bezcennej wiedzy o mechanizmach kapitalizmu, którą później wykorzystał w swoich powieściach.
Uciekając przed wierzycielami, wyjechał do Bretanii. Tam napisał powieść „Szuanie”. Książka ukazała się w 1829 roku i była pierwszym dziełem podpisanym jego prawdziwym nazwiskiem. Przyniosła mu rozgłos. Balzac zaczął bywać na paryskich salonach. Księżna d’Abrantès wprowadziła go w świat wyższych sfer, ucząc bezwzględnych reguł rządzących elitą.
Kobiety w wieku balzakowskim i miłość z Polski
Pisarz szybko zyskał popularność wśród czytelniczek. W 1831 roku podjął temat dojrzałych bohaterek, co w tamtych czasach było literacką nowością.
To właśnie od tytułu powieści „Kobieta trzydziestoletnia” pochodzi popularne do dziś określenie „kobieta w wieku balzakowskim”. W XIX wieku trzydziestoletnią mężatkę uważano już za osobę starzejącą się, pozbawioną szans na romantyczne uniesienia. Balzac przełamał ten stereotyp, dając swoim bohaterkom prawo do namiętności i drugiego życia.
W 1832 roku otrzymał anonimowy list z Odessy, podpisany jako „Cudzoziemka”. Autorką okazała się polska arystokratka, hrabina Ewelina HańskaPolska szlachcianka, dziedziczka ogromnych dóbr na Ukrainie, wielka miłość i ostatecznie żona Balzaka.. Rozpoczęli wieloletnią, namiętną korespondencję. Spotkali się w Szwajcarii i obiecali sobie małżeństwo, gdy tylko mąż hrabiny umrze.
Wacław Hański zmarł w 1841 roku. Zakochani musieli jednak czekać na ślub kolejną dekadę. Car Mikołaj I długo odmawiał zgody na wywóz ogromnego majątku Hańskiej za granicę.
Tytan pracy i „Komedia ludzka”
W 1834 roku w głowie Balzaka narodził się pomysł życia. Postanowił połączyć wszystkie swoje utwory w jeden gigantyczny cykl, który miał stanowić kompletną panoramę społeczeństwaWszechstronny, wielowarstwowy obraz życia różnych klas społecznych w określonym czasie historycznym. francuskiego. Tytuł „Komedia ludzka” pojawił się w 1841 roku.
Plan obejmował 137 utworów. Pisarz ukończył 97 z nich. Aby sprostać temu wyzwaniu i spłacić rosnące długi, narzucił sobie morderczy rygor. Pisał po 12–14 godzin na dobę, głównie nocami. Wypijał przy tym dziesiątki filiżanek mocnej kawy.
Ten wyniszczający tryb życia zrujnował jego organizm. Balzac wziął upragniony ślub z Eweliną Hańską w marcu 1850 roku w Berdyczowie. Zmarł zaledwie pięć miesięcy później w Paryżu, całkowicie wyczerpany pracą.