Motyw rycerza, mędrca, arkadii i inne motywy w „Hobbicie”

Motyw rycerza w „Hobbicie”

Prawdziwym rycerzem w powieści jest Bard. Ten odważny łucznik własnoręcznie zabił przerażającego SmaugaOgromny, chciwy smok, który przed laty wypędził krasnoludy z Samotnej Góry i zagarnął ich skarby.. Pozostał w EsgarothMiasto na Jeziorze, zamieszkane przez ludzi, zniszczone przez atakującego smoka. do samego końca, nawet gdy stchórzył i uciekł jego władca. Bard dowodził małym oddziałem, który pokonał strach i stawił czoła bestii.

Później łucznik udowodnił swoją rozwagę. Starał się uniknąć zbrojnego starcia z krasnoludami. Wiedział, że trzynastoosobowy oddział Thorina nie ma szans z jego armią. Na polu bitwy wykazał się wielką walecznością, walcząc z goblinamiOkrutne, brzydkie stworzenia żyjące w podziemiach Gór Mglistych, wrogowie krasnoludów i elfów. i wargamiOgromne, inteligentne i krwiożercze wilki, które sprzymierzyły się z goblinami..

Rycerską postawą wykazał się również Beorn podczas Bitwy Pięciu ArmiiWielkie starcie u stóp Samotnej Góry. Ludzie, elfy i krasnoludy walczyli w niej przeciwko goblinom i wargom.. Ten człowiek-niedźwiedź zjawił się niespodziewanie i rzucił w wir walki. Wyniósł z pola bitwy konającego Thorina. Następnie powalił przywódcę goblinów, Bolga, co przesądziło o zwycięstwie.

Motyw władzy w „Hobbicie”

Władza to wielka siła, ale też ogromna odpowiedzialność. Wzorem sprawiedliwych władców są Elrond oraz Król Leśnych Elfów. Obaj cechowali się mądrością i wyrozumiałością. Znali potrzeby swoich poddanych i nie rządzili dla poklasku.

Zupełnym przeciwieństwem był Władca Miasta na Jeziorze. Interesowały go głównie handel, myto i złoto. Doszedł do władzy, bo mówił ludziom to, co chcieli usłyszeć. Z czasem stał się niewolnikiem swojego stanowiska.

Wszędzie węszył spiski i traktował każdego przybysza jak zagrożenie. Wydawało mu się, że dookoła czyhają ludzie, którzy planują odebrać mu stanowisko.

Motyw śmierci w „Hobbicie”

Śmierć w powieści dotyka nawet najważniejszych bohaterów. Najbardziej porusza odejście Thorina Dębowej Tarczy. Krasnolud przed bitwą pokłócił się z Bilbem i Gandalfem. Wpadł w szał, gdy dowiedział się, że hobbit oddał ArcyklejnotSerce Góry, najwspanialszy klejnot krasnoludów, symbol władzy nad Samotną Górą. ludziom i elfom.

Thorin odniósł w bitwie śmiertelne rany. Przed śmiercią zdążył jednak przeprosić Bilba za swoje zachowanie. Uzyskał przebaczenie hobbita. Dzięki temu zrehabilitował się w oczach przyjaciół i zyskał iście królewski pogrzeb.

Śmierć ponoszą też negatywne postacie. Bolg, syn Wielkiego Goblina, zginął z rąk Beorna. Z kolei smok Smaug zginął od strzału Barda. Bilbo wcześniej zauważył słaby punkt na brzuchu bestii, co pozwoliło łucznikowi oddać celny strzał.

Motyw szczęścia w „Hobbicie”

Szczęście wielokrotnie ratuje bohaterów z opresji. Kiedy krasnoludy wpadły w łapy trolliWielkie, głupie i brutalne stwory, które zamieniały się w kamień pod wpływem światła słonecznego., sytuacja wydawała się beznadziejna. Wtedy niespodziewanie pojawił się Gandalf i sprytnie skłócił potwory ze sobą.

Podobnie było w jaskini goblinów. Bilbo obudził się w samą porę i zdążył ostrzec przyjaciół. Ogromnym uśmiechem losu było też znalezienie magicznego pierścienia. Bez niego wędrowcy prawdopodobnie nigdy nie dotarliby do celu.

Kiedy bohaterów otoczyły wargi, z pomocą przyleciały OrłySzlachetne, ogromne ptaki zamieszkujące szczyty gór, przyjaźnie nastawione do Gandalfa.. W Mrocznej PuszczyOgromny, niebezpieczny las pełen mrocznej magii, wielkich pająków i leśnych elfów. Bilbo znów obudził się w idealnym momencie, by uratować krasnoludy przed wielkimi pająkami. Gandalf podsumował to na końcu książki, twierdząc, że nad hobbitem czuwała wyższa siła:

Nie myślisz przecież, że wszystkie swoje przygody i cudowne ocalenia zawdzięczasz wyłącznie szczęściu, które ci sprzyjało tylko przez wzgląd na twoją osobę! Bardzo przyzwoity hobbit z ciebie, panie Baggins, i ogromnie cię lubię, ale mimo wszystko jesteś tylko skromną, małą osóbką na bardzo wielkim świecie.

Motyw samotnika w „Hobbicie”

Rolę samotnika odgrywa Gollum. Ta postać pojawia się na krótko, ale mocno zapada w pamięć. Gollum był czarny jak noc, miał wielkie, blade oczy i zniekształconą psychikę. To właśnie długotrwała samotność zniszczyła jego osobowość.

Od lat mieszkał na śliskiej skale na środku podziemnego jeziora. Z braku towarzystwa zaczął mówić sam do siebie. Zwracał się do siebie słynnym zwrotem: „Mój ssssskarbie”. Kiedyś żył na powierzchni z babką i był zwykłym hobbitem.

Sytuacja Golluma budzi współczucie. Rozpacz po stracie pierścienia pokazuje jego ogromne przywiązanie do jedynej rzeczy, jaką miał. Tolkien pokazuje tu, jak niszczącą siłą jest całkowite odcięcie od świata i brak bliskich.

Motyw arkadii w „Hobbicie”

Wędrowcy odnajdują swój raj, gdy wkraczają do doliny Rivendell. To miejsce niezwykle piękne i bezpieczne. Zmęczeni podróżnicy mogli tam wreszcie odpocząć i nabrać sił.

Zobaczyli w jego głębi dolinę, do uszu ich dobiegł szum bystrej wody płynącej na dnie w kamienistym łożysku; w powietrzu pachniało drzewami (...). Zjeżdżali w głąb doliny i serca im rosły. Zamiast sosen otoczyły ich teraz brzozy i dęby, półmrok zdawał się bezpieczny.

Rivendell to nie tylko wspaniałe krajobrazy. To przede wszystkim dom elfów. Mieszkańcy doliny zachwycali urodą, mądrością i dobrocią. Bilbo czuł się tam tak dobrze, że najchętniej zostałby w Rivendell na zawsze.

Motyw mędrca w „Hobbicie”

Głównym mędrcem w powieści jest Gandalf. Czarodziej to wielka skarbnica wiedzy. Zna języki zwierząt, potrafi rozmawiać z Orłami i wie wszystko o niebezpiecznych krainach. Chętnie dzieli się tą wiedzą z kompanami.

Nawet Gandalf musiał jednak uznać wyższość Elronda. Władca elfów z Rivendell pomógł wędrowcom odczytać starożytne runyZnaki najstarszego alfabetu używanego przez ludy germańskie, w książce używane przez krasnoludy. z mapy Thorina. Elrond odnalazł tam również ukryte pismo księżycoweMagiczne znaki krasnoludów, które można było odczytać tylko w świetle księżyca o tej samej fazie, w jakiej zostały napisane., o którym Gandalf nie miał pojęcia.

Motyw władcy idealnego w „Hobbicie”

Idealnym władcą okazuje się Bard. Został królem nie dzięki intrygom, ale dzięki odwadze. Lud okrzyknął go przywódcą po tym, jak zabił smoka.

Bard podjął się odbudowy zniszczonego miasta DalDawne miasto ludzi położone u stóp Samotnej Góry, zniszczone przez smoka i odbudowane przez Barda.. Zawarł sojusz z Królem Leśnych Elfów, by pomóc poszkodowanym mieszkańcom Esgaroth. Rozsądnie podzielił swoją część smoczego skarbu. Dzięki jego rządom miasto szybko odzyskało dawną świetność.

Motyw bogactwa w „Hobbicie”

Bogactwo w powieści często prowadzi do upadku moralnego. Najlepszym przykładem jest Thorin. Żądza odzyskania złota przodków całkowicie go zaślepiła. Krasnolud odwrócił się od przyjaciół i o mało nie doprowadził do krwawej wojny.

Pokusie bogactwa uległ też Władca Miasta na Jeziorze. Zapadł na smoczą chorobęNiepohamowana, niszcząca chciwość i żądza gromadzenia złota, która dotykała śmiertelników.. Ukradł złoto przeznaczone na odbudowę miasta i uciekł na PustkowieZniszczone i spalone ziemie wokół Samotnej Góry, zrujnowane przez ataki Smauga.. Tam zmarł w samotności z głodu, nie potrafiąc rozstać się ze zrabowanym skarbem.